Ebriulo
Yin Jiaxin

Aŭtunmeza vento de 2024, portante malvarmeton, brue blovadis la ruĝan flagon antaŭ Ĝojo-taverno. Estis varme interne de la ĉambro plena de fumo kvazaŭ en vaporumilo, kaj sur tablo estis pladoj kaj glasoj en malordo.
Li, la sola filo de la gepatroj, ĵus finis sian studadon en la profesia lernejo kaj eklaboris en fabriko de Duhe-urbeto. Krom drinki alkoholaĵon, li havis neniun alian hobion. Ofte ebria li revenis hejmen post trinkado. Lia patro laboris kiel pordogardisto aliloke, kaj la patrino ne havis rimedon disciplini lian drinkemon.
Tiutage, li trinkis alkoholaĵon kun kelkaj amikoj en la taverno. Ĉiuj jam drinkis multe. Li, kun la vizaĝo ruĝa kiel kuirita salikoko kaj la okuloj duonfermitaj, murmuradis: “Alkoholaĵo... plian botelon...”
“Ankoraŭ trinki? Jam tute ebria, ne plu.” Sugestis iu junulo: “Ni iru kanti, por malebriiĝi.” Iu tiris lin, sed liaj brakoj kaj korpo estis molaj kiel viŝtuko.
“Ne,” li eĉ ne levis la palpebrojn, vokante: “Mi volas trinki.”
La ĉeestantoj alterne penis lin treni, sed li kvazaŭ radikintus sur la seĝo, tute senmove. Fine, unu junulo telefonis al lia patrino: “Onklino, via filo ebria estas en Ĝojo-taverno. Venu lin preni.”
Post malpli ol dudek minutoj, enen rapidis mezaĝulino en blua jako, kun grizaj haroj senordaj. En la ĉambro, ŝia rigardo trairis la homojn kaj falis sur tiun kotosimilan figuron. Kun serioza mieno ŝi ekkriis: “Vi antipatiulo!” Li malfacile levis la kapon kaj direktis sian rigardon al la pordo. Lumo trembrilis, kaj ĉiu homo ŝajnis esti duoblombroj. Li fiksrigardis la virinon kelkajn sekundojn, subite ridetis kaj voĉis per la ligita lango: “Hej... vi, vi estas servistino? Mi iam vidis vin... certe vidis vin ie... konata vizaĝo... plian botelon da alkoholaĵo... eh...”
La virino kaj kolerante kaj amuziĝante, insultis: “Por alkoholaĵo vi eĉ vivon ne
ŝatas, tute ne rekonas vian patrinon...”
Dirante tion, ŝi lin alkuris kaj vangofrapis. Krak! Abrupte silento ekregis en la
ĉambro.
Li, konsternita, kovrante la vangon per mano kun la kapo zumanta, sulkigis la
frunton kaj kolere laŭtis: “Kia sinteno de vi servistino? Eĉ bati homon? Mi plendos! Voku vian mastron!”
La virino staris tie kun ambaŭ manoj tremantaj.
Aŭdinte la rumoron la mastro haste venis. Vidinte la scenon, li suspiris kaj
ridete interveni: “Sinjorino, ne plu koleru, unue hejmenigu lin.”
La mastro kaj iuj ĉeestantoj kune prenis lin en taksion antaŭ la taverno. Dume li
estis ankoraŭ murmuranta “plendo”, “konata vizaĝo” kaj tiel plu. La virino senvorte etendis manon por ŝirmi lin kontraŭ la porda kadro, poste eniris la taksion, kaj pum! Fermiĝis la pordo.
La taksio ekiris. li kun la fermitaj okuloj duonkuŝis flanken, kaj lia vizaĝo jen heliĝis jen malheliĝis sub la stratlumo preterfluganta. Post momento, li subite parolis en sia dormo: “...Panjo, mi malsatas...”
Lia patrino lin ignoris kun la vizaĝo severa, kaj la ŝoforo ĵetis sian rigardon tra la
retrospegulo silente. La aŭto pluen marŝis en la fluo de veturiloj.
En la unua vespero de 2025, li trinkis kun kelkaj amikoj en Ĝojo-taverno ĝis
plena ebrieco. Li ne povis memori, kiam li forlasis la tavernon, nek, kiel li transiris tiun ŝtonan ponton kaj iris laŭ tiu longa bulvardo antaŭ ol alveni al sia loĝkvartalo.
Li nur povis memori, ke liaj piedoj profunde kaj malprofunde moviĝis kvazaŭ sur spongo, kaj antaŭ liaj okuloj aperis duobla bildo de ĉiu stratlanterna fosto. Stumblante, li eniris la pordegon de la loĝkvartalo. Blovis malvarma vento, kaj sango rekte leviĝis al lia cerbo. Li faris du rondirojn, ne sciante kien iri.
La domblokoj antaŭ li ĉiuj aspektis tute samaj: grizaj konturoj, nigraj fenestroj. Li konfuziĝis. Kie estas lia hejmo? En kiu dombloko li loĝas? Ĉu la tria aŭ la kvina? Li frotis siajn okulojn kaj ekkalkulis, kaj post la tria fojo li jam forgesis la nombron.
“Diable,” li insultis sin mem, kaj tuj poste trovis ĝin amuza.
Ĉirkaŭe estis silente. Vino donas kuraĝon al timemuloj. Li levis la kapon al tiuj nigraj fenestroj, kaj ekkriis per la plena gorĝo: “Hej! Ĉiuj malfermu fenestrojn kaj rigardu! Rigardu, al kiu familio mi apartenas!”
Fininte la unuan krion, li daŭre kriis al la nigraj fenestroj: “Panjo! Kie vi estas? Venu malsupren rapide por hejmenigi vian filon!”
Sinsekve lumoj ekbrilis en kelkaj fenestroj, oni elŝovis la kapon por rigardi malsupren, kaj iuj eĉ mallaŭte ridis. Li tute ne konsciis pri tio, kaj foje refoje turniĝis surloke kiel perdita infano. La voĉoj resaltis inter la domblokoj: “Panjo! Kie vi estas? Venu malsupren rapide por hejmenigi vian filon.”
Baldaŭ, el dombloko elkuris virino envolvita en kotona jako, kaj dupaŝe por tri paŝoj ŝi venis al li. Sen diri eĉ unu vorton, ŝi lian orelon pinĉis kaj tiris malsupren.
“Aj, aj, aj...” Li kliniĝis pro doloro, kaj stumblante antaŭen, li petis: “Panjo, malpli forte, malpli forte...”
“Vi antipatiulo! Vi ebriiĝis denove, kaj eĉ ne povas vin mem orienti! Rapide hejmeniru!” La virino malaltigis sian voĉon , sed restis severa: “Ne hontigu vin ĉi tie!”
Tirate je la orelo, li iris hejmen, ankoraŭ grumblante: “Mi ne povis trovi hejmon...”
“Hejmon vi eĉ ne rekonas, kion do vi rekonas!” riproĉis la virino. Unu post alia, la lumoj en la ŝtuparejo ekbrilis, kaj estingiĝis post ambaŭ.
En mezsomera nokto, sufoka varmego envolvis lin kiel malseka litkovrilo. Survoje al la loĝkvartalo, li sentis naŭzon leviĝanta el la stomako pro la malaltkvalita brando. Kiam liaj piedoj malstabile surtretis la ŝtonponton, li sentis, ke naŭzo pli turmentis lin, do li haltis meze de la ponto, apogante sin sur la balustradon kaj rigardis malsupren.
Arĝenta lunlumo disiĝis sur la rivera surfaco, milde tremante kun ondetoj. Subite al lia kapo venis ideo: li volis sidi en akvo por sin refreŝigi.
Ambaŭflanke de la rivero estis ŝtonŝtuparoj kiuj etendis ĝis la profundo de la akvo. Li senigis sin je la pantalono kaj ĉemizo, metis ilin sur la bordon kaj paŝis malsupren laŭ la glitaj ŝtonoj kovritaj de musko. La akvo superverŝis liajn maleolojn, poste liajn genuojn. Malvarmeto grimpis laŭ liaj kruroj, iom agrable.
Kaj li sidiĝis en la akvo, lasante nur ŝultrojn kaj kapon eksteren. La varmego malrapide retiriĝis. Li levis la kapon, rigardis la stelplenan ĉielon kaj sentis sin iomete pli bone. Sed tiu naŭzo ankoraŭ restis, ondo post ondo suprenvenanta. Fine, li klinis la kapon kaj vomis. La vomaĵo disiĝis en la akvo.
Li volis stariĝi por hejmeniri, sed la kruroj ne obeis lin. Li baraktis iomete, kaj lia korpo glitis iom pli malsupren. “Estas bone, ke mi momenton ripozos ĉi tie,” tiel pensante li fermis la okulojn kaj ekdormetis.
Lia patrino vekiĝis noktomeze kaj vidis la liton de sia filo malplena, tuj panikiĝis. Ŝi kun poŝlampo iris laŭ la vojo al Ĝojo-taverno. La tutan vojon ŝi vokadis, sed nur ranoj respondis al ŝi. La pordo de la taverno estis fermita. La patrino serĉis ĉie, ĝis la krepuska horo.
Ĉe la ponto ŝi vidis nudan homon duone mergitan en la akvo, tiel ke ŝia koro preskaŭ elsaltis. Kurinte pli proksimen, ŝi vidis, ke tiu estas ĝuste ŝia filo, profunde dormanta. Ŝi rapide descendis laŭ la ŝtonŝtuparo, tute ne zorgante pri sia malsekiĝinta pantalono, kaj forte skuis liajn ŝultrojn: “Vi antipatiulo!
Vi volas teruri vian patrinon ĝis morto!” Ŝi eke verŝis riproĉojn sur lin pro lia temerara agado,
La suno ĵus aperis super la montetoj oriente, lumante sur la riveron. Vekiĝinte, li frotis siajn okulojn kaj rigidiĝis, ke ĉirkaŭ li flosis malorde multaj grandaj testudoj, kun kapoj pendantaj kaj la karapacoj brilantaj bluece-nigre en la matena lumo, tute senmovaj, kvazaŭ ankaŭ ili estus ebriaj.
Li rigidiĝis dum pluraj sekundoj, subite ekridis. Li gaje prenis la ĉemizon kaj pantalonon kaj komencis meti la testudojn en ilin, unu post unu. La riproĉoj de la patrino postkuris lin: “Trinkinte alkoholaĵon vi saltis en la riveron, ĉu vi taksas vian vivon tro longa?” Tamen li ŝin ignoris, kolektante la testudojn, kun rideto fendita ĝis la oreloj.
Li vendis la testudojn en bazaro de la urbeto por mil ducent juanoj. Hejmenirinte, li kalkulis la monbiletojn en sia mano, kun ĝojo dirante al sia patrino: “Panjo, ne plu skoldu min. Estas utile trinki. Estonte mi trinkos plu, eble iam mi denove akiros neatenditan riĉaĵon.”
Estis aŭtuna nokto. Li eliris el drinkejo, kaj direktis sin hejmen per malfirmaj paŝoj. La branĉoj de la arboj balanciĝis en la vento, kaj iuj velkaj folioj estis ruliĝantaj surtere, dum aliaj flirtantaj en la aero. Stratlanternoj jen plilongigis jen mallongigis lian ombron. Aŭtuna vento enpenetris lian kolumon, kaj li tremis pro malvarmo.
Komence li sentis ioman vertiĝon. Post trapaso de la ŝtona ponto kaj laŭirado de la konata bulvardo, li fariĝis delira. Kiam li atingis la enirejon de sia loĝkvartalo, anstataŭ eniri la pordegon, li daŭre ŝancelpaŝis antaŭen laŭ la ĉirkaŭmuro. Li iris kaj iradis. Konfuzite li pensis, kial ĉi tiu vojo fariĝis pli longa hodiaŭ?
Poste li atingis la deklivon malantaŭ la loĝkvartalo. La herboj jam velkis, kaj roso malsekigis liajn ŝuojn. Li ĉirkaŭrigardis, ne sciante, kie li estas. Laca kaj malforta li sidiĝis sur herbejo. La stomako grumblis konstante. Li mallevis la kapon kaj vomis sur la teron. Sidinte momenton, li senkonscie kliniĝis malantaŭen kaj falis en la herbejon.
La sekvan frumatenon, ekzercantoj rimarkis ion strangan sur la deklivo. En la velkintaj herboj kuŝis viro tuj apud aprino, ĉirkaŭ kiu dise dormantaj estis kelkaj lanugaj apridoj. En la aero elspiriĝis forta odoro de alkoholaĵo, miksita kun sanga odoro. La ekzercantoj proksimiĝis kaj tuj ŝtoniĝis de mirego. Al la viro mankis duono de la kapo.
Malhele ruĝa sango algluiĝis al la buŝo de la aprino.
Iom post iom la matena suno estis leviĝanta, kaj la deklivo heliĝanta. La apridoj moviĝis, puŝetante sin al la aprino. Vento trairis la herbejon, eligante fajnan susuron. La vasta tero estis vekiĝanta.

Yin Jiaxin

Aŭtunmeza vento de 2024, portante malvarmeton, brue blovadis la ruĝan flagon antaŭ Ĝojo-taverno. Estis varme interne de la ĉambro plena de fumo kvazaŭ en vaporumilo, kaj sur tablo estis pladoj kaj glasoj en malordo.

Li, la sola filo de la gepatroj, ĵus finis sian studadon en la profesia lernejo kaj eklaboris en fabriko de Duhe-urbeto. Krom drinki alkoholaĵon, li havis neniun alian hobion. Ofte ebria li revenis hejmen post trinkado. Lia patro laboris kiel pordogardisto aliloke, kaj la patrino ne havis rimedon disciplini lian drinkemon.
Tiutage, li trinkis alkoholaĵon kun kelkaj amikoj en la taverno. Ĉiuj jam drinkis multe. Li, kun la vizaĝo ruĝa kiel kuirita salikoko kaj la okuloj duonfermitaj, murmuradis: “Alkoholaĵo... plian botelon...”

“Ankoraŭ trinki? Jam tute ebria, ne plu.” Sugestis iu junulo: “Ni iru kanti, por malebriiĝi.” Iu tiris lin, sed liaj brakoj kaj korpo estis molaj kiel viŝtuko.
“Ne,” li eĉ ne levis la palpebrojn, vokante: “Mi volas trinki.”

La ĉeestantoj alterne penis lin treni, sed li kvazaŭ radikintus sur la seĝo, tute senmove. Fine, unu junulo telefonis al lia patrino: “Onklino, via filo ebria estas en Ĝojo-taverno. Venu lin preni.”

Post malpli ol dudek minutoj, enen rapidis mezaĝulino en blua jako, kun grizaj haroj senordaj. En la ĉambro, ŝia rigardo trairis la homojn kaj falis sur tiun kotosimilan figuron. Kun serioza mieno ŝi ekkriis: “Vi antipatiulo!” Li malfacile levis la kapon kaj direktis sian rigardon al la pordo. Lumo trembrilis, kaj ĉiu homo ŝajnis esti duoblombroj. Li fiksrigardis la virinon kelkajn sekundojn, subite ridetis kaj voĉis per la ligita lango: “Hej... vi, vi estas servistino? Mi iam vidis vin... certe vidis vin ie... konata vizaĝo... plian botelon da alkoholaĵo... eh...”
La virino kaj kolerante kaj amuziĝante, insultis: “Por alkoholaĵo vi eĉ vivon ne
ŝatas, tute ne rekonas vian patrinon...”

Dirante tion, ŝi lin alkuris kaj vangofrapis. Krak! Abrupte silento ekregis en la
ĉambro.

Li, konsternita, kovrante la vangon per mano kun la kapo zumanta, sulkigis la
frunton kaj kolere laŭtis: “Kia sinteno de vi servistino? Eĉ bati homon? Mi plendos! Voku vian mastron!”

La virino staris tie kun ambaŭ manoj tremantaj.

Aŭdinte la rumoron la mastro haste venis. Vidinte la scenon, li suspiris kaj
ridete interveni: “Sinjorino, ne plu koleru, unue hejmenigu lin.”

La mastro kaj iuj ĉeestantoj kune prenis lin en taksion antaŭ la taverno. Dume li
estis ankoraŭ murmuranta “plendo”, “konata vizaĝo” kaj tiel plu. La virino senvorte etendis manon por ŝirmi lin kontraŭ la porda kadro, poste eniris la taksion, kaj pum! Fermiĝis la pordo.

La taksio ekiris. li kun la fermitaj okuloj duonkuŝis flanken, kaj lia vizaĝo jen heliĝis jen malheliĝis sub la stratlumo preterfluganta. Post momento, li subite parolis en sia dormo: “...Panjo, mi malsatas...”

Lia patrino lin ignoris kun la vizaĝo severa, kaj la ŝoforo ĵetis sian rigardon tra la retrospegulo silente. La aŭto pluen marŝis en la fluo de veturiloj.

En la unua vespero de 2025, li trinkis kun kelkaj amikoj en Ĝojo-taverno ĝis
plena ebrieco. Li ne povis memori, kiam li forlasis la tavernon, nek, kiel li transiris tiun ŝtonan ponton kaj iris laŭ tiu longa bulvardo antaŭ ol alveni al sia loĝkvartalo.

Li nur povis memori, ke liaj piedoj profunde kaj malprofunde moviĝis kvazaŭ sur spongo, kaj antaŭ liaj okuloj aperis duobla bildo de ĉiu stratlanterna fosto.

Stumblante, li eniris la pordegon de la loĝkvartalo. Blovis malvarma vento, kaj sango rekte leviĝis al lia cerbo. Li faris du rondirojn, ne sciante kien iri.

La domblokoj antaŭ li ĉiuj aspektis tute samaj: grizaj konturoj, nigraj fenestroj. Li konfuziĝis. Kie estas lia hejmo? En kiu dombloko li loĝas? Ĉu la tria aŭ la kvina? Li frotis siajn okulojn kaj ekkalkulis, kaj post la tria fojo li jam forgesis la nombron.

“Diable,” li insultis sin mem, kaj tuj poste trovis ĝin amuza.

Ĉirkaŭe estis silente. Vino donas kuraĝon al timemuloj. Li levis la kapon al tiuj nigraj fenestroj, kaj ekkriis per la plena gorĝo: “Hej! Ĉiuj malfermu fenestrojn kaj rigardu! Rigardu, al kiu familio mi apartenas!”

Fininte la unuan krion, li daŭre kriis al la nigraj fenestroj: “Panjo! Kie vi estas? Venu malsupren rapide por hejmenigi vian filon!”

Sinsekve lumoj ekbrilis en kelkaj fenestroj, oni elŝovis la kapon por rigardi malsupren, kaj iuj eĉ mallaŭte ridis. Li tute ne konsciis pri tio, kaj foje refoje turniĝis surloke kiel perdita infano. La voĉoj resaltis inter la domblokoj: “Panjo! Kie vi estas? Venu malsupren rapide por hejmenigi vian filon.”

Baldaŭ, el dombloko elkuris virino envolvita en kotona jako, kaj dupaŝe por tri paŝoj ŝi venis al li. Sen diri eĉ unu vorton, ŝi lian orelon pinĉis kaj tiris malsupren.
“Aj, aj, aj...” Li kliniĝis pro doloro, kaj stumblante antaŭen, li petis: “Panjo, malpli forte, malpli forte...”

“Vi antipatiulo! Vi ebriiĝis denove, kaj eĉ ne povas vin mem orienti! Rapide hejmeniru!” La virino malaltigis sian voĉon , sed restis severa: “Ne hontigu vin ĉi tie!”

Tirate je la orelo, li iris hejmen, ankoraŭ grumblante: “Mi ne povis trovi hejmon...”

“Hejmon vi eĉ ne rekonas, kion do vi rekonas!” riproĉis la virino. Unu post alia, la lumoj en la ŝtuparejo ekbrilis, kaj estingiĝis post ambaŭ.

En mezsomera nokto, sufoka varmego envolvis lin kiel malseka litkovrilo. Survoje al la loĝkvartalo, li sentis naŭzon leviĝanta el la stomako pro la malaltkvalita brando. Kiam liaj piedoj malstabile surtretis la ŝtonponton, li sentis, ke naŭzo pli turmentis lin, do li haltis meze de la ponto, apogante sin sur la balustradon kaj rigardis malsupren.

Arĝenta lunlumo disiĝis sur la rivera surfaco, milde tremante kun ondetoj. Subite al lia kapo venis ideo: li volis sidi en akvo por sin refreŝigi.

Ambaŭflanke de la rivero estis ŝtonŝtuparoj kiuj etendis ĝis la profundo de la akvo. Li senigis sin je la pantalono kaj ĉemizo, metis ilin sur la bordon kaj paŝis malsupren laŭ la glitaj ŝtonoj kovritaj de musko. La akvo superverŝis liajn maleolojn, poste liajn genuojn. Malvarmeto grimpis laŭ liaj kruroj, iom agrable.
Kaj li sidiĝis en la akvo, lasante nur ŝultrojn kaj kapon eksteren. La varmego malrapide retiriĝis. Li levis la kapon, rigardis la stelplenan ĉielon kaj sentis sin iomete pli bone. Sed tiu naŭzo ankoraŭ restis, ondo post ondo suprenvenanta. Fine, li klinis la kapon kaj vomis. La vomaĵo disiĝis en la akvo.

Li volis stariĝi por hejmeniri, sed la kruroj ne obeis lin. Li baraktis iomete, kaj lia korpo glitis iom pli malsupren. “Estas bone, ke mi momenton ripozos ĉi tie,” tiel pensante li fermis la okulojn kaj ekdormetis.

Lia patrino vekiĝis noktomeze kaj vidis la liton de sia filo malplena, tuj panikiĝis. Ŝi kun poŝlampo iris laŭ la vojo al Ĝojo-taverno. La tutan vojon ŝi vokadis, sed nur ranoj respondis al ŝi. La pordo de la taverno estis fermita. La patrino serĉis ĉie, ĝis la krepuska horo.

Ĉe la ponto ŝi vidis nudan homon duone mergitan en la akvo, tiel ke ŝia koro preskaŭ elsaltis. Kurinte pli proksimen, ŝi vidis, ke tiu estas ĝuste ŝia filo, profunde dormanta. Ŝi rapide descendis laŭ la ŝtonŝtuparo, tute ne zorgante pri sia malsekiĝinta pantalono, kaj forte skuis liajn ŝultrojn: “Vi antipatiulo!
Vi volas teruri vian patrinon ĝis morto!” Ŝi eke verŝis riproĉojn sur lin pro lia temerara agado,

La suno ĵus aperis super la montetoj oriente, lumante sur la riveron. Vekiĝinte, li frotis siajn okulojn kaj rigidiĝis, ke ĉirkaŭ li flosis malorde multaj grandaj testudoj, kun kapoj pendantaj kaj la karapacoj brilantaj bluece-nigre en la matena lumo, tute senmovaj, kvazaŭ ankaŭ ili estus ebriaj.

Li rigidiĝis dum pluraj sekundoj, subite ekridis. Li gaje prenis la ĉemizon kaj pantalonon kaj komencis meti la testudojn en ilin, unu post unu. La riproĉoj de la patrino postkuris lin: “Trinkinte alkoholaĵon vi saltis en la riveron, ĉu vi taksas vian vivon tro longa?” Tamen li ŝin ignoris, kolektante la testudojn, kun rideto fendita ĝis la oreloj.

Li vendis la testudojn en bazaro de la urbeto por mil ducent juanoj. Hejmenirinte, li kalkulis la monbiletojn en sia mano, kun ĝojo dirante al sia patrino: “Panjo, ne plu skoldu min. Estas utile trinki. Estonte mi trinkos plu, eble iam mi denove akiros neatenditan riĉaĵon.”

Estis aŭtuna nokto. Li eliris el drinkejo, kaj direktis sin hejmen per malfirmaj paŝoj. La branĉoj de la arboj balanciĝis en la vento, kaj iuj velkaj folioj estis ruliĝantaj surtere, dum aliaj flirtantaj en la aero. Stratlanternoj jen plilongigis jen mallongigis lian ombron. Aŭtuna vento enpenetris lian kolumon, kaj li tremis pro malvarmo.

Komence li sentis ioman vertiĝon. Post trapaso de la ŝtona ponto kaj laŭirado de la konata bulvardo, li fariĝis delira. Kiam li atingis la enirejon de sia loĝkvartalo, anstataŭ eniri la pordegon, li daŭre ŝancelpaŝis antaŭen laŭ la ĉirkaŭmuro. Li iris kaj iradis. Konfuzite li pensis, kial ĉi tiu vojo fariĝis pli longa hodiaŭ?

Poste li atingis la deklivon malantaŭ la loĝkvartalo. La herboj jam velkis, kaj roso malsekigis liajn ŝuojn. Li ĉirkaŭrigardis, ne sciante, kie li estas. Laca kaj malforta li sidiĝis sur herbejo. La stomako grumblis konstante. Li mallevis la kapon kaj vomis sur la teron. Sidinte momenton, li senkonscie kliniĝis malantaŭen kaj falis en la herbejon.

La sekvan frumatenon, ekzercantoj rimarkis ion strangan sur la deklivo. En la velkintaj herboj kuŝis viro tuj apud aprino, ĉirkaŭ kiu dise dormantaj estis kelkaj lanugaj apridoj. En la aero elspiriĝis forta odoro de alkoholaĵo, miksita kun sanga odoro. La ekzercantoj proksimiĝis kaj tuj ŝtoniĝis de mirego. Al la viro mankis duono de la kapo.

Malhele ruĝa sango algluiĝis al la buŝo de la aprino.

Iom post iom la matena suno estis leviĝanta, kaj la deklivo heliĝanta. La apridoj moviĝis, puŝetante sin al la aprino. Vento trairis la herbejon, eligante fajnan susuron. La vasta tero estis vekiĝanta.

Pasporta Servo 今年8月份要出纸质版，快更新你的资料！

Aktualigu vian informon kiel gastiganto!

Post longa tempo, nia teamo liveras al vi gravan anoncon: En 2026, ni planas eldoni Pasportan Servon (PS) en libreto. La libreto estos tre utila por vojaĝemaj esperantistoj tra la mondo kiuj volas profiti de la tutmonda reto de PS kaj konektiĝi kun gastigemaj samideanoj en aliaj urboj eĉ tiam, kiam ili ne havas aliron al la reta adresaro.

Ĉu vi volas daŭre aperi inter niaj gastigantoj en la nova libreto? Aktualigu vian informon kiel gastiganto!

Se vi intertempe translokiĝis, ekhavis novan telefonnumeron, aŭ ŝanĝiĝis la kondiĉoj de via hejmo aŭ viaj preferoj por gastigi, indiku ĉion tion en via profilo kiel gastiganto. Jen la paŝoj:

Iru al la retpaĝaro de Pasporta Servo (http://pasportaservo.org/) kaj ensalutu en vian konton per viaj uzantnomo kaj pasvorto.

Ensalutinte, alklaku vian profilbildon supre dekstre por iri al via profilo. Poste, alklaku la verdan butonon ("Modifi konton").

Via profilo estas dividita en pluraj sekcioj: "Pri mi", "Loĝejo", "Telefonoj", kaj "Publika retpoŝta adreso". Alklaku la verdan butonon ("Redakti") apude por aktualigi ĉiun sekcion.

Ne forgesu ankaŭ alŝuti aktualan profilbildon, ĝisdatigi vian sinprezenton, kaj modifi vian kontaktinformon laŭbezone.

Kiel gastiganto, gravas aparte ke la detaloj de via loĝejo estu aktualaj. En la paĝo por redakti vian loĝejon, iru laŭ la jenaj paŝoj:

Kontrolu kaj laŭbezone aktualigu vian adreson. Sekvu la indikojn pri adresoj kaj skribu vian adreson latinlitere.
Respondu la ceterajn kampojn en la paĝo, ekz. kiujn kondiĉojn vi havas por gastigi, kaj skribu detalan priskribon pri via loĝejo.

Marku la skatoleton por indiki, ĉu vi volas aperi en la PS-libreto aŭ ne. En supra kampo, plenigu la kampon "Mallonga priskribo" por koncize priskribi vian loĝejon en la libreto.

Ne forgesu konfirmi la ŝanĝojn! Alklaku la butonon "Konfirmi kaj redakti lokigon" kaj certigi, ke la pinglo estas fiksita sur la ĝusta pozicio sur la mapo. Poste, alklaku la butonon "Konfirmi".

Ĉar la venonta eldono de PS estas planata por aŭgusto 2026, vi devas aktualigi vian informon kiel eble plej baldaŭ, prefere ĝis la 12-a de aprilo, se vi volas aperi en la libreto. Iam poste, landa organizanto (https://www.pasportaservo.org/lo/) kontaktos vin por konfirmi, ke ĉiuj viaj datumoj estas ĝustaj. Ni petas vin rapide respondi al ili!

Ĉu vi ne plu volas gastigi per PS? Ne zorgu. Simple forigu ĉiujn loĝejojn ligitajn al via profilo per la ruĝa butono kun rubuja ikono.

Se vi havas demandojn aŭ spertas teknikan problemon dum via redaktado, skribu al ni ĉe saluton@pasportaservo.org

Dankon pro via kunlaboro!

Amike salutas,

La teamo de Pasporta Servo

Amo profundiĝas enkoren

Yin Jiaxin

Mo Senke kaj Lu Lisa estis samklasanoj de pedagogia kolegio en la urbo Vuhan. Ili enamiĝis unu al la alia en la dua studjaro, kaj neniam kverelis unu kontraŭ la alia. Kun tempopaso ili pli kaj pli intimis, tiel ke krom dum dormotempo ili estis ĉiamkunaj kiel korpo kaj ĝia ombro. Ili kune legadis en la biblioteko, manĝis en la kantino kaj promenadis, diskutante pri diversaj temoj. Ĉar alproksimiĝanta estis la diplomiĝtempo, ambaŭ ĉifoje babilis pri siaj laborpostenoj.

“Miaj gepatroj esperas, ke mi laboros en hejmloko, la urbo Kajfon. Sed mi scivolas, kie vi deziras labori. Kien vi iros, tien mi iros,” diris Lu Lisa.

Mo Senke ridetis feliĉe kaj demandis: “Viaj gepatroj certe domaĝos sian belan filinon, ĉu?”

“Kial ili domaĝos min?” Lu Lisa grimacis per la lipoj kaj milde diris: “Mia fraĉjo laboras hejmloke kaj li povos prizorgi ilin en la estonteco.”

Lia embaraso legiĝis sur lia vizaĝo. Premante ŝiajn manojn kaj rigardante al ŝi en la ebura ronda vizaĝo, li heziteme diris: “Mi volas iri al subevoluinta montara regiono kaj provizore labori kiel instruisto.”

“Ĉu?” ŝi mire rigardis lin per sia okulparo brila kaj granda.

“Jes.” Li balancis la kapon kaj aldonis: “Mi faris longan pripensadon.”

“Kial vi faris tian decidon?”

“Mi devenas el subevoluinta kamparo. Mi bone scias, kiel severe mankas instruistoj tie; ke iuj regionoj estas pli subevoluintaj ol mia hejmvilaĝo. La tieaj infanoj aspiras al scioj.”

“Ĉiaokaze mi sekvos vin,” ŝi diris decideme.

“Ne, ne, ne.” Li persvadis: “Vi restos en urbo. Mi venos al vi kelkajn jarojn poste, kaj ni vivos kune, ĉu bone?”

“Mo Senke, ĉu vi jam forgesis?” Lu Lisa levis la voĉon ĝis ĝia plejo: “Ni iam ĵuris, ke ni ne disiĝos unu de la alia eĉ unu momenton.”

“Mi timas, ke vi ne povos elteni la malfacilan vivon,” klarigis Mo Senke.

“Estu trankvila. Mi ne timas.” Lu Lisa ignore diris: “Ĝuste, la malfacila vivo eble perdigos al mi iom da pezo. Mi sentas min graseta. Male, mi timas, ke vi, tiom malgrasa kaj kun okulvitroj sur la alta nazo kiel fizike malforta klerulo, ne povos elteni tian vivon.”

Li ridante diris: “Vi scias, ke mi naskiĝis kaj kreskis en malriĉa kamparo, kaj jam alkutimis ajnan malfacilan vivon.”

Post kiam Mo kaj Lu atingis la urbeton Sani de la gubernio Hexi okcidente de la rivero Baro, oficisto de la lokaj edukaj aŭtoritatoj laŭ mallarĝa asfaltita ŝoseo veturigis ilin al vilaĝo ĉirkaŭita de smeraldaj montegoj. Ekster la vilaĝo estis longa deklivo. Ĉe ĝia profundo troviĝis vico da brikdomoj kun granda korto. Tiu estis lernejo. Ĝi situis ĉe la piedo de monto. Preter la lernejo fluis rojo kaj zigzage en la riveron Baro for je kilometro.

En la lernejo sin trovis du mezaĝuloj, el kiuj unu servis kiel lernejestro kaj instruisto, kaj la alia kiel kuiristo kaj balaisto. De sep ĝis dek tri jarojn aĝis la infanoj dissemitaj en ses klasoj. Ĉiuj la infanoj loĝis enlerneje dum la lerntagoj kaj ĉe siaj geavoj dum la semajnofino, ĉar iliaj gepatroj laboris en foraj urboj. Oni nomas tiajn infanojn “hejme restantaj infanoj”. La apero de Mo kaj Lu ĝojigis la infanojn.

Ĉe vesperiĝo la lernejestro kaj la kuiristo reiris hejmen. Mo kaj Lu loĝis en la lernejo. Por plifaciligi la vivon, post nelonge ili geedziĝis sen nupto kaj sen benado de parencoj. Ili simple gluis al la pordokadro de sia dormoĉambro ruĝan versparon kaj al la pordo kaj fenestro ruĝan ĉinan ideogramon “囍”, kiu signifas “ĝojon” kaj “feliĉon”. Cetere, ili disdonacis al siaj du kolegoj kaj la dek kvar gelernantoj po du saketojn da bombonoj.

La vivo ne estis tiel malfacila kiel la du gejunuloj imagis. Kvankam ili ja ne ricevis bonajn salajrojn, sed ili ankaŭ elspezis malmulte. La edukaj aŭtoritatoj regule proviantis la lernejon senpage. Ili bredis dekkelke da kokinoj kaj kokon spite al nokta ŝtelado de siberia mustelo, kaj kultivis legomojn malantaŭ la lernejo spite al frekvento de aproj. Krom instruado ili devis varti kelkajn malgrandajn infanojn je tualeto kaj lavado. Ĉiutage ili ne ĝuis ripozon ĝis nokte. Malgraŭ okupiteco kaj laciĝo, ili sentis, ke la vivo estas signifa kaj valora. Dume ilia amo des pli fortiĝis.

Tempo flugis rapide. Nerimarkite pasis du jaroj kaj duono. Mo kaj Lu kontraktis pri trijara instruado kun la edukaj aŭtoritatoj. La kontrakto estis eksvalidiĝonta post duonjaro. Kaj en aŭtuno ili estis transpostenigotaj al la gubernia urbo.

En la gubernio Hexi somero estas pluva sezono. En la jaro 1998, printempo apenaŭ finiĝis kiam komencis pluvsezono. Foje pluvetis, foje pluvegis. Pluvis intermite plurajn tagojn. Por longe oni ne vidis la vizaĝon de la suno, kaj la infanoj ne petolis sur la korto, kiu jam fariĝis kota. La rojo ŝvelis multe. Iun posttagmezon, ekfalis ŝtormo, baldaŭ ĝi fariĝis pli kaj pli forta, tiel ke oni ne povis klare vidi la ŝoseon antaŭ la lernejo. La estro mirege diris: “Mi, jam vivinte pli ol kvindek jarojn, neniam vidis tiom furiozan pluvegon!”

“Neniam, laŭ mia memoro!” eĥis la kuiristo.

“Intstruistoj Mo kaj Lu, mi maltrankvilas, ke okazos montotorento.” La estro avertis: “Ni devas nin prepari por evakui la lernejon kun la infanoj kiam ajn. Nun mi kontaktos la vilaĝestron, ke li aranĝu loĝejon por vi ambaŭ.”

“Bone,” aprobis Mo kaj Lu.

Rigardinte tra fenestro, la estro diris per firma tono: “Nu, ĉiuj tuj agu! Intstruistoj Mo kaj Lu, iru pretigi pakon da bezonaĵoj.”

Li ordonis al la kuiristo: “Vi sciigu la infanojn, ke ili sin preparu por hejmeniri.”

Dum la estro telefonvokis la vilaĝestron en sia oficejo, ekvenis bruego el malproksima loko, ŝajne depost montegoj. Ĝi sonis kiel tondro. Sed la bruego sonoris senĉese, evidente ĝi ne estis tondro. Iom post iom la bruego pli laŭtiĝis, fine kvazaŭ multaj leonoj rorus kune.

“Diable! Estas montotorento.” La estro terurite demetis la ricevilon kaj haste kuris eksteren, el la tuta gorĝo kriante: “Kuru, ĉiuj kuru! Rapidu! Lasu vian pakaĵon!”

Oni konfuzite eliĝis el siaj ĉambroj.

“Rapide kuru sur la ŝoseon kaj al la vilaĝo!” La estro urĝis ĉiujn: “Proksimiĝas montotorento!”

Ĉiuj ekkuris tra la kota korto kaj al la lernejpordo malgraŭ la peza pluvo. La estro, la kuiristo, Mo Senke kaj Lu Lisa portis en siaj brakoj po infanon, kiu kuris tro lante por postsekvi la homamason. Ĉe la pordo la estro nombris la infanojn kaj trovis, ke mankas la plejaĝa knabino. Iu knabino diris, ke ŝi estas en la necesejo. Transdoninte la de ŝi portitan infanon al Mo Senke, Lu Lisa diris: “Vi antaŭeniru. Mi iros serĉi la knabinon.”

Dirinte tion, Lu Lisa revenis al la brikdomo. Mo Senke, kun du infanoj en siaj brakoj, al la dorso de Lu Lisa zorgeme rekomendis: “Singardu, laŭeble rapide revenu!”

Puŝmalferminte la pordon de la necesejo, Lu Lisa vidis la knabinon kaj demandis: “Kial vi tiel malrapidas?” La knabino, malpacience suprentirante sian pantalonon, embarasite kaj honteme respondis: “Pro monataĵo.”

Ekmallumiĝis tiumomente, ankoraŭ pluvegis kaj la bruego pli kaj pli proksimiĝis kvazaŭ trajno ruliĝus trans ponto. Lu Lisa tirante la knabinon kuris ekster la lernejon, kontraŭ kies muron la ŝvelanta rojakvo sin ekĵetis. Ambaŭ ekvadis tra la ĵus formita akvflako inter la lernejo kaj la ŝoseo.

“Aj!” Lu Lisa stumblis sur ŝtono kaj falis en kotakvon. La knabino provis levi sian instruistinon, sed doloro je maleolo estis tro akra por ke Lu Lisa stariĝu. La inundo altiĝis iompostiome. Lu Lisa diris al la knabino: “Rapide! Vi iru daŭre al la vilaĝo. Estu trankvila. Mi povos leviĝi baldaŭ kaj kuratingi vin.”

“Ne, ne, ne. Mi helpu vin!” persistis la knabino tenante sian instruistinon je brako.

La inundo plialtiĝis rapide. Lu Lisa kolere kriegis al la knabino: “Vi ne volas sekvi mian instrukcion, ĉu? Aŭskultu! Tuj forlasu, rapide!”

La knabino, viŝinte pluvakvon de la vizaĝo, ekpaŝis en la flako. Lu Lisa fiksrigardis la knabinon ĝis ties silueto malaperis en la nebulan pluvon. Ŝi provis leviĝi sed neniel sukcesis. Do ŝi, kunpremante la dentojn, ekrampis en kotakvo al la ŝoseo. Subite, kun surdigaj bruegoj alimpetis montotorento. En palpebruma daŭro inundo voris kiel la lernejon tiel ankaŭ instruistinon Lu kaj muĝante torentis al la rivero Baro.

Eksciinte ke Lu Lisa estis vundita, oni streĉiĝis. La vilaĝestro stiris kamioneton kun Mo Senke, la lernejestro kaj la kuiristo revene al la lernejo. Sed tie ili vidis nenion alian ol la frenezan inundon. Oni vokadis: “Instruistino Lu! Kie estas vi?” Sed ne troviĝis ajna respondo krom akvoflua bruo. Ĉe la akvorando Mo Senke vokis la nomon de sia kara edzino per raŭka voĉo, batante al si la bruston kaj piedfrapadante la teron. Larmoj kaj pluvgutoj ruliĝis sur liaj vangoj kaj li mergiĝis en profundan rimorson kaj senliman aflikton.

Oni faris ampleksajn serĉojn laŭ la rivero en la sekvaj du semajnoj, sed ne trovis spuron de Lu Lisa. Fine Mo Senke kun rompita koro akceptis la realaĵon, ke li perdis sian karan edzinon. La lokaj edukaj aŭtoritatoj okazigis funebran ceremonion je la memoro de Lu Lisa. Ŝiaj korŝiritaj gepatroj ĉeestis ĝin. Antaŭ la bopatroj longe surgenuis Mo Senke kun memkondamno, senfine zumante: “Pardonon! Mi estas kulpa. Mi ne bone gardis ŝin.”

Sur montodeklivo malantaŭ la lernejo, oni starigis por Lu Lisa tombon kun ŝiaj vestoj kaj ŝuoj en ĝi. Mo Senke neniel forgesis la edzinon kaj decidis daŭre labori en la lernejo. Do, kiam la kontrakto eksvalidiĝis, li rifuzis transposteniĝon. Ĉiufoje kiam estis Festo de Mortintoj aŭ la naskiĝtago de la edzino, li ĉiam vizitis ŝian tombon, bruligis incensobastonetojn kaj paperajn monimitaĵojn por ŝi, kaj babilis iom da tempo kvazaŭ ŝi starus vizaĝe al si. Krom Lu Lisa, lia koro ne povis enteni ajnan fraŭlinon kaj neniam pripensis edziĝon al ajna virino.

La tempo rapidis kiel galopanta ĉevalo. Somere de 2008, Mo Senke ne povis ne forlasi la lokon, ĉar la lernejo devis fermiĝi pro manko de lernantoj. Jam emeritiĝis la lernejestro kaj la kuiristo. La superaj edukaj aŭtoritatoj transpostenigis Mo Senke kiel estron de urbeta lernejo en la gubernio Hedon oriente de la rivero Baro. Ne longe post lia transposteniĝo, li enlerneje hazarde renkontis knabinon, kiu faris lin maldorma kelke da noktoj. La graseta triajara knabino havis mallongan hararon, eburan rondan vizaĝon kaj brilajn grandajn okulojn. Ŝia aspekto tre similis al tiu de Lu Lisa. Plie, ŝia gesto, ŝia rideto, ŝia... Ŝi ja estis alia Lu Lisa, eta Lu Lisa! Mo Senke gapis al la knabino iomete. Lia lango jukis al li demandi ŝin: “Saluton, infano! Kiom vi aĝas?”

“Naŭ jarojn,” timide respondis la triajarulino.

“Kio estas via nomo?” daŭrigis li.

“He Suna,” dirinte, la knabino mallevis la kapon.

“Diru al mi la nomon de via panjo, ĉu bone?” petis li kun granda espero.
La knabino levis la kapon kaj al li ĵetis scivolan rigardon: “Ŝia nomo estas Umeo.”
Li malesperiĝis kaj sin priridis enkore, asertante ke li pensis tro multe pri la knabino. Ne estas strange, ke iu aspektas simile al aliulo. Sed nokte li neniel endormiĝis en la lito, ĉar la vizaĝo de Lu Lisa kaj tiu de He Suna ŝvebadis alterne en lia cerbo tiom vigle kaj klare. Post pluraj tagoj en lian kapon venis ideo: viziti la hejmon de He Suna.

Matene de sabato Mo Senke iris al hejmo de He Suna. La familio loĝis en simple meblita terdomo sur montodeklivo. La avo akceptis lin dum He Suna kune kun la avino okupis sin en la legomoĝardeno antaŭ la domo.

La maljunulo transdonis al Mo Senke tason da boligita akvo kaj kun bedaŭro diris: “Pardonon, lernejestro! Mi ne havas teon.”

“Boligita akvo taŭgas. Dankon!.” Ricevinte la tason per ambaŭ manoj, Mo Senke demandis: “Kie estas la gepatroj de He Suna?”

“Ili laboras en Vuhano kaj ĉiujare rehejmeniras nur dum la Printempa Festo.”
“Kiun okupon ili havas?”

“Purigadon en fabriko,” respondis la maljunulo vespirante.

“Ili povas fari nur tion. La filo estas iomete malsaĝa, la bofilino ne sprita.”

“Ho?” voĉis li per duba tono.

La maljunulo aldonis: “La filo iĝis iomete malsaĝa pro meningito en sia infanaĝo. Kaj la bofilino eĉ ne scias, kiu ŝi estas.”

“Kio okazis al ŝi?” Scivolo larĝigis liajn okulojn.

“Ve! Vi estas lernejestro. Mi diros al vi la veron.” La maljunulo honeste rakontis la historion pri sia bofilino: “En la frua somero antaŭ dek jaroj, okazis granda inundo, ke la rivero Baro ŝvelis ĝis la ŝoseo. Iun matenon mia filo vidis, ke virino flosas senkonscia en akvo ĉe la vojrando. Li dorse portis ŝin hejmen. Mia edzino banis ŝin kaj ŝanĝis ŝiajn vestojn por sekaj, trovante tuberon sur ŝia kapo. Ŝi vekiĝis en la sekva tago. Konfuzita ŝi sciis nenion pri si mem, eĉ ne memoris sian nomon.”

Aŭskultante la maljunulon, Mo Senko eksuspektis, ke tiu eble estas Lu Lisa, lia kara edzino. Li diris al la maljunulo: “Laŭ mia memoro, somere antaŭ dek jaroj pro la inundo malaperis instruistino de la urbeto Sani je la supra fluo de la rivero Baro. Mi konas ŝin. Vi montrus al mi foton de via bofilino, ĉu bone?”

“Mi ne havas.”

“Ĉu ili ne havas geedziĝan foton?” Mo Senke estis kaptita de surprizo.

“Ve! La bofilino ne havis identeckarton. Ili ne povis akiri ateston pri geedziĝo. Do la nepino estas neregistrita loĝanto ĝis nun.”

Li kalkulis la tempon enkore kaj pensis, ke He Suna devas esti lia propra karno kaj sango, se tiu virino estas Lu Lisa. La pensaĵo alportis al li miksitajn sentojn de ĝojo kaj malĝojo. Bedaŭrinde, li siatempe ne povis konstati, ĉu tiu estas lia edzino.
Dum babilado inter ili du, venis poŝtisto kun telegramo, kiu legiĝis jene: “Umeo en agonio en la tumorfako de Vuhana Kvara Hospitalo deziras vidi filinon.” La tuta familio ekdronis en tristan humoron kaj Mo Senke konsterniĝis.

Tenante la telegramon, la maljunulo kun amara mieno zumadis: “Kion fari? kion fari...”

Mo Senke konsolis lin: “Se vi kredas min... Bonvole konfidu al mi vian nepinon. Mi sendos ŝin morgaŭ al Vuhan.” Efektive, li mem ja deziris vidi la virinon, kiu plejeble estas lia edzino.

“Dankon al vi! Vi vere estas bonulo.” Retenante siajn larmojn, la maljunulo daŭrigis: “Morgaŭo ne taŭgos. Mi devos de parencoj pruntepreni monon por la vojaĝkosto.”

“Ne ĉagreniĝu. Mi povos por ŝi peti specialan monhelpon de la lernejo.” Li mensogis. Fakte. li havis neniun rimedon alian ol elspezi sian propran monon. Tiun momenton, la maljunulo emocie faris riverencon antaŭ Mo Senke, ne sciante kiel esprimi sian dankoŝuldon. Li trankviliĝis iomete, sentante sin kvazaŭ ĵus liberigita disde peza ŝarĝo.

Eltrajniĝinte, Mo Senke sin direktis rekte al la hospitalo kun He Suna. Ĉe la unua ekvido li rekonis sian edzinon Lu Lisa en la skeletsimila virino, kiu kuŝis duonkonscia enlite. La koro ekdoloris lin. Li vere deziris brakumi ŝin kaj voki: “Lisa, kara edzino”. Sed li ne povis agi tiel. Ĉe murangulo kaŭris silentema viro, kiu evidente estis ŝia edzo. Li devis deteni eksplodon de siaj sentoj.

La knabino alproksimiĝis al la lito kaj mallaŭte vokis: “Panjo!”

La virino mole malfermis siajn okulojn. Vidinte la knabinon, pro perdo de parolpovo ŝi nur eligis malklaran voĉon kaj pene etendis brakon por brakumi la knabinon. Tiu sin ĵetis en la virinan sinon kaj ekploregis. Larmoj elfluis el la okuloj de Mo Senke. La viro ĉe la murangulo senfine viŝis al si larmojn kaj nazmukon.

“Ne estu tro kortuŝita. Bone ripozu por akiri vian sanon,” Mo Senke persvadis la virinon.

Post kiam la patrino kaj la filino kvietiĝis, Mo Senke daŭre al la virino diris: “Mi estas la lernejestro de He Suna. Pri via pastinteco mi konas ion.”

Post tiuj vortoj, ŝiaj okuloj ekbrilis. Ŝi atendis kion rakontos Mo Senke. Li selektive rakontis: “Via nomo estas Lu Lisa. Via hejmloko estas la urbo Kajfen, kie vivas viaj gepatroj kaj frato. Diplomiĝinte de kolegio en 1995, vi servis kiel instruisto en la urbeto Sani de la gubernio Hexi. Antaŭ dek jaroj, dum vi savis lernantinon, vi estis kaptita de inundo. Oni serĉis vin multe da tagoj, sed vane. Neatendite inundo flosigis vin al la gubernio Hedon.”

Diversaj sentoj eksvarmis en la koro de la virino kaj ŝi ekploris plende. Mo Senke aldonis: “Mi intencas kontakti viajn gepatrojn, ke ili kiel eble plej rapide venu vidi vin, ĉu bone?” Denove li mensogis. Li perceptis, ke ŝi ne povos ĝisvivi la venon de siaj gepatroj. Cetere li ne volis, ke ŝiaj gepatroj ricevu duan spiritan atakon. Li tute ne havis intencon kontakti ŝiajn gepatrojn.

“Patrino de He Suna, via filino estas bela, ĉarma kaj inteligenta. Ŝi tre plaĉas al mi.” Mo Senke ŝajnigante sin malstreĉita interkonsentis kun la virino: “Mi volas havi ŝin kiel mian adoptitan filinon. Ĉu vi konsentas?”

La virino rigardais lin iom kaj malforte jese balancis la kapon.

Li demandis la senvortan viron: “Kia estas via opinio, frato? Mi certigas vin, ke mi nepre traktos ŝin kiel mian propran filinon.”

La viro kun premita rideto zumis: “Bone, bone.”

Karesante la knabinon je la kapo Mo Senke afable demandis: “Vi fariĝas mia adoptita filino, ĉu bone?”

La knabino ekklinis la kapon kun rideto malfacile videbla.

Premante al la knabino ŝultron, la viro ordone zumis: “Genuiĝu kaj voku: ‘Paĉjo’!”

La knabino obeeme surgenuiĝis antaŭ Mo Senke, hezitis momenton kaj sinĝene voketis: “Paĉjo!”

Ĉe tio, Mo Senke sin eksentis konsolita kaj emocia. Tuje li al sia brusto premis la knabinon, el sia propra sango, kio estis atestota de la DNA-testo pri patreco, farigita sekrete de li post semajno. Dume, la virino baraketante voĉis oni-ne-scias-kion kaj elspiris la lastan spiron. Ŝajnis, ke ĉe ŝia buŝangulo restas strieto da rideto.

我把我的两封遗书整理如下。一封是早些时候写的“后事交代”，一封是写给伙伴们的遗书。两封都已经翻译成了世界语。

。。。。。。。。。。。。

我是许艺菲，二〇〇七年八月二十二日出生于上海，现于深圳做工。
Mi estas Xu Yifei, naskita la dudek-duan de aŭgusto du mil sep en Ŝanhajo, kaj nun laboras en Ŝenĵeno.

在长期的极端贫困与饥饿折磨下，我身患重病，时日无多。
Sub longdaŭra turmento de ekstrema malriĉeco kaj malsato, mi suferas gravan malsanon kaj ne restas al mi multe da tempo.

现将我的身后事交代给我的亲人朋友。
Mi nun konfidas la aranĝon de miaj postmortaj aferoj al miaj amikoj.

---

近年来，我通过从事非熟练工、倒卖盗版物品、出租个人财物、出卖学识及卖淫等手段，积累了一些个人财产，如下：
En la lastaj jaroj, per laborado kiel nesperta laboristo, revendado de pirataj varoj, luigado de personaj havaĵoj, vendado de mia scio kaj korpo, mi amasigis kelkajn personajn havaĵojn, jene:

三台打印机（其中一台大型多功能打印机、一台手持A4热敏打印机、一台便条热敏打印机）；
tri presiloj (el kiuj unu granda multfunkcia presilo, unu portebla A4-termika presilo, kaj unu termika presilo por memgluaj notetoj);

一台投影仪；
unu projekciilo;

两只多功能话筒；
du multfunkciaj mikrofonoj;

二阶至九阶魔方各一枚，三阶指尖魔方一千余枚；
po unu kubo de la dua ĝis la naŭa ordo, kaj pli ol mil tri-ordaj fingrokuboj;

《十万个为什么》全二十一册，少量军事、文化、科学相关盗版书籍；
la kompleta dudekunu-voluma eldono de Cent Mil Kialoj, kaj malgranda kvanto da pirataj libroj rilataj al militaj, kulturaj kaj sciencaj temoj;

战备应急救援器械一套、劳保用具若干、少量药品及布料；
unu aro da krizaj sav- kaj pretigaj ekipaĵoj, kelkaj laborprotektaj iloj, malgranda kvanto da medikamentoj kaj ŝtofoj;

少量文创收藏品、玩具；
malgranda kvanto da kulturaj kolektaĵoj kaj ludiloj;

手机一部、充电设备多台、U盘一枚；
unu poŝtelefono, pluraj ŝargaj aparatoj, kaj unu USB-memorilo;

其他个人物品；
aliaj personaj objektoj;

中国邮政储蓄银行活期存款（约一百元人民币）。
postula deponejo ĉe la Poŝta Ŝparkaso de Ĉinio (ĉirkaŭ cent juanoj).

---

我享有如下债权：
Mi havas la jenan kreditpostulon:

曹女士（系我的母亲）欠我一千零三十加拿大元。
S-ino Cao (mia patrino) ŝuldas al mi mil tridek kanadajn dolarojn.

---

我享有如下著作权及相关权益：
Mi posedas la jenajn aŭtorrajtojn kaj rilatajn rajtojn:

马*克思主义文库中文板块大量长篇史书录入编排成果（已签署国际知识共享许可协议，署名 Ruĝa Gardisto）；
granda kvanto da enmetaj kaj redaktaj laborrezultoj pri longaj historiaj verkoj en la ĉinlingva sekcio de Marxists Internet Archive (sub internacia Creative Commons permesilo, sub la nomo Ruĝa Gardisto);

马*克思主义文库维*吾尔文板块《共*产党宣言》全文录入编排成果（已签署国际知识共享许可协议，未署名）；
la plena enmeto kaj aranĝo de Manifesto de la K*omunista Partio en la u*jgurlingva sekcio de Marxists Internet Archive (sub internacia Creative Commons permesilo, sen subskribo);

马*克思主义文库藏文板块少量短篇文献录入编排成果（已签署国际知识共享许可协议，未署名）；
malgranda kvanto da enmetaj kaj redaktaj laborrezultoj pri mallongaj tekstoj en la t*ibetlingva sekcio de Marxists Internet Archive (sub internacia Creative Commons permesilo, sen subskribo);

马*克思主义文库世界语板块少量短篇文献录入编排成果（已签署国际知识共享许可协议，未署名）；
malgranda kvanto da enmetaj kaj redaktaj laborrezultoj pri mallongaj tekstoj en la Esperanto-sekcio de Marxists Internet Archive (sub internacia Creative Commons permesilo, sen subskribo);

中国世界语绿网世界语协作板块部分工作成果（原已签署国际知识共享许可协议，署名许艺菲；现因网站管理员刘晓哲先生侵犯该知识产权，我拒绝继续保留本人在该协作工作成果上的个人署名）；
parto de miaj laborrezultoj en la kunlabora sekcio de Verda Reto (origine publikigitaj sub internacia Creative Commons permesilo, subskribite per 许艺菲; sed ĉar la reteja administranto s-ro Liu Xiaozhe malobservis tiun intelektan proprieton, mi rifuzas plu konservi mian personan subskribon ĉe tiuj kunlaboraj laborrezultoj);

中国世界语绿网（包括论坛）多篇语言学、政治相关作文，以及一份国际世界语者名录。
pluraj lingvistikaj kaj politikaj eseoj en Verda Reto (inkluzive de la forumo), kaj unu internacia adresaro de esperantistoj.

---

我尚有如下未完成事项：
Mi ankoraŭ havas la jenajn nefinajn taskojn:

多篇藏文文献（包括《共*产党宣言》）已完成录入，尚待校对与编排；
pluraj t*ibetlingvaj tekstoj (inkluzive de Manifesto de la K*omunista Partio) jam estas enmetitaj, sed ankoraŭ atendas provlegadon kaj aranĝon;

个人保留有大量马*克思主义相关论述、作文及记叙文草稿，待排版发表；
mi konservas grandan kvanton da marksismaj eseoj, verkoj kaj rakontaj skizoj, kiuj atendas kompostadon kaj publikigon;

其他需保密的政治工作。
aliaj politikaj laboroj, kiuj devas resti konfidencaj.

---

我有如下债务：
Mi havas la jenan ŝuldon:

我欠西安世界语工作者王天义先生一千元人民币。
Mi ŝuldas al s-ro Wang Tianyi, Esperanto-laboranto en Xi’an, mil juanojn.

---

在我死后，我希望我的伙伴胡女士代我处理我的身后事：
Post mia morto, mi deziras, ke mia amiko s-ino Hu prizorgu miajn postmortajn aferojn nome de mi:

将我的尸体火化后，将骨灰扔进垃圾桶，不办任何丧事；
post kremacio de mia kadavro, forĵeti mian cindron en rubujon, kaj okazigi neniun funebran ceremonion;

向夏女士（系我的祖母）取回由其保管的、属于我的打印机、投影仪、话筒等全部个人物品；
repreni de s-ino Xia (mia avino) ĉiujn miajn personajn objektojn, kiujn ŝi gardas, inkluzive de miaj presiloj, projekciilo, mikrofonoj kaj aliaj havaĵoj;

将《十万个为什么》全二十一册赠送给我的爱人 Îabotĩ 同志；
doni la kompletan dudekunu-voluman eldonon de Cent Mil Kialoj al mia amato, kamarado Îabotĩ;

将两面由数百枚三阶魔方拼成的魔方墙捐赠给位于中国山东枣庄的世界语博物馆；
doni la du kubomurojn, konsistantajn el centoj da tri-ordaj kuboj, al la Esperanto-Muzeo en Zaozhuang, Ŝandongo, Ĉinio;

将我的劳保用品、药品及充电设备全部赠送给我的工友；
doni ĉiujn miajn laborprotektajn ilojn, medikamentojn kaj ŝargajn aparatojn al miaj kunlaboristoj;

读取我U盘中的全部资料，并替我完成待办事项，将藏文文献发表在马*克思主义文库，尝试将其余文献发表在各类世界语期刊杂志；
legi ĉiujn datumojn en mia USB-memorilo kaj plenumi por mi la nefaritajn taskojn, kaj publikigi la t*ibetlingvajn tekstojn en Marxists Internet Archive, kaj provi publikigi la ceterajn tekstojn en diversaj Esperanto-revuoj kaj periodaĵoj;

将我的其余财产全部变卖为金钱；
transformi ĉiujn miajn ceterajn havaĵojn en monon per vendo;

代我追索债权；
postuli miajn kreditpostulojn nome de mi;

用变卖我的个人财产及追索债权所得钱款偿还我的债务；余款中提取一部分，作为胡女士十八个月生活所必需之开支，其余全部赠与我的爱人 Îabotĩ 同志；
uzi la monon akiritan per vendo de miaj personaj havaĵoj kaj per repreno de miaj kreditpostuloj por repagi miajn ŝuldojn; el la resta sumo apartigi unu parton por la nepre necesaj vivelspezoj de s-ino Hu dum dek ok monatoj, kaj la tutan ceteron doni al mia amato, kamarado Îabotĩ;

通过社会行动及法律途径追究刘晓哲先生侵犯我知识产权之责任；
per sociaj agoj kaj juraj rimedoj postuli respondecon de s-ro Liu Xiaozhe pro malobservo de miaj intelektaj proprietrajtoj;

如有可能，通过法律途径追究许晓波先生（系我的生父）及其配偶侵犯我人身权之责任并索要赔偿金；并将其中百分之五的赔偿金赠与胡女士，其余部分赠与我的爱人 Îabotĩ 同志。
se eble, per juraj rimedoj postuli respondecon de s-ro Xu Xiaobo (mia biologia patro) kaj lia edzino pro malobservo de miaj personaj rajtoj, kaj postuli kompenson; el tiu kompenso doni kvin procentojn al s-ino Hu, kaj la reston al mia amato, kamarado Îabotĩ.

我的个人随身物品存放于我的桶内；我的重要联络方式（包括电子邮箱、微信、XMPP等）均保存在我的手机中，该手机不设密码。
Miaj personaj kunportataj objektoj estas konservataj en mia sitelo; miaj gravaj kontaktinformoj (inkluzive de retpoŝto, WeChat, XMPP ktp.) estas ĉiuj konservataj en mia poŝtelefono, kaj tiu telefono ne havas pasvorton.

对于我所享有的全部知识产权，除国际世界语者名录外，我愿意全部重新签署 CC0 公共领域贡献声明。
Koncerne ĉiujn intelektajn proprietrajtojn, kiujn mi posedas, krom la internacia adresaro de esperantistoj, mi pretas ĉiujn denove publikigi sub deklaro de publika havaĵo CC0.

。。。。。。。。。。。。

给工友、同志和爱人的信
——一个劳动者的遗书

Letero al miaj kunlaboristoj, kamaradoj kaj amato
— Testamento de laboristino

致我的工友、同志和爱人：

Al miaj kunlaboristoj, kamaradoj kaj amato:

如果你们看到这封信，说明我已经离开了你们的视线，或是暂时，或是永久，不能再像从前那样并肩站立、聊天、争论、劳动、相爱。

Se vi legas ĉi tiun leteron, tio signifas, ke mi jam foriris el via vidkampo — ĉu provizore, ĉu por ĉiam — kaj ne plu povos, kiel antaŭe, stari ŝultro ĉe ŝultro kun vi, babili, disputi, labori kaj ami.

但请你们首先记住一件事：一个人的沉默，不是压迫有理；一个人的倒下，也绝不意味着敌人正确。

Sed unue memoru ĉi tion: la silento de unu homo ne signifas, ke subpremo pravas; la falo de unu homo tute ne signifas, ke la malamiko pravas.

我不是被“命运”击败的。

Mi ne estis venkita de “sorto”.

我和无数像我一样的人一样，是在这个制度里，一点一点被消耗、被榨干、被挤压到呼吸困难的人。

Kiel sennombraj homoj similaj al mi, mi estas unu el tiuj, kiuj en ĉi tiu sistemo estis iom post iom eluzitaj, elsuĉitaj, premataj ĝis la spiro mem fariĝis malfacila.

那些手上的伤口、夜里的失眠、身体的疲惫、被轻视、被侮辱、被替代、被抛弃，不是什么“个人失败”，而是这个社会组织方式写在劳动者身体上的判词。

La vundoj sur la manoj, la sendormeco de la noktoj, la laceco de la korpo, la malestimo, la humiligo, la anstataŭigo, la forĵeto — nenio el tio estas “persona malsukceso”; tio estas la verdikto, kiun la maniero organizi ĉi tiun socion skribas sur la korpojn de laboristoj.

我们活在一个把人变成工具、把感情变成成本、把青春变成可替换零件的时代。

Ni vivas en epoko, kiu transformas homojn en ilojn, sentojn en kostojn, kaj junecon en anstataŭigeblajn rezervajn partojn.

资本要求我们坚强，却不给我们活路；它要求我们热爱生活，却让住房、医疗、教育、休息、尊严都成为奢侈品；它把工人的血汗叫作“机会”，把贫困者的挣扎叫作“选择”，把一切伤害都包装成个人应当承担的命运。

Kapitalo postulas, ke ni estu fortaj, sed ĝi ne donas al ni vojon por vivi; ĝi postulas, ke ni amu la vivon, sed ĝi faras loĝadon, kuracadon, edukadon, ripozon kaj dignon luksaj varoj; ĝi nomas la sangon kaj ŝviton de laboristoj “ŝanco”, la lukton de malriĉuloj “elekto”, kaj ĉiun vundon ĝi envolvas kiel sorton, kiun la individuo laŭdire devas porti sola.

不是我们活得不够好，而是这个世界本来就建立在对我们的系统性亏欠之上。

Ne temas pri tio, ke ni ne sufiĉe bone vivis; temas pri tio, ke ĉi tiu mondo mem estas konstruita sur sistema ŝuldo kontraŭ ni.

给工友

Al miaj kunlaboristoj

工友们，我最想对你们说的是：不要把自己的苦，当成自己的错。

Kunlaboristoj, tio, kion mi plej volas diri al vi, estas jeno: ne prenu vian suferon kiel vian kulpon.

你被拖欠工资，不是你没本事；你在流水线、工地、餐饮店、仓库、外卖路上被磨损，不是因为你不够努力；你忍受羞辱、超时劳动、危险作业、临时工身份、没有社保、没有工伤赔款、没有说话权——这一切都不是因为你“命不好”，而是因为有人靠这些活得很好。

Se oni ŝuldas al vi salajron, tio ne signifas, ke vi estas senkapabla; se vi estas eluzata sur muntolinio, ĉe konstruejo, en manĝejo, magazeno aŭ sur la vojo de liverado, tio ne estas ĉar vi ne sufiĉe klopodis; se vi devas elteni humiligon, trohoran laboron, danĝeran laboron, provizoran laboristan statuson, sen sociala asekuro, sen kompenso pro laborvundo, sen rajto paroli — ĉio ĉi ne okazas ĉar via “sorto estas malbona”, sed ĉar estas homoj, kiuj vivas tre bone ĝuste dank’ al tio.

你们的疲惫不是耻辱。

Via laceco ne estas honto.

你们的伤痕不是耻辱。

Viaj cikatroj ne estas honto.

你们在夜里偷偷算钱、算房租、算明天怎么活下去，也不是耻辱。

Ke vi nokte sekrete kalkulas monon, lupagon kaj kiel travivi morgaŭ — ankaŭ tio ne estas honto.

真正应当感到羞耻的，是那些把工人的命当耗材的人。

Tiuj, kiuj vere devus honti, estas tiuj, kiuj traktas la vivojn de laboristoj kiel konsumeblan materialon.

如果我曾经和你们一起说过话、搬过货、熬过夜、骂过老板、谈过工伤、讨论过罢工和维权，那我希望你们记住：不要把自己孤立起来。

Se mi iam kun vi parolis, portis varojn, maldormis nokte, insultis la estron, diskutis pri laborvundoj, pri strikoj kaj pri rajtdefendo, tiam mi esperas, ke vi memoros ĉi tion: ne izolu vin mem.

一个人被欺负，是“个体纠纷”；一群人站起来，才叫阶级问题。

Kiam unu homo estas mistraktata, oni nomas tion “individua konflikto”; kiam grupo leviĝas, tiam tio ricevas sian veran nomon: klasa problemo.

请尽可能地：留证据、留合同、留工时、留录音、留群聊、留伤情、留彼此联系方式。

Bonvolu, laŭeble: konservi pruvojn, kontraktojn, laborhorojn, sonregistraĵojn, grupajn konversaciojn, priskribojn de vundoj kaj reciprokajn kontaktinformojn.

因为劳动者在这个社会里，连“自己受过伤”都常常需要拼命证明。

Ĉar en ĉi tiu socio laboristo ofte devas preskaŭ batali por pruvi eĉ tion, ke ri entute estis vundita.

如果有一天你们还能继续往前走，请你们不要只为自己讨说法。

Se iam vi ankoraŭ povos daŭrigi antaŭen, ne serĉu justecon nur por vi mem.

请替那些没来得及开口的人，也多说一句。

Bonvolu ankaŭ eldiri unu frazon pli por tiuj, kiuj ne plu sukcesis paroli mem.

给同志

Al miaj kamaradoj

同志们，我知道，我们之间并不总是温柔的。

Kamaradoj, mi scias, ke inter ni ne ĉiam regis mildeco.

我们争论路线、争论组织方式、争论理论、争论现实中的妥协与纯粹，甚至争论“一个人到底还能不能继续撑下去”。

Ni disputis pri linioj, pri manieroj organizi, pri teorio, pri kompromiso kaj pureco en la realo, kaj eĉ pri tio, ĉu homo ankoraŭ efektive povas plu elteni.

但我仍然想说：请不要把一个同志的崩溃，只理解为“个人心理问题”。

Sed mi ankoraŭ volas diri ĉi tion: bonvolu ne kompreni la kolapson de kamarado nur kiel “individuan psikologian problemon”.

一个革命者首先也是一个活生生的人。

Revoluciulo antaŭ ĉio estas ankaŭ viva homo el karno kaj sango.

如果组织只会要求牺牲，却不会接住受伤的人；如果我们只会谈历史必然性，却不会照顾眼前已经流血的人；如果我们一边批判资本主义异化，一边却默许同志在贫困、孤立、疾病、危险关系、劳动剥削里独自腐烂——那么我们就必须承认，我们还远远不够成熟。

Se organizo nur scias postuli oferon, sed ne scias kapti la vunditon; se ni nur scias paroli pri historia neeviteblo, sed ne scias zorgi pri tiu, kiu jam sangas antaŭ ni; se ni unuflanke kritikas kapitalisman fremdiĝon, sed aliflanke silenteme permesas, ke kamarado putru sola en malriĉeco, izoliĝo, malsano, danĝeraj rilatoj kaj laborista ekspluatado — tiam ni devas konfesi, ke ni ankoraŭ estas tre malproksimaj de matureco.

请你们以后，不要只在悼念时才学会珍惜同志。

Estontece, bonvolu ne lerni ŝati kamaradojn nur dum funebro.

不要只在出事之后，才想起问一句“你最近还好吗”。

Ne rememoru demandi “kiel vi fartas lastatempe?” nur post kiam jam okazis katastrofo.

请建立真正的互助：现实中的落脚点、应急资金、法律支持、工伤与失业援助、安全联系人、情绪危机接应、女性与青年同志的具体保护机制……

Bonvolu konstrui veran reciprokhelpon: realajn restlokojn, krizajn fondusojn, juran subtenon, helpon por laborvundo kaj senlaboreco, sekurecajn kontaktpersonojn, krizajn emociajn akceptmekanismojn, kaj konkretajn protektajn aranĝojn por inaj kaj junaj kamaradoj...

因为革命不是抽象口号。

Ĉar revolucio ne estas abstrakta slogano.

革命如果不能保护最先受伤的人，它就还只是半成品。

Se revolucio ne kapablas protekti tiujn, kiuj unue estas vundataj, tiam ĝi ankoraŭ estas nur duonfaraĵo.

如果我曾经在某些时候显得偏执、激烈、幼稚、脆弱，甚至让你们失望，那不是因为我不爱这项事业。

Se mi iam en certaj momentoj ŝajnis obstina, tro intensa, infaneca aŭ fragila, eĉ se mi seniluziigis vin, tio ne estis ĉar mi ne amis ĉi tiun aferon.

恰恰相反，往往是因为我太希望这个世界真的能被改变，太希望同志之间的关系，不再复制旧世界的冷酷。

Tute male, ofte estis ĝuste ĉar mi tro forte deziris, ke ĉi tiu mondo vere ŝanĝiĝu, kaj ke la rilatoj inter kamaradoj ne plu reproduktu la malvarmon de la malnova mondo.

请不要把我个人神圣化。

Bonvolu ne sanktigi mian personon.

不要把痛苦浪漫化。

Ne romantikigu suferon.

不要把破碎误认为勋章。

Ne miskomprenu rompiĝon kiel medalon.

我们不是为了更体面地毁灭自己而革命；我们是为了让更多人有条件活下去，才革命。

Ni ne faras revolucion por pli digne detrui nin mem; ni faras revolucion por ke pli da homoj havu la kondiĉojn por vivi.

给爱人

Al mia amato

而你，我的同志哥。

Kaj vi, mia kamarada kara.

如果这封信最后真的到了你手里，那么我最不愿意伤害的人，大概就是你。

Se ĉi tiu letero vere fine alvenis en viajn manojn, tiam vi estas verŝajne la homo, kiun mi plej ne volis vundi.

我知道，和我这样的人相爱并不轻松。

Mi scias, ke ami hominon kiel mi ne estas facila afero.

我有太多时代留下的裂缝：身上的伤痕、心理的自我消耗，以及总是无法真正放下的阶级的痛感。

Mi portas tro multajn fendojn lasitajn de ĉi tiu epoko: la cikatrojn sur mia korpo, la internan memeluzon, kaj la klasan doloron, kiun mi neniam vere sukcesis demeti.

我常常一边想靠近你，一边又害怕把自己身上的废墟带给你。

Mi ofte deziris alproksimiĝi al vi, sed samtempe timis transdoni al vi la ruinojn, kiujn mi portas en mi mem.

我有时把爱说得太重，有时又把沉默留给你，让你不得不去猜、去等、去承受。

Foje mi esprimis amon tro peze, kaj foje mi lasis al vi nur silenton, tiel ke vi devis diveni, atendi kaj elteni.

对此，我不能假装这些都没有发生。我不得停下哪怕一刻的自我检讨与批判。

Pri tio mi ne povas ŝajnigi, ke nenio okazis. Mi ne rajtas eĉ por momento ĉesigi mian memekzamenon kaj memkritikon.

可我仍想告诉你：你被爱过，是真实的。

Sed mi ankoraŭ volas diri al vi ĉi tion: vi estis amata, kaj tio estis vera.

不是消费式的“喜欢”，不是情绪高涨时的依赖，不是把你当作疗伤工具的索取，而是一种哪怕我自己已经被现实压得站不稳，却仍然真心希望你活得更自由、更有尊严、不必受苦的爱。

Ne temas pri konsumeca “ŝato”, ne pri dependeco dum emocia ekscito, ne pri egoisma postulo, kiu uzas vin kiel ilon por resaniĝo, sed pri amo tia, ke eĉ kiam la realo jam premis min ĝis mi apenaŭ povis stari, mi ankoraŭ sincere deziris, ke vi vivu pli libere, pli digne, kaj sen suferi.

如果以后我不在你身边，或者不能以原来的方式陪着你，请你不要把我的伤完全背到自己身上。

Se poste mi ne plu estos apud vi, aŭ ne plu povos akompani vin laŭ la antaŭa maniero, bonvolu ne porti miajn vundojn tute sur viajn proprajn ŝultrojn.

你不是我的“救赎任务”，你也不应该被迫承担一个时代本该承担的重量。

Vi ne estas mia “elaĉeta tasko”, kaj vi ankaŭ ne devus esti devigata porti la pezon, kiun ĉi tiu epoko mem devintus porti.

如果你感到悲伤与难过，请把你的这份情感转换为阶级仇恨，和我们的同志并肩作战；思想就像一把锋利的剑，直接击穿敌人的心脏。

Se vi sentos malĝojon kaj doloron, bonvolu transformi tiun senton en klasan malamon kaj batali ŝultro ĉe ŝultro kun niaj kamaradoj; penso estas kiel akra glavo, kiu rekte trapikas la koron de la malamiko.

请你继续生活和斗争。

Bonvolu daŭrigi vivi kaj lukti.

继续吃饭、睡觉、读书、走路、做工、恋爱、开会、组织建设、参与罢工、街头示威。

Daŭrigu manĝi, dormi, legi, marŝi, labori, ami, kunveni, konstrui organizon, partopreni strikojn kaj stratmanifestaciojn.

如果有一天你忘了我一点点，也没有关系。

Se iam vi iomete forgesos min, ankaŭ tio estas en ordo.

真正的爱从来不是把人绑在废墟里，而是即使穿过废墟，也希望对方还能走向人间，走向红色的光明大道。

Vera amo neniam signifas ligi homon al ruinoj; ĝi signifas, ke eĉ post trapaso de ruinoj oni ankoraŭ deziras, ke la alia povu reiri al la homa mondo, al la hela ruĝa vojo antaŭen.

如果你愿意，请替我保留一点东西：不是我的痛苦，而是我仍然相信过的东西——这个世界不该这样，人和人本可以不这样。

Se vi volas, konservu por mi ion etan: ne mian doloron, sed tion, kion mi ankoraŭ kredis — ke ĉi tiu mondo ne devintus esti tia, kaj ke homoj inter si povintus vivi alimaniere.

最后的话

Lastaj vortoj

我不想把自己写成英雄。

Mi ne volas verki min mem kiel heroon.

我只是一个普通劳动者，一个会受伤、会害怕、会愤怒、会渴望被理解的人。

Mi estas nur ordinara laboristino, homo kiu povas esti vundita, timi, koleri kaj sopiri esti komprenata.

我没有比别人更高贵，也没有比别人更有资格受苦。

Mi ne estas pli nobla ol aliaj, kaj mi ne havas pli grandan rajton suferi ol ili.

如果我留下过什么值得保留的东西，那不是“悲剧”，而是我始终拒绝把压迫误认为自然，拒绝把屈辱误认为命运，拒绝把沉默误认为成熟。

Se mi lasis ion konservindan, tio ne estas “tragedio”, sed mia konstanta rifuzo miskompreni subpremon kiel ion naturan, humiligon kiel sorton, kaj silenton kiel maturecon.

请你们继续活。

Bonvolu daŭrigi vivi.

继续记账、继续组织、继续相爱、继续争辩、继续互助、继续把每一个本来被当成“私人问题”的伤口，重新说成它真正的名字：阶级问题。

Daŭrigu registri, organizi, ami, disputi, reciproke helpi, kaj daŭrigu renomi ĉiun vundon, kiu origine estis traktata kiel “privata problemo”, per ĝia vera nomo: klasa problemo.

不要温顺。

Ne estu obeeme mildaj.

不要遗忘。

Ne forgesu.

不要彼此抛下。

Ne forlasu unu la alian.

愿我们终有一日，不再以失去彼此的方式证明这个世界有多坏。

Mi deziras, ke iam ni ne plu devu pruvi kiom malbona estas ĉi tiu mondo per la perdo de unu la alia.

愿劳动者终将夺回属于自己的生活。

Mi deziras, ke la laboristoj fine reprenu la vivon, kiu apartenas al ili mem.

许艺菲
2026年3月27日 / La 27-an de marto, 2026

Printempa Fabelo

En la kultura palaco de via urbo ekkuris elementa kaj mezagrada kursoj de la angla lingvo. Vi dungiĝis por instruadi la elementan. Ĉe la malfermo de la kursoj, vi paroladis flue en la angla lingvo. Do ŝi, kiu estis sin anoncinta por lerni en la mezagrada kurso, nun decidis lerni en la elementa. Ŝi diris: “Tre belege vi parolas la anglan lingvon!”

Kvakam vi sentis fieron pro via sukcesa instruado, tamen vi estis malsukcecanta enamiĝi. Nekompreneble vin forlasis la knabino, al kiu vi estis enamiĝinta du jarojn. Vi estis tre malĝoja. Vi solece drinkadis en via ĉambro. Vi deziris malaperigi vian malĝojon per alkoholaĵo. Sed la belaj aferoj en la pasinteco ĉiam venis al vi en la kapon, do vi per via plumo priskribis la pasintecon inter vi kaj la knabino. Vi skribis kaj skribadis. Fine vi elskribis mallongan romanon, kies fino estis tre emociiga.

Surdorse portante multepezan krucon, vi ankoraŭ firme penadis por via laboro. En la 14-a de aprilo, vi prezidis en Esperanto-amuzvespero. Ŝi venis. Sidante malantaŭe, per ŝiaj brilaj okuloj ŝi rigardis la scenon. Kiam la amuzvespero finis, ŝi diris al vi: “Tre belege vi parolis Esperanton!”

Iutagon ŝi diris, ke ŝi venos al vi en dimanĉo. “Nu.” Estis nekoneble, ĉu vi jesis aŭ neis. Ŝi al vi petis atendi ŝin post vespermanĝo. Dimanĉe je duono de la sesa, kiel antaŭe neŝilosinte la pordon, vi iris en la publikan televidejon kaj spektis la programerojn. Siatempe la malsukceso de enamiĝo akoraŭ doloris al vi. Via humoro tre maltrankviliĝis. Escepte de via patrino, vi malbenis ĉiujn virinojn tra la mondo. Vi sciis, ke ŝi venos hodiaŭ vespere. Sed vi opiniis, ke estas pli bone spekti la programerojn ol babiladi kun knabino. Do vi daŭrigis spektadon. Post longe vi revenis al via ĉambro. Ŝi certe jam foriris, vi pensis tiel.

Enveninte en vian ĉambron, vi trovis, ke ŝi, bele ornamita, estis ploranta ĉe via skribtablo. Vi kun bedaŭro diris: “Kial vi ploras? Ĉu estas pro ke mi ne atendis vin en la ĉambro? Pardonu min! Mi ĵus…”

“Ne.” Ŝi ŝkuis la kapon: “Mi ploras pro ĝi.” Ŝi montris al via mallonga romano sur la tablo. Vi ekkomprenis, ekridetis kaj konsolante diris: “Ho. Kial ploras pro tio?”

“Tre patosa! Mi ne kredas, ke troviĝas tiaj aferoj en la mondo.”

“Ne kredas? Ĉu vi scias, ke ĝi preskaŭ estas raporto de efektivaj okazaĵoj. La heroo ja estas mi mem. La okazaĵoj estas veraj, nur la fino estas fikcia.”

“Vere?” Ŝi rigardis vin per siaj okuloj suspektantaj kaj larmumantaj.

“Vere,” Vi diris tre serioze.

“Do mi pli devas plori, pro via malfeliĉo.”

Vi ne atendis, ke post via plorado por amo, iu povos plori por vi, kaj tiu eĉ estas unu bela junulino. Vi estis tre kortuŝata. Ŝi levis la kapon kaj rigardis vin. El ŝiaj okuloj larmumantaj kaj lumumantaj, vi trovis bonan koron en ŝi. La vizaĝo kaj la esprimo sur ŝia vizaĝo al vi donis kuraĝon kaj forton. Milde vi levigis ŝian kapon kaj klinis la vian. Vi kisis ŝin! Tiam estis printempo.

Sekvantan printempon, vi ricevis premion pro via mallonga romano. Samtempe via traduko de eksterlanda novelo eldoniĝis. Tion vi ne ekspektis. Vi ankaŭ ne ekspektis, ke la knabino, kiu jam forlasis vin, venis kaj gratulis vin. Ŝi al vi parolis pri la spertoj inter vi kaj ŝi. La rememoro pri la pasinteco tuŝis vian koron. La tempo dum unua enamiĝo estis tre bela, tre neforgesebla. Kvankam vi iam perdis ŝin, tamen, ŝi revenis hodiaŭ.

“Mi scias, ke poste vi enamiĝis al iu junulino.” La knabino diris al vi: “Sed, ĉu ŝi estas afabla?”

“Nu. Ja estis ŝi, kiu faris la netan kopiojn de miaj verkoj.”

“Ĉu ŝi estas pli altira ol mi?”

Rigardante ŝian vizaĝon ridetantan, vi pensis momenton kaj diris: “Hodiaŭ mi revidas vian vizaĝon ridetantan. Ĉe ĉia flanko ŝi ne estas pli forta ol vi, sed, kiam mi sentis malĝojon, ŝi eniris en mian vivon. Ŝi por mi ploris kaj larmumis.”

Bleko de makula cervo

Mia hejmo situis en malgranda vilaĝo de la nordo ĉirkaŭita de montoj. La montoj estis kovritaj de densaj arbaroj kaj abunda herbaro. La gefiloj laboris en la urbo, mia edzino kaj mi konstruis malgrandan bienon en arbaro sur monto, kie ni bredis kelkdekon da ŝafoj. Ĉiutage mi paŝtis la ŝafojn, dum la edzino prizorgis la hejmajn taskojn. Nia vivo estis simpla, sed feliĉa kaj trankvila.

Printempe kaj somere, mi paŝtis la ŝafojn sur la proksimaj montodeklivoj. Sed aŭtune, kiam la herboj sur la montoj malpliiĝis, mi devis gvidi la ŝafojn al la foraj montoj. Feliĉe, en ĉi tiuj montoj, krom mildaj animaloj kiel leporoj, cervoj, simioj ktp, neniam aperis rabobestoj, do mi ne timis iri malproksimen por paŝtado.

En sunplena posttagmezo, la ŝafaro paŝtiĝis trankvile en la arbaro, dum mi plezure siestis sur granda ŝtono. Subite min vekis besta bleko “Hju, hju...”. Mi leviĝis por rigardi kaj vidis makulan cervon al mi vokantan.

Mi demandis la cervon: “Cervo, kio okazas al vi?”

Ĝi rigardis min kaj daŭre blekis: “Hju, hju...”

“Ĉu vi volas ke mi faru ion por vi?”

“Hju, hju...”

Mi alpaŝis al ĝi, sed ĝi retiriĝis kelkajn paŝojn. Mi antaŭeniris plue, kaj ĝi retiriĝis pliajn paŝojn. Tiam mi ekkomprenis, ke ĝi volas konduki min al iu loko.

Do mi sekvis ĝin.

Ĉirkaŭirinte monteton, mi ekvidis lageton. En la lageto videblis alia makula cervo, kiu spasme penis elrampi. Tamen, la bordo estis tro kruta por ke ĝi sukcesu elakviĝi. Mi alproksimiĝis kaj provis helpi ĝin per tirado de ĝia korno, sed vane. Poste mi eniris en la akvon kaj puŝis ĝin, sed kelkaj provoj same malsukcesis.

Mi tute seniluziiĝis, sekve mi telefonis al la edzino, petante ŝin veni per motorciklo kun dika ŝnuro, ŝovelilo kaj pioĉo. Laŭ la pozicio, kiun mi indikis, ŝi baldaŭ alvenis kun la iloj.

Ni ambaŭ fose malaltigis la bordon. Liginte ŝnuron al la cervo, kaj la alian finon de la ŝnuro al la motorciklo, mi ekrajdis la motorciklon, kaj mia edzino tiris la kornbranĉaron de la cervo. Tiele, la cervo sukcese surbordiĝis. Tuje la du makulaj cervoj haste forkuris kaj malaperis en la arbaron. Por eviti ke aliaj animaloj falos en la lageton, mi kaj la edzino specife fosis deklivan vojeton tiudirekten.

Dum la longa vintro dika neĝo kovris la teron, kaj ni nutris la ŝafojn per stokitaj furaĝoj ĝis la sezono kiam floroj floradas. Iun frumatenon de printempo la edzino kaj mi matenmanĝis, kiam aŭdeblis bruo ekstere. Ni malfermis la pordon kaj vidis makulan cervon antaŭ la korto, blekante “hju, hju...” En ĝi mi tuj rekonis la cervon, kiu vokis min en la arbaro en la pasinta aŭtuno.

“Saluton, cervo! Pro kio vi venis ĉi tien?” mi diris afable.

“Hju, hju...”

La edzino menciis, ke ĝi eble bezonas helpon.

“Ĉu vi volas, ke mi helpu vin denove?” Mi alproksimiĝis al ĝi kaj intencis ĝin sekvi. Sed ĉi-foje ĝi ne retiriĝis kaj rigardis foren, blekante: “Hju, hju...”

Mirinde, ĉe ĝia vokado alkuris grupo da cervoj.

Irinte al la arbo ĉe la korto, la blekinta cervo klinis la kapon kaj forte koliziigis siaj kornojn kontraŭ la trunko de la arbo. La tuta kornaro defalis surteren. Ni sentis la scenon nekredeble stranga. Pli neimageble estas, ke la aliaj cervoj agis samkiel la blekinto unu post alia. Poste, ili senvoĉe paŝetis malproksimen kun kalva kapo.

Rigardante la amason da kornoj, mi komprenis, ke la cervoj ja esprimis dankon al mi per sia propra maniero.

Feliĉo de du familioj

La matena sunlumo penetris tra la gazaj kurtenoj, lasante delikatajn lummakulojn sur la kverka planko. Ma Sulin sidis sur rulseĝo, kun lanuga litkovrilo sendita de sia filo el Usono sur siaj genuoj. La litkovrilo estis tre mola, sed ŝi sentis, ke ĝi ne estis tiel varma kiel tiu, kiun ŝi teksis en sia juneco. Ŝi kaj la edzo neniam vizitis Usonon, ĉar ilia filo ĉiam diris: “Mi venigos vin al Usono por vin distri kiam mi estos malpli okupita,” sed tiu “malpli okupita” neniam alvenis.

La vartistino, Ŝjaŭ Fen, duonmalfermis la glitpordon de la balkono, kaj printempa brizo enŝteliĝis kun la aroma odoro de la magnoliaj floroj en la ĝardeno. Ma Sulin profunde enspiris, kaj la memoro ŝajnis vekiĝi pro la aromo: antaŭ multaj jaroj, en printempa tago ŝi, tenante la manon de sia filo, Ŝja Ĝun, iris al la matematika konkursejo. Siatempe, li estis pli malalta ol ŝia ŝultro, portante tro grandan librujon. Ĉe la enirejo, turnante sian kapon al ŝi, li eksvingis la manon: “Panjo, mi eniras!”

Tio estis ŝia plej fiera momento. La ĉirkaŭaj gepatroj rigardis kun envio, kaj iu flustris: “Tiu estas la filo de Ma Sulin. Oni diras, ke li neniam partoprenis ajnan aldonan kurson, li naskiĝis por studi.”

Ŝi plezure ridetis, tenante sian korpon pli rekte, kun brila esprimo sur la vizaĝo.
“Onklino Ma, mi faros aĉetojn kaj baldaŭ revenos,” la voĉo de Ŝjaŭ Fen interrompis ŝiajn rememorojn. “Se vi bezonas ion, telefonvoku min.”

Ma Sulin kapjesis, kaj ŝia rigardo falis sur la poŝtelefonon sur la tetablo. Ĝi estis la plej nova modelo, kiun la filo sendis la lastan monaton. Bedaŭrinde nun estas fendeto sur la ekrano, ĉar ŝi hazarde glitfaligis ĝin antaŭ duona monato. Ŝia filo diris: “Ne gravas, panjo, mi sendos alian al vi.”

Infana rido aŭdiĝis malsupre. Ma Sulin ruligis la rulseĝon al la balkona balustrado. De la kvara etaĝo, ŝi povis vidi la tutan centran ĝardenon de la loĝkvartalo. La du genepoj de transa sinjoro Li kuras kun kajtoj super la kapo, kaj sinjorino Li sekvas ilin, tenante la mantelojn de la infanoj.

“Kuru malrapide!” La voĉo de sinjorino Li, plena de rideto, trais la printempan aeron kaj atingis la orelojn de Ma Sulin. Ŝi frotis la tenilon de la rulseĝo per siaj fingroj. Ankaŭ ĉi tiu rulseĝo estis sendita de ŝia filo, kun ĝustigebla dorsapogilo kaj skusorbilo. Oni diris, ke ĝi estis la plej bona modelo en Usono. Sed ŝi preferus, ke ĝi ne estus necesa por ŝi.

Ŝi vidis, ke Dacen, la filo de sinjorino Li, eliris el la domega pordo, portante piknikkorbon. Li surhavas simplan bluan jakon, kun ĝoja mieno. Lia edzino sekvas lin, kaj iliaj gefiloj kuras renkonte al ili. Fragmentoj de la familia interparolo flugis supren:

“Ĉu vi prenis la dolĉ-acidan kotleton, ŝatatan de via patro?”

“Jes, jam. Kaj ankaŭ la flavan vinon, kiun li amas...”

“Avinjo, ĉu mi povas havi la kajton kune kun mi?”

Simplaj interparoloj, ordinara sceno tamen streĉis la gorĝon de Ma Sulin. Ŝi turnis la rulseĝon reen al la salono, kaj la rigardo vole-nevole falis sur la fotokadron sur la ŝranko ĉe la televidilo. En unu foto, ŝia filo portis doktoran robon, starante antaŭ la universitata biblioteko, kun memfida sed distanca rideto. Li sendis ĝin kiam li doktoriĝis, kaj sur la dorso de la foto, li skribis: “Al miaj gepatroj: sen via subteno, mi ne havintus nunajn atingojn.”

La alia foto estis familia portreto de ŝia filo. Lia blondhara, bluokula edzino tenas la miksrasan filon, kaj li staras apude, kun kalifornia strando kiel la fono. La foto estas bela kiel gazeta kovrilo. Ma Sulin iam metis ĝin en la plej facile videblan lokon. Nuntempe ŝi konsciis, ke ĉiu en tiu foto estis dekmilojn da kilometroj for de ŝi.

La bruo de aŭtoŝtartado aŭdiĝis malsupre. Ma Sulin revenis al la balkono kaj vidis, ke la ne plu nova SUV de Dacen malrapide ekveturis al la elirejo de la loĝkvartalo.

La aŭto glate veturis el la urbo, kaj ĉie estis plene de printempa atmosfero. Ambaŭflanke de la ŝoseo floras persikfloroj, formante rozkoloran maron, kaj la montoj malproksime havas mildan verdeton.

“Paĉjo, panjo, ni iras al la Parko de Rivero Baro hodiaŭ. La ĉerizarboj floris tie, kaj estas vasta herbejo por petolado de la infanojn,” diris Dacen dum sia stirado.
Kiam sinjorino Li rigardis la pejzaĝon ekster la fenestro, en ŝia menso ekaperis sceno antaŭ pli ol dudek jaroj. Tiutempe Dacen estis en la tria lernojaro de elementa lernejo, kaj liaj notoj rangis la tridek-sepa en la klaso. Post la gepatrokunveno, ŝi kolere batis lin, kaj la sekvan tagon ŝi enskribis lin en plurajn aldonajn kursojn.

“Dacen, vi devas peni. Rigardu la filon de onklino Ma, Ŝja Ĝun, li ĉiam estas la unua en la klaso. Almenaŭ vi devas eniri la dek plej bonajn, ĉu ne?” Ŝi ofte diris tion al sia filo. Tion aŭdinte, Dacen mallevis la kapon kaj silentis. Li simple ne naskiĝis por studi. Kiel ajn li klopodis, liaj notoj ĉiam restis en la meza aŭ pli malalta parto de la klaso. De la elementa lernejo ĝis la meza, sinjorino Li enskribis lin en oni ne scias kiom da aldonaj kursoj, elspezante oni ne scias kiom da mono, ĉiun cendon el kiu ŝi kaj la edzo ŝparis per vivadi modeste.

Komparite, la filo de sinjorino Ma ŝajnis esti la favorato de la ĉielo. Tiu knabo neniam partoprenis aldonan kurson, kaj liaj notoj ĉiam estis ĉe la pinto de la listo. Sinjorino Li memoris, ke iufoje kiam la patrinoj en la loĝkvartalo kunvenis renkonte al la nova jaro, sinjorino Ma gaje diris al ĉiuj: “Nia Ŝja Ĝun denove estas elektita por matematika konkurso. La instruisto diris, ke li denaske havas matematikan intelekton.”

En tiu momento, sinjorino Li dezirus, ke estu fendo en la tero por ŝi kaŝiĝi. Ŝi ĵus revenis de interparolo kun la instruisto, ĉar ŝia filo multfoje ne plenumis siajn hejmtaskojn.

Poste, Dacen malsukcesis en la ekzameno por eniri superan mezlernejon. La filo de sinjorino Ma estis rekomendita senekzamenate al la plej prestiĝhava supera mezlernejo. Kaj tri jarojn poste li eniris faman universitaton kun bonegaj rezultoj. Kiam sinjorino Li aŭdis la novaĵon, ŝi pretervole eklarmis, pensante, ke alies infano estas tiel sukcesa, dume ŝia propra infano havas tiel limigitan estontecon.

“Panjo, ĉi tie ni estas,” la voĉo de Dacen revenigis sinjorinon Li el ŝiaj rememoroj.

La Parko de Rivero Baro vere estis plena de printempa vigleco. Sub la florantaj ĉerizarboj, vizitantoj sidadis aŭ promenadis, kaj infanoj ludadis sur la herbejo. La du infanoj de Dacen kuris for tuj post ilia elaŭtiĝo, kaj ilia patrino haste postkuris ilin.

“Panjo, vi kaj paĉjo faru promenadon trankvile. Mi faras pretigon por la pikniko.”
Sinjorino Li kaj ŝia edzo pasumis laŭlonge de la lago, kiu brilas kvazaŭ arĝentaj pecoj, kaj kelkaj blankaj ardeoj estas serĉantaj manĝaĵon en la malproksimo.
Subite sinjorino Li diris: “He, vi maljuna ulo! Ĉu vi memoras la tempon, kiam Dacen eklernis aŭtoriparadon? Ni eĉ ne kuraĝis babili kun loĝantoj en la loĝkvartalo,”
.
La edzo kapjesis: “Kiel mi povas forgesi? Ni ĉiam sentis nin malplivaloraj tiutempe.”

“Sed nun, kvankam nia filo ne faris grandajn sukcesojn, tamen li estas piema kaj zorgema pri la familio. Li vizitas nin ĉiusemajne kaj estas ĉiam preta helpi kiam ni bezonas.”

Ŝia edzo prenis ŝian manon: “Jes, simpla kaj trankvila vivo estas la vera felico. Ni nun havas niajn nepojn ĉirkaŭ ni, kaj la tuta familio kuniĝas dum semajnfinoj. Kio povus esti pli bona?”

Dum la vartistino Ŝjaŭ Fen forestis, la domo estis ŝajne malplena. Ma Sulin volis fermi la okulojn por ripozi, sed ŝia menso ne povis trankviliĝi. Rememoroj torentis kiel tajdo.

En la jaro 2004, la aŭtuno estis la mezlerneja diplomiĝa sezono. Iutage Ma Sulin vidis sinjorinon Li en bazaro. Ŝi rapide alproksimiĝis por saluti, kaj samtempe rimarkis, ke estas malhelaj ringoj sub la okuloj de sinjorino Li kaj novajn blankajn harojn ĉe ŝiaj tempioj. Kiam ili kune eliris la bazaron, sinjorino Li sombre suspiris: “Sulin, mi vere envias vin. Ŝja Ĝun estos rekomendita al la prestiĝhava supera mezlernejo, sed mia Dacen eble eĉ ne povos eniri la ordinaran.”

Ma Sulin volis konsoli “Ĉiu havas sian propran feliĉon”, sed la vortoj restis en ŝia gorĝo. Ŝi sugestis: “Ne tro premu la infanon...”

“Kion alian mi povus fari?” Sinjorino Li ekscitiĝis, dirante: “Lia patro perdis sian postenon kaj nun laboras kiel riparisto en la loĝkvartalo. En familio kia la nia, se la infano ne studos bone, kio estos lia estonteco?”

Ma Sulin silentis, kaj sinjorino Li daŭrigis mallaŭte: “Sulin, iafoje mi pensis, ke mi certe faris ion malbonan en mia antaŭa vivo, tial mia infano estas tia...”

“Ne diru sensencaĵon!” Ma Sulin interrompis ŝin. “Dacen estas bona knabo, komprenema kaj piema. Iufoje li eĉ helpis al mi miahejmen porti la pezan aĵon.”

Sinjorino Li ridetis amare kaj diris: “Mi kaj mia edzo interkonsiliĝis: se Dacen estos sentaŭga en studo, ni sendos lin al politeknika lernejo por lerni metion.” Dirinte tion, ŝi foriris rapide kun la kapo klinita, regante larmojn.

En la antaŭa vespero de Printempa Festo de la jaro 2013, Ma Sulin kaj la edzo faris ĝjaŭziojn, kiam la telefono sonoris. Estis transoceana alvoko de la filo.

“Panjo, paĉjo, feliĉan Novjaron!”

“Ŝja Ĝun, ĉu vi jam manĝis ĝjaŭziojn?” Ma Sulin demandis urĝe.

“Jes, mi aĉetis frostigitajn ĝjaŭziojn en la ĉina bazaro ĉi tie.” La filo paŭzis iomete kaj daŭrigis: “Panjo, mi jam ricevis doktoran stipendion de mia universitato.”

Ŝiaj manoj ektremis de emocio. La edzo transprenis la telefonon, kaj lia voĉo tremis ankaŭ pro emocio: “Bonege, bonege, filo, paĉjo estas fiera pri vi!”

La interparolado daŭris dudek minutojn, kaj plejparte la filo parolis pri sia esploro kaj estontaj planoj. Ma Sulin ĉefe demandis pri fila vivo: ĉu la luita loĝejo estas varmeta? ĉu li jam kutimis al tiea manĝo? ĉu li havas koramikinon? Finfine ŝi foje refoje ripetis: “Atente zorgu pri vi mem.”

Post la babilado, la domo subite silentis. La gaja rido kaj kanto el la televido ŝajnis aparte orelpikaj. Ma Sulin rigardis la nefinitajn ĝjaŭziojn sur la tablo kaj moroze grumblis: “Li eĉ ne demandis kiel ni festas la Novjaron.”

Ŝia edzo suspiris kaj frapetis ŝin je la mano: “La filo estas okupita, komprenu lin.”

Ekstere aŭdiĝis la bruo de petardoj. Ma Sulin iris al la balkono kaj vidis, ke la domo de sinjorino Li estis plena de lumo, kaj ruĝaj paperaĵoj estis gluitaj sur la fenestroj. Oni povis aŭdi la familian ridon malklare. Ŝajne Dacen rakontis iun ŝercon, kiu igis la tutan familion ridegi.

Ma Sulin staris longe, ĝis la edzo vokis ŝin por manĝi ĝjaŭziojn.

En la printempo de la jaro 2018, la edzo de Ma Sulin ricevis diagnozon pri finstada hepatkancero. Ŝi plore informis la filon pri ĝi.

“Panjo, ne maltrankviliĝu,” la voĉo de la filo estis paca: “Konsultu la plej bonan hospitalon kaj la plej bonajn kuracistojn por paĉjo. Diru al mi kiom da mono vi bezonas.”

“Ne estas problemo pri mono...” Ma Sulin volis diri “Ni volas vin ĉeesti,” sed finfine ŝi ne elvortis ĝin.

“Mi provos, ĉu mi povos preni forpermeson, sed venontmonate estas grava akademia konferenco...”

“Se vi estas okupita, ne rapidu reveni,” Ma Sulin konsolis sian filon kontraŭ sia volo.

Post nelonge, ŝia edzo mortis. Ĉe la sepultado, Dacen donis multe da helpo, portante florkronojn, akceptante gastojn... Post la funebra ceremonio, sinjorino Li premis la manon de Ma Sulin, dirante: “Sulin, moderigu vian doloron, troa malĝojo estas senutila. Se vi bezonas helpon, voku nin kiam ajn.”

Ma Sulin balancis la kapon kaj eksplodis per korŝira plorado, ne pro la forpaso de sia edzo, sed ĉar en tia momento la konsolo venis ja de la najbaro, ne de la propra filo. Kiam Ŝja Ĝun finfine revenis sola sen la akompano de la edzino kaj infano, kiujn Ma Sulin ĝisnun vidis nur dufoje, la cindroj de la maljunulo jam estis enterigitaj. Li surgenue faris tri kapalterajn riverencojn antaŭ la tombo de sia patro, kaj kelkaj tagoj poste reflugis al Usono.

“Onklino Ma, mi revenis.” La voĉo de Ŝjaŭ Fen retiris Ma Sulin el ŝiaj rememoroj al la realo.

“Hodiaŭ estis tre multaj homoj en la bazaro. Mi aĉetis freŝan kapselon por pretigi ĝjaŭzi-farĉo”

Ma Sulin kapjesis, kaj ŝia rigardo denove flugis ekster la fenestron.

“Ĵus mi vidis, ke la familio de onklino Li eliris, ŝajne por ekskursi,” babilis Ŝjaŭ Fen dum ŝi ordigis la legomojn. “Kiel vigle, tuta familio.”

“Jes...” zumis Ma Sulin.

“Lastsemajne via filo diris, ke via nepo eklernas pianoludon. Kiel inteligenta! Li certe estos same elstara kiel lia patro en la estonteco,” Ŝjaŭ Fen intence babiladis kun sinjorino Ma. Sed al tiu tedis ofte aŭdi tiajn laŭdojn.

Dum Ŝjaŭ Fen preparis la tagmanĝon en la kuirejo, Ma Sulin veturigis la rulseĝon al la dormoĉambro kaj malfermis la tirkeston de la tualettablo. En ĝi troviĝis rusta fera skatolo, dolĉaĵskatolo de ŝia geedziĝa tago. Malferminte ĝin, ene ne estis juveloj, sed kelkaj modestaj objektoj: la unua atestilo de merito, kiun ŝia filo gajnis en la elementa lernejo, jam flaviĝinta; la karto, kiun ŝia filo dum sia infaneco donis al ŝi en iu Patrina Tago, kun malrektaj kaj nematuraj diagramoj “Panjo, mi amas vin”; kaj la foto, kiun ŝi faris kun li por lia mezlerneja diplomiĝo, tiam li metis sian brakon ĉirkaŭ ŝian kolon...

La kapselaj ĝjaŭzioj odoris agrable, sed Ma Sulin ne povis gustumi ilin. Ŝi maĉis kaj glutis mekanike, kiel plenumante taskon.

“Onklino Ma, vi manĝis tre malmulte,” diris Ŝjaŭ Fen zorgeme.

“Ne malsatas.” Ma Sulin skuis la kapon, ordonante: “Puŝu min al la balkono, mi volas min sunbani.”

La varmeta sunlumo malavare verŝis sin sur Ma Sulin. Tiu, tenante la okulojn fermataj, imagis ke mem estus planto, kiu bezonas nur sunlumon kaj akvon, sed nek amon, nek akompanadon, nek komplikajn homajn emociojn.

Denove aŭdiĝis aŭtobruo malsupre. Ma Sulin vidis, ke revenis la familio de sinjorino Li. La infanoj saltis el la aŭto, tenante sovaĝajn florojn kaj kajtojn. Sinjorino Li kaj ŝia edzo eliris malrapide. Rigardinte la scenon, Ma Sulin subite ekkomprenis: Feliĉo juĝiĝas ne per komparado; ĝi ne dependas de pli elstara infano aŭ pli riĉa familio; feliĉo estas elekto, aprobo kaj akcepto de la propra vivo sub limigitaj kondiĉoj. Sinjorino Li elektis akcepti la ordinarcon de sia filo, kaj tiel akiris varmecon en la ordinareco. Kaj ŝi mem, Ma Sulin, elektis persekuti la elstarecon de sia filo, kaj tiel perdis intimecon en la brilo.

La nokto falis dum mateniĝis en Usono. Ma Sulin petis al Ŝjaŭ Fen alvoki sian filon per videotelefono. La sonorilo sonis longe antaŭ ol esti respondita, kaj ŝia fila vizaĝo aperis sur la ekrano, kun oficejo kiel la fono.

“Panjo, kio okazis? Mi estas en kunveno.”

Rigardante la familiaran sed fremdan vizaĝon sur la ekrano, Ma Sulin havis multon da vortoj por diri. Sed fine ŝi nur diris: “Nenio, mi nur volis vidi vin.”
Ŝia filo ekspiris trankvile: “Mi telefonvokos vin en la semajnfino. Nun mi estas vere okupata. Zorgu vin, panjo.”

“Hmm.”

La ekrano malheliĝis kaj Ma Sulin sidis senmove kvazaŭ pripensante ion. Ŝjaŭ Fen alproksimiĝis kviete kaj diris mallaŭte: "Onklino Ma, estas tempo por preni vian medikamenton.”

“Ŝjaŭ Fen,” Ma Sulin subite demandis: “Ĉu vi estas feliĉa?”

Ŝjaŭ Fen gapis momenton kaj respondis: “Jes, mi estas.”

Sinjoro Ma daŭrigis: “Laŭ vi, kio estas feliĉo?”

Ŝjaŭ Fen pensis iomete kaj ridete diris: “Mi pensas, ke mia feliĉo estas: mi sentas min trankvile; iu memoras pri mi, kaj mi ankaŭ havas lin enkore.” Simpla kaj modesta respondo.

Ma Sulin ekridetis: “Vi pravas.”

Tiun nokton, Ma Sulin havis sonĝon. En la sonĝo, ŝi revenis al iu printempa tago antaŭ multaj jaroj. Ŝi, tenante la manon de sia filo, akompanis lin al matematika konkurso. Sed ĉi-foje, kiam ŝia filo sin turnis kaj diris “Panjo, mi eniras”, ŝi kaptis lian manon, softante: “Ŝja Ĝun, ne gravas ĉu la rezultoj estas bonaj aŭ ne.”
La filo rigardis ŝin per mirigitaj okuloj.

“Panjo volas, ke vi estu ĝoja ĉe ŝi,” ŝi diris tenere.

Ŝia filo ekmontris infanecan kaj naivan rideton, ne la postan ĝentilan sed distancan.
Kiam Ma Sulin vekiĝis, ŝi trovis la kusenon malseka kaj malvarma de larmoj. Ekstere la ĉielo estis heliĝanta, kaj komenciĝis nova tago. Ŝi ruligis la rulseĝon al la balkono. La loĝkvartalo estis kvieta kaj paca en la matena nebulo. Jam brilis la lumoj en la domo de sinjorino Li, kaj fumo ellasiĝis el ŝia kuireja fenestro.

Ma Sulin profunde enspiris la freŝan aeron kaj faris decidon. Ŝi ordonis al Ŝjaŭ Fen anstataŭigi sian filan foton de la doktoriĝo sur la ŝranko per tiun de ŝi kun li dum lia mezlerneja diplomiĝo.

En posttagmezo de la aŭtuno de la jaro 2025, sinjorino Li estis preparanta vespermanĝon hejme, kiam subite ŝi aŭdis la sonon de ambulanco. Ŝi rapidis al la balkono kaj vidis, ke baldaŭ du flegistoj el transa domego portis brankardon, sur kiu kuŝas Sinjorino Ma senkonscia. Ŝi estis denove atakita de apopleksio.

Sinjorino Ma estis enmetita en la intensan prizorgon de la hospitalo. Kiam sinjorino Li iris al la hospitalo por viziti sinjorinon Ma, ŝi renkontis Ŝja Ĝun, kiu ĵus revenis de Usono. Li staras ekster la malsanula ĉambro, interparolante kun la kuracisto. Li aspektas pli maljuna ol lia aĝo, en eŭropa kostumo kaj okulvitroj.

“La stato de via patrino ne estas optimisma. Ŝi bezonas longdaŭran prizorgon...” la kuracisto klarigis.

“Doktoro, mi komprenas. Sed mi povas resti hejme nur unu semajnon. Mia laboro...” La voĉo de Ŝja Ĝun tremetis pro maltrankvilo.

Sinjorino Li alproksimiĝis al Ŝja Ĝun por formale saluti lin. Ŝi diris kelkajn ĝentilaĵojn kaj kelkajn konsolajn vortojn, antaŭ ol forlasi la hospitalon.

Rehejmiĝante, ŝi ekpensis pri sia propra filo, Dacen. Lastjare, kiam lia patro estis en la hospitalo pro severa malvarmumo Dacen senhezite petis kvartagan forpermeson kaj servis lin tagnokte. Kvankam pro tio la kompanio deprenis sumon de lia tiu monata salajro, tamen li neniam plendis.

Reveninte hejmen, sinjorino Li ekmemoris pri la tagoj antaŭ multaj jaroj, kiam ŝi kaj sinjorino Ma kune akompanis siajn infanojn al la lernejo. Tiutempe ili estis junaj, kaj ambaŭ kredis, ke la prospera estonteco de iliaj infanoj estis iliaj homvivaj celo kaj feliĉo. Ŝi fikse rigardis por kelka tempo la foton de la tuta familio sur la muro. En la foto, ŝi kaj ŝia edzo sidas en la mezo, la filo kaj bofilino staras malantaŭe, kaj la genepoj faras grimacojn antaŭe, ĉiu havas ĝojradia vizaĝon. En tiu momento, sinjorino Li ekkomprenis, kio estas feliĉo. Feliĉo ne kuŝas en la brilo malproksime, sed en la lumoj proksime; ne en la envio de aliuloj, sed en la propra kontenteco; ne en la atingoj de la infanoj, sed en ilia akompanado.

Venu studi Esperanton kun famaj instruistoj el 4 landoj en 4 niveloj! Eblas KER-ekzameniĝi. Fine de aprilo. Prezo normala aŭ redukta. Vidu https://gresillon.org/p?lang=eo

Venu bicikladi, kanti koruse, studi la Biblion Esperante! Komence de majo. Eblas kun aŭ sen redukto. Vidu https://gresillon.org/k?lang=eo

Se vi ne povas mem veni, tiam bonvolu informi kaj instigi amikojn.
Vi povas finance subteni Greziljonon, kiu invitas e-istajn familiojn kun infanoj, kiuj fuĝis sian landon pro milito. ️

Vidu nian jaran agendon/kalendaron en https://gresillon.org/a?lang=eo
Eblas aliĝi per retmesaĝo al kastelo ĉe gresillon.org, telefonvoko aŭ nia reta aliĝilo ĉi-tie.

Amike salutas la teamo de la Esperanto-Kulturdomo en kastelo Greziljono en 49150 Baugé-en-Anĵou, Francujo
kastelo@gresillon.org, 0033-241891034 (respondilo)

Ĉapitro 1: Guberniestro Li Preĝas al Budho por Filo — Vera Arhato Renaskiĝas en la Mondon
Jen la versoj:

En trankvila vivo, gardu vin, ne diru “Sen danĝero”,
Ĉar tuj post tia vorto venas ja la malhelo.
Sur voj’ de l’ gloro kaŝas sin danĝero,
Retropaŝo kaj sincera vorto donas belon.
Tro da bongustaĵoj fine kaŭzas al vi malsanon,
Tro granda ĝojo poste alportas ĉagrenon.
Pli bone ol serĉi kuracilon post la malsano,
Estas antaŭe sin gardi per saĝa peno.

Rakontas la historio, ke en la Suda Song-dinastio, post la transloĝiĝo suden, oni translokis la ĉefurbon al Lin’an. En la kvara jaro de la regperiodo Jianyan de la imperiestro Gaozong, oni ŝanĝis la jarnomon al la unua jaro de Shaoxing.

En la kortego servis komandanto de la ĉefurba garnizono, nomata Li Maochun, devena el la distrikto Tiantai en la prefektujo Taizhou de la provinco Zhejiang. Li edziĝis al sinjorino Wang, kaj la geedzoj ambaŭ estis bonkoraj kaj emis al bonfarado.

Sinjoro Li estis homo kun tre kompatema koro. Li ne estis sufiĉe strikta en la komandado de siaj soldatoj, tial oni eksigis lin de la ofico kaj li revenis al sia hejmlando. Hejme li ĝoje faris bonajn agojn kaj disdonis almozon: li riparis pontojn kaj vojojn, helpis la mizerulojn kaj savis la senesperulojn; vintre li disdonis vatajn vestojn, somere li disdonis kuracilojn.

Kiam sinjoro Li promenis tra la stratoj kaj bazarejoj, homoj nomis lin “Sinjoro Bonulo Li”.

Tamen, iu inter la homoj diris: “Sinjoro Bonulo Li ne estas vera bonulo. Se li estus vera bonulo, kial li ne havus filon?”

Sinjoro Li ĝuste aŭdis tiujn vortojn. Li revenis hejmen kun malgaja kaj premata humoro. Sinjorino Wang vidis, ke ŝia edzo revenis tiel malgaja, kaj tuj demandis lin pri la kialo.

La sinjoro diris: “Mi promenis tra la stratoj, kaj homoj nomis min Sinjoro Bonulo Li. Inter ili iu flustris, kaj mi aŭdis. Li diris, ke mi punas malbonulojn kaj laŭdas bonulojn, sed ankaŭ diris, ke tia ‘bonulo’ ne estas sincera. Se li estus sincera bonulo, li ne povus esti senfila. Mi pensas, ke la Ĉielo havas okulojn kaj la dioj kaj Budhoj havas spiriton. Ili certe devus donaci al ni filon.”

La sinjorino konsilis al la edzo preni kromedzinon aŭ aĉeti du servistinojn, por ke ankaŭ ili povu naski gefilojn.

La sinjoro diris: “Sinjorino, vi eraras. Kiel mi povus fari tian malnoblan agon? Vi estas preskaŭ kvardekjara kaj ankoraŭ povas naski gefilojn. Ni fastu kaj banu nin dum tri tagoj, kaj kune iru al la Guoqing-Templo sur la monto Tiantai norde de la vilaĝo Yongning, por preĝi al Budho por filo. Se la Ĉielo havas okulojn, ni geedzoj ankaŭ povos havi filon.”

Sinjorino Wang diris: “Tre bone.”

Li Maochun elektis tagon kaj, akompanate de servistoj, kun la sinjorino sidanta en portseĝo kaj li mem rajde sur ĉevalo, alvenis al la piedo de la monto Tiantai. Ili vidis, ke la monto altiĝas ĝis la ĉielo, kun krutaj pintoj kaj densaj arbaroj. La Guoqing-Templo situis duonvoje sur la montflanko.

Kiam ili alvenis ekster la templan pordegon, ili vidis ĝian grandecon. Interne estis turoj por sonorilo kaj tamburo, kvin ĉefaj haloj sinsekvantaj de antaŭo ĝis malantaŭo, kaj poste manĝejo, gastoĉambroj, sutrohalo, ordenejo kaj dudek-kvin-ĉambra sutroturo.

La sinjoro deĉevaliĝis, kaj monaĥoj eliris por bonvenigi lin kaj konduki lin al la gastoĉambro por servi teon.

La maljuna abato, Anciulo Xingkong, sciante ke Sinjoro Li venas oferi incenson, persone eliris por akcepti lin kaj konduki lin ĉien por incensi.

La geedzoj unue iris al la Granda Heroa Halo por incensi. Ili genufleksis kaj petis la diaĵojn kaj Budhojn protekti ilin: “Ni petegas, donacu al ni filon, por daŭrigi la familiajn oferdonojn. Se la Budho montros sian spiriton, ni rekonstruos la malnovan templon kaj refaros orajn statuojn.”

Post la preĝo, ili iris al aliaj lokoj por incensi. Kiam ili alvenis al la Arhato-Halo por incensi, kaj ĵus incensis al la kvara arhato, subite ili vidis, ke la statuo falis de sia lotusa trono.

Anciulo Xingkong diris: “Bonege! Bonege! La sinjoro certe naskos noblan filon. Post kelkaj tagoj mi venos gratuli vin.”

Sinjoro Li revenis hejmen, kaj senkonscie la sinjorino gravediĝis. Post kelkaj monatoj, ŝi naskis filon. Je la naskiĝo, ruĝa lumo kovris la korteton kaj stranga aromo flaris en la nazojn. La sinjoro tre ĝojis.

Sed de post la naskiĝo, la infano senĉese ploris ĝis la tria tago.

En tiu tago, parencoj, amikoj kaj najbaroj venis gratuli. Servisto venis raporti, ke la abato Xingkong de la Guoqing-Templo sendis riĉan donacon kaj persone venas gratuli. La sinjoro eliris por bonvenigi lin.

Xingkong diris: “Sinjoro, granda ĝojo! Ĉu via estimata filo fartas bone?”

La sinjoro diris: “De post la naskiĝo, li senĉese ploris ĝis nun. Mi ĝuste zorgas pri tio. Ĉu la maljuna bonzo havas iun miran metodon por kuraci lin?”

Xingkong diris: “Facile. Unue iru enen kaj elportu vian estimatan filon, ke mi rigardu lin. Tiam mi scios, kio estas la kaŭzo.”

La sinjoro diris: “Ĉi tiu infano ankoraŭ ne plenumis la unuan monaton. Elporti lin povus esti nekonvena.”

Xingkong diris: “Neniu danĝero. La sinjoro povas kovri lin per vesto, por ke li ne ofendu la tri lumojn (sunon, lunon, stelojn).”

La sinjoro, aŭdinte ke tio estas racia, tuj elportis la infanon el la interno kaj montris lin al ĉiuj. La infano havis delikatajn trajtojn kaj eksterordinaran aspekton, sed li senĉese ploris.

Bonzo Xingkong alproksimiĝis por rigardi. Tuj kiam la infano vidis la bonzon, li tuj ĉesis plori kaj ekridetis. La maljuna bonzo metis manon sur la kapon de la infano kaj diris:

Ne ridu, ne ridu, mi scias vian devenon.
Vi venis, mi iros, ambaŭ forlasu la tenon,
Por ke ne vane dependu ĉiuj de l' peno.

La infano tuj ĉesis plori.

Xingkong diris: “Sinjoro, mi akceptos lin kiel nomitan disĉiplon kaj donos al li la nomon Li Xiuyuan.”

La sinjoro konsentis, enportis la infanon, kaj poste eliris por pretigi vegetaran manĝon por la bonzo. Post la manĝo, ĉiuj parencoj kaj amikoj disiĝis, kaj Anciulo Xingkong ankaŭ foriris. La sinjoro dungis nutristinon por varti la infanon.

La tempo flugis kiel sago, la tagoj kaj monatoj kiel ŝpindelo. Senkonscie pasis kelkaj jaroj. Li Xiuyuan kreskis ĝis sep jaroj. Li estis mallaborema paroli kaj ridi, kaj neniam kunludis kun infanoj de la sama vilaĝo.

Li eniris lernejon por studi. Oni dungis maljunan licenciaton, sinjoron Du Qunying, por instrui lin hejme. Li havis du kunlernantojn: unu estis Han Wenmei, naŭjara filo de Han Cheng, milita rekomendito de la vilaĝo Yongning; la alia estis Wang Quan, okjara nevo de sinjorino Li, kiu loĝis en Yongning kaj estis filo de Wang Anshi, sekretario en la Militministerio. La tri infanoj studis kune tre harmonie.

Kvankam Li Xiuyuan estis juna, li havis fotografian memoron, legis dek liniojn per unu rigardo, kaj lia talento kaj scio estis elstaraj. Instruisto Du tre miris pri li kaj ofte diris al homoj: “Tiu, kiu iam fariĝos granda talentulo, estas Li Xiuyuan.”

Ĝis la aĝo de dek kvar, li ekstreme lerte parkeris la Kvin Klasikaĵojn, la Kvar Librojn, kaj la verkojn de la cent skoloj. Kun Wang kaj Han en la lernejo, li ofte verkis poemojn kun grandiozaj temoj.

En tiu jaro, kiam li intencis partopreni la distriktan ekzamenon por atingi la titolon de kultura kandidato, Li Maochun kuŝis en lito, ne povante leviĝi, senkonscia, en danĝera malsana stato.

Li sendis homon por alvoki sian bofraton Wang Anshi al sia lito.

Sinjoro Li diris: “Mia bona frato, mi baldaŭ foriros el ĉi tiu mondo. Vi devas prizorgi vian nevon kaj vian fratinon. Xiuyuan ne devas laŭ sia kaprico ĉesi studi. Mi jam fianĉigis lin al la filino de Milestro Liu el la vilaĝo Liu. En la domo, interne kaj ekstere, estas neniu. Mi tute dependas de via zorgemo.”

Wang Anshi diris: “Bofrato, trankviliĝu pri via malsano. Ne necesas multe admoni. Mi nature zorgos.”

La sinjoro diris al sinjorino Wang: “Mia bona edzino, mi nun havas kvindek kvin jarojn, kio ne estas tro frua morto. Post mia morto, vi devas varti la infanon kaj instrui lin por ke li famiĝu. Eĉ sub la naŭ fontoj mi kontentiĝos.”

Li ankaŭ admonis Xiuyuan per kelkaj vortoj. Lia koro konfuziĝis, lia buŝo kaj okuloj fermiĝis, kaj ho ve! li mortis.

Post la morto de Sinjoro Li, la tuta familio ploregis. Post kiam oni kompletigis la funebrajn aranĝojn, Xiuyuan observis funebron kaj ne povis partopreni la ekzamenon. En tiu jaro, kaj Wang Quan kaj Han Wenmei sukcesis en la ekzameno kaj fariĝis licenciatoj. Ambaŭ familioj festis.

En la domo de sinjorino Wang estis turo nomata “Konscienco-Demandanta Turo”. Ŝi skribis la farojn de la jaro en registron. Ĉe la fino de ĉiu jaro, ŝi skribis memorandon kaj kune kun la registro oferis ĝin al la Ĉielo. Ŝi kaŝis nenian faron dum la jaro.

Li Xiuyuan ŝatis taoismajn studojn. Ĉiufoje kiam li vidis sutrojn aŭ librojn, li ekŝatis ilin kaj legis ilin senĉese. Post du jaroj, sinjorino Wang malsaniĝis kaj mortis. Li Xiuyuan mem ploregis, kaj Sinjoro Wang helpis kompletigi la funebrajn aranĝojn.

Li Xiuyuan ĝojis legi taoismajn librojn. Kiam li atingis la aĝon de dek ok, la funebro finiĝis. Li decidis fariĝi monaĥo kaj forlasi la mondon. Ĉiuj aferoj de la hejmo estis prizorgataj de Sinjoro Wang.

Li Xiuyuan mem iris al la tombo, bruligis iom da papermono, lasis leteron por Sinjoro Wang, kaj simple foriris. Post du tagoj senvida de sia nevo, Sinjoro Wang sendis homojn serĉi lin ĉie, sed ili ne trovis la nevon. Li malfermis la leteron kaj legis: “Xiuyuan foriris, ne necesas serĉi. Kiam ni renkontiĝos en alia jaro: tiam vi scios la klarigon.”

Sinjoro Wang sciis, ke lia nevo ĉiam emis al budhismo kaj taoismo. Li sendis homojn serĉi en proksimaj temploj, monaĥejoj kaj monaĥinejoj, sed ili tute ne trovis lian spuron. Li sendis servistojn afiŝi blankajn anoncojn ĉie serĉante: “Se iu revenigos Li Xiuyuan, ni dankos per cent taeloj da arĝento. Se iu scios veran informon, kie li estas, kaj sendos informon, ni dankos per kvindek taeloj da arĝento.”

Dum tri sinsekvaj monatoj estis nenia spuro.

La libro klarigas: Diru pri Li Xiuyuan. Post kiam li foriris de la hejmo, li vagis laŭplaĉe kaj alvenis al la urbo Hangzhou. Li eluzis ĉiujn siajn arĝentmonerojn. Li iris al temploj por fariĝi monaĥo, sed homoj ne kuraĝis akcepti lin.

Li mem iris al la Lingyin-Templo sur la Fluganta Pinto ĉe la Okcidenta Lago por vidi la maljunan abaton kaj peti fariĝi monaĥo. La estra bonzo-abato estis naŭ-generacia bikŝuo, nomata Anciulo Yuankong, kun la kroma nomo Yuanyatang.

Tuj kiam li vidis Li Xiuyuan, li sciis, ke li estas la Orkorpa Subiganta-Drako-Arhato de la Okcidenta Paradizo, renaskiĝinta en la mondon laŭ la ordono de Budho por savi la mondon. Ĉar li estis obstine konfuzita kaj ne vekiĝis, la abato frapis lin trifoje per la mano, malfermante lian ĉielan pordon. Tiam li eksciis sian originan fonton. Li riverencis al Anciulo Yuankong kiel sia majstro kaj ricevis la nomon Daoji.

Li sidis meditante jen normale jen freneze, kaj estis iom fola. En la templo oni nomis lin “Freneza Bonzo”, ekstere oni nomis lin “Frenezulo Bonzo”, kaj oni erare disvastigis la nomon “Bonzo Ĝidian”.

Li ja venis laŭ la ordono de Budho por savi la mondon. Ekstere li helpis la mizerulojn kaj savis la senesperulojn, admonante la sentajn estaĵojn. En la templo, li ŝtelis monon de iu ajn bonzo kiu havis ĝin, ŝtelis vestojn kaj lombardis ilin; li trinkis vinon, kaj plej amis manĝi viandon.

Ofte oni diris: “Bonzoj devas manĝi vegetare. Kial vi trinkas vinon?” Ĝidian diris: “La Budho lasis poemon: Mi kulturas la koron, aliaj kulturas la buŝon. Aliaj kulturas la buŝon sed ne la koron, mi kulturas la koron sed ne la buŝon.”

Li simple ne akordiĝis kun la templa inspektoro-bonzo Guangliang en la templo. En la templo, krom la abato, la inspektoro-bonzo havis la plej altan rangon.

Guangliang novigis monaĥan robon valoran kvardek ĉenojn da moneroj. Ĝidian ŝtelis ĝin, lombardis ĝin en lombardejo, kaj gluis la lombard-talonon sur la templan pordegon. Kiam inspektoro Guangliang vidis, ke la monaĥa robo mankas, li sendis homojn serĉi ĉie, kaj ili trovis la talonon. Por bonzo ne eblis raporti perdon de la talono. Li deprenis la templan pordegon kaj kvar homoj portis ĝin por elaĉeti la robon.

Guangliang raportis al la maljuna abato, dirante: “La freneza bonzo en nia templo ne observas la purajn regulojn. Li ofte ŝtelas arĝenton, monon, vestojn kaj aliajn aĵojn de la monaĥoj. Laŭlogike oni devus puni lin laŭ la puraj reguloj.”

Anciulo Yuankong diris: “Daoji havas neniun ŝtelitaĵon, do oni ne povas puni lin. Iru kaŝe esplori. Se vi havos pruvon pri ŝtelitaĵo, venigu lin al mi.”

Guangliang sendis du disĉiplojn kaŝe esplori kaj kapti Ĝidian.

Ĝidian dormis sur la ofertablo en la Granda Heroa Halo. Du junaj bonzoj, Zhiqing kaj Zhiming, atentis ĉiutage. En tiu tago, ili vidis ke Ĝidian elmetis sian kapon el la halo, kaŝe rigardis ĉien dum longa tempo, poste eniris kaj rigardis, kaj poste eliris kaŝpiede, kun io bulanta en sia sino.

Ĝuste kiam li atingis la mezon de la koridoro, Zhiqing kaj Zhiming eliris el la ĉambro kaj diris: “Ho, Ĝidian, kion vi denove ŝtelis? Ne pensu forkuri!” Ili aliris, etendis manojn kaj kaptis la bonzon Ĝidian, kaj rekte kondukis lin al la ĉambro de la abato por raporti.

La inspektoro unue vidis la anciulon kaj diris: “Mi raportas al la abato: Ĝidian en nia templo ne observas la purajn regulojn, li ŝtelas objektojn de la templo. Oni devas puni lin laŭ la ekzemplo de la puraj reguloj kaj preceptoj.”

Aŭdinte tion, Anciulo Yuankong pensis: “Daoji, se vi ŝtelas objektojn de la templo, vi ne devus esti kaptita de ili. Kvankam mi protektas vin, mi ne povas diri ion.” Li ordonis: “Simple venigu lin.”

Ĝigong venis al la ĉambro antaŭ la abato kaj diris: “Maljuna bonzo, kie vi estas? Mi ĉi tie demandas mian koron.”

Li ĉiam tiel agis kiam li renkontis la abaton. Yuankong ne devigis lin genufleksi, kaj diris: “Daoji ne observas la purajn regulojn, li ŝtelas objektojn de la templo. Kiun punon li meritas?”

Guangliang diris: “Oni devas rompi liajn vestojn, bovlon kaj ordinan ateston, kaj elpeli lin el la templo, malpermesante al li esti monaĥo.”

La maljuna abato diris: “Mi severe punos lin.” Li demandis: “Daoji, elmontru la ŝtelitan objekton.”

Ĝigong diris: “Majstro, ili vere turmentas min. Mi dormis en la Granda Heroa Halo. Ĉar por balai mi ne havis ujon por tero, mi metis ĝin en mian sinon. Venu rigardi.” Dirante tion, li malligis sian silkzonon, kaj terpecoj falis bruante.

La maljuna abato koleris kaj diris: “Guangliang erare kalumnias bonulon kiel ŝteliston. Li meritas severan punon!” Li ordonis alporti la sonorantan tabulon por bati la inspektoron. Ĉiuj monaĥoj venis rigardi la spektaklon.

Ĝigong mem eliris, iris al la Okcidenta Lago, kaj vidis en la arbaro, ke iu pendumas. Ĝigong tuj aliris por savi tiun homon.

Jen: Bonfaranto ricevas savon de sankta monaĥo, malfeliĉa knabino renkontas sian patron.

Por scii kio okazos poste, legu la venontan ĉapitron.

第一回 李节度拜佛求子 真罗汉降世投胎

诗 曰 ：
　　　闲 居 慎 勿 说 无 妨， 才 说 无 妨 便 有 妨。
　　　争 先 径 路 机 关 恶， 退 后 诚 言 滋 味 长。
　　　爽 口 物 多 须 作 疾， 快 心 事 过 必 为 殃。
　　　与 其 病 后 能 求 药， 不 若 病 前 能 自 防。
　　话说南宋自南渡以来，迁都临安，高宗皇帝建炎天于四年，改为绍兴元年。在朝有一位京营节度使，姓李名茂春，原籍浙江台州府天台县人，娶妻王氏，夫妻好善。李大人为人最慈，带兵军令不严，因此罢官回籍，在家中乐善好施，修桥补路，扶危济困，冬施棉衣，夏施汤药。这李大人在街市闲游，人都呼之为李善人。内中就有人说：“李善人不是真善人，要是真善人，怎么会没儿子？”这话李大人正听见，自己回至家中，闷闷不乐。夫人王氏见大人回来，闷闷不乐。可就问大人因何不乐？大人说：“我在街市闲游，人都称我为李善人，内中就有人暗中说，被我听见。他说我惩恶扬善，又说善人不是真心，要是真心为善，不能没儿子。我想上天有眼，神佛有灵，当教你我有儿子才是。”夫人劝大人纳宠，买两侍妾，也可以生儿养女。大人说：“夫人此言差矣，吾岂肯作那不才之事？夫人年近四旬，尚可以生养儿女。你我斋戒沐浴三天，同到永宁村北天台山国清寺拜佛求子。倘使上天有眼，你我夫妻也可生子。”王氏夫人说：“甚好。”
　　李茂春择了日期，带着僮仆人等，夫人坐轿，员外乘马，到了天台山下。只见此山高耸天际，山峰直立，树木森森，国清寺在半山之上。到了山门以外，只见山门高大，里面钟鼓二楼，前至后五层大殿，后有斋堂客舍，经堂戒堂，二十五间藏经楼。员外下马，里面僧人出来迎接，到客堂奉茶。老方丈性空长老，知道是李员外降香，亲身出来接见，带着往各处拈香。夫妻先至大雄宝殿拈香，叩求神佛保佑：“千万教我得子，接续香烟。如佛祖显灵，我等重修古庙，再塑金身。”祷告已毕，又至各处拈香。到了罗汉堂拈香，方烧至四尊罗汉，忽见神像由莲台坠地。性空长老说：“善哉善哉，员外定生贵子，过日我给员外道喜。”
　　李员外回到家中，不知不觉夫人有喜。过了数个月，生了一个公子。临生之时，红光罩院，异香扑鼻，员外甚喜。这孩自生落之后，就哭声不止，直至三朝。这日正有亲友邻里来庆贺，外面家人来回话，说有国清寺方丈性空，给员外送来一份厚礼，亲来贺喜。员外迎接进来。性空说：“员外大喜。令郎公可平安？”员外说：“自从生落之后，直哭到今朝不止。吾正忧虑此事。老和尚有何妙法能治？”性空说：“好办。
　　员外先到里面把令公子抱出我看看，就知道是何缘故了。”员外说：“此子未过满月，就抱出来，恐有不便。”性空说：“无妨。员外可用袍袱盖上，可以不冲三光。”员外一听有理，连忙把孩儿从里面抱出来，给大众一看。孩儿生得五官清秀，品貌清奇，啼哭不止。性空和尚过来一看，那孩儿一见和尚，立止啼哭。一咧嘴笑了。老和尚就用手摸那孩儿头顶说：莫要笑，莫要笑，你的来历我知道。你来我去两抛开，省的大家胡倚靠。
　　那孩儿立时不哭了。性空说：“员外，我收一个记名徒弟，给他取个名字，叫李修缘罢。”员外应了，把孩儿抱进去，出来给和尚备斋。吃罢，众亲友都散去，性空长老也去了。员外另雇奶娘扶养孩儿。光阴似箭，日月如梭，不知不觉过了几年。李修缘长至七岁，懒说懒笑，永不与同村儿童聚耍。入学读书，请了一位老秀才杜群英先生在家教他，还有两个同伴，一个是永宁村武孝廉韩成之子韩文美，年九岁。还有李夫人内侄，永宁村住，姓王名全，乃是兵部司马王安士之子，年八岁，三子共读书，甚是和美。就是李修缘年幼，过目不忘，目读十行，才学出众。杜先生甚奇之，常与人言：“久后成大器者，李修缘也。”至十四岁，五经四书诸子百家，背诵极熟，合王韩二人，在学房，时常作诗，口气远大。这年想要入县考取文童，李茂春卧床不起，人事不知，病势垂危。派人把内弟王安士请来，到床前。李员外说：“贤弟，我不久于人世。你外甥与你姐姐，全要你照应。修缘不可纵性废读，吾已给他定下亲了，是刘家庄刘千户之女。家中内外无人，全仗贤弟分心。”王安士说：“姐丈放心养病，不必多嘱，弟自当照应。”员外又对王氏夫人说：“贤妻，我今五十五岁，也不算夭寿。我死之后，千万要扶养孩儿，教训他成名。我虽在九泉之下也甘心。”又嘱了修缘几句话，自己心中一乱，口眼一闭，呜呼哀哉。李员外一死，合家恸哭，员外帮办丧事已毕，修缘守孝不能入场。 是年王全、韩文美都中了秀才，两家贺喜。王氏夫人家中有一座问心楼，一年所做之事，写在帐上。每到岁底，写好表章，连同帐一并交天，一年并无一件事隐瞒的。李修缘好道学，每见经卷必喜爱，读之不舍。过了二年，王氏夫人一病而亡，李修缘自己恸哭一场，王员外帮办丧事完毕。李修缘喜看道书，到了十八岁，这年孝满脱眼。他立志出家、看破红尘，所有家中之事，都是王员外办理。李修缘自己到了坟上，烧了些纸钱，给王员外留下一纸书字，竟自去了。
　　王员外两日不见外甥，派人各处寻找，不见外甥。自己拆开字来一看。上写的是：修缘去了，不必寻找。他年相见：便知分晓。
　　王员外知道外甥素近释道，在临近庵观寺院，各处派人寻找，并不见下落。
　　派家人贴白帖，在各处寻找：“如有人把李修缘送来，谢白银百两。如有人知道实信，人在何处，送信来。谢银五十两。”一连三个月并无下落。书中交代，且说李修缘自从家中分手之后，信步游行，到了杭城，把银钱用尽，到了庙中要出家，人家也不敢留他。他自己到西湖飞来峰上灵隐寺庙中见老方丈，要出家。当家和尚方丈，乃是九世比邱僧，名元空长老，号远瞎堂。一见李修缘，知道他是西天金身降龙罗汉降世，奉佛法旨为度世而来，因他执迷不醒，用手击了他三掌，把天门打开。他才知道自己根本源流，拜元空长老为师，起名道济。他坐祥坐颠，还有些疯。庙里独叫他颠和尚，外面又叫他疯和尚，讹言传说济颠僧。
　　他本是奉佛法旨，所为度世而来，自己在外面济困扶危，劝化众生，在庙内不论哪个和尚有钱就偷，有衣服偷出去就当了，吃酒，最爱吃肉。常有人说和尚例应吃斋，为什么吃酒？济颠说：“佛祖留下诗一首，我人修心他修口，他人修口不修心，为我修心不修口。”自己就是与庙中的监寺僧广亮不对。庙中除去了方丈，就属监寺僧为尊。广亮新作了一件僧衣，值钱四十吊。他偷了去当在当铺中，把当票贴在山门上，监寺广亮一见僧袍没有了，派人各处一找，把当票找着。和尚挂失票不行，把山门摘下来，四人抬着去赎。广亮回禀老方丈，说：“庙中疯和尚不守清规，常偷众僧的银钱衣物等物，理应按清规治罪于他。”元空长老说道：“道济无赃，不能治他。你等去暗中访察，如要有赃证，把他带来见我就是。”广亮派两个徒弟在暗中访拿济颠。济颠在大雄宝殿供桌头睡觉。两个小和尚志清、志明，每日留神。这天见济颠在大殿里探头出来，往各处偷瞧了多时，后又进去一看，蹑足潜踪出来，怀中古棚棚的。方至雨道当中，只见志清、志明由屋中出来，说：“好济颠，你又偷什么物件？休想逃走！”过去一伸手，把那济颠和尚抓住，一直竟到方丈房中回话。监寺的先见长老说：“禀方丈知道，咱们庙中济颠不守清规，偷盗庙中物件，按清规戒律之例治罪。”元空长老一听，心中说：“道济，你偷庙中物件，不该叫他等拿住。我虽然护庇你，也无话可说。”吩咐人：“把他带上来就是。”济公来至方丈前屋内说：“老和尚你在哪里？我在这里问心。”见了方丈永远是这样，元空也不教他磕头，说道：“道济不守清规，偷盗庙中物件，应得何罪？”广亮说：“砸毁衣钵戒碟，逐出庙外，不准为憎。”老方丈说：“我重责他就是。”就问道：“道济，把偷之物献出。”济公说：“师傅，他们真欺负我。我在大雄宝殿睡觉，因扫地没有盛土之物，我放在怀中。你等来看罢。”说着，把丝绦一解，哗啦落下土片。老方丈大怒，说：“广亮误害好人为盗，应得重责！”吩咐看响板要打监寺。众僧都来瞧热闹。济公自己出来，到了西湖，见树林内有人上吊。济公连忙过去要救此人。正是：行善之人得圣僧救，落难女子父女相会。
　　要知后事如何，且看下回分解。

Printempa Festo

Yin Jiaxin

Olda Zou sciis, ke la filo ne plu revenos, tamen li ĉiutage sidis sur la sojlo, tenante cigaredon inter fingroj, kaj rigardis tra branĉonj de la kaduka pirarbo en la korto al la serpentuma monta vojo en la malproksimo. La januara vento tranĉis lian vizaĝon kiel tranĉilo, sed li tute neglektis ĝin. Malantaŭ li en la kuirejo, lia edzino Hulin okupiĝis pri vaporumado de gluriza kuko por la Novjaro, kaj dolĉa aromo de la kuko miksiĝis kun bonodro de ligna brulado en la malvarma aero.

“Olda Zou, envenu por varmiĝi, ekstere estas malvarme,” Hulin vokis, viŝante siajn manojn sur la antaŭtuko.

Olda Zou ne voĉis, li profunde enspiris la fumon kaj elspiris blankan nebulon, kiu rapide disbloviĝis en la vento. En 2003, lia solfilo, Zou Lilan fariĝis fajrobrigadano en la urbo Vudan. Li tre ĝojis, ke la filo havos banan estonecon. Ĉe la jarofino la filo diris letere, ke li devos deĵori kaj ne povos reveni por la Printempa Festo; la sekvantan jaron li diris, ke al la brigado mankas homforto kaj li restos por ke aliaj kolegoj unue rehejmiĝos por la festo. Li promesis, ke venontjare li certe revenos hejmen por la Printempa Festo. Printempa Festo estas tempo por familia rekuniĝo, kaj la filo ne povos reveni hejmen pro sekureco-protektado de popolanoj. Olda Zou komprenis sian filon, sed en la koro li sentis ioman maldolĉon.
Iuvespere de aŭtunmezo en 2005, sidante sur la korto kaj aprezante la lunon, Olda Zou refoje sopiris al sia filo. Li demandis sian edzinon: “Ĉu vi opinias, ke ĉijare Lilan revenos?”

Hulin paŭzis siajn movojn, kaj ŝiaj okuloj ekbrilis de iom da espero: “Ĉu ne en la letero antaŭ kelkaj tagoj li diris, ke li certe revenos ĉijare? Li ankaŭ diris, ke li alportos al ni bonajn aĵojn el la urbo.”

Olda Zou kapjesis, kaj sur lia sulkiĝinta vizaĝo aperis malforta rideto. Li paŝis al la ŝranko kontraŭ muro de la salono, sur kiu staras kelkaj fotoj. La plej okulfrapa estis tiu de la filo portanta fajrobrigadan uniformon kaj staranta rekte kiel pino. Apude estis foto de tuta familio fotita antaŭ ol la filo iris al Vudan-urbo. Tiutempe la hararo de lia edzino ne tute blankiĝis.

Leviĝante por reiri en la domon, Hulin diris: “Li estas facile komprenema knabo. Sciante, ke ni lin sopiras, li skribas al ni ĉiumonate. Legante liajn leterojn, mi sentas min trankvila, kvazaŭ li parolus antaŭ mi”

Olda Zou diris: “Ho, Vudan ne estas tro malproksime de ĉi tie, nur iom pli ol cent kilometroj. Se li nur povus ofte reveni...”

“La armeo havas siajn proprajn regulojn, ĉu li povus ne obei ilin? Sufiĉas, se li povos reveni dum la Printempa Festo.” Dirante, ridetemo ludis ĉe ŝiaj lipoj: “Kiom feliĉe ni festus la novan jaron kune!”

Olda Zou silente eniris la ĉambron.

La geedzoj estis pretiĝantaj por enlitiĝi, kiam subite ili aŭdis aŭtan bruon en la malproksimo. Lia koro ekbatis emocie, kaj li rapidis al la enirejo de la korto.
“Ĉu Lilan revenis?” Hulin haste sekvis lin.

Minibuso ekhaltis antaŭ la korto, kaj du viroj en milita uniformo eliris kun serioza mieno. La pli aĝa paŝis antaŭen: “Ĉu vi estas la gepatroj de Zou Lilan?”

Subite la manoj de Hulin ekkaptis brakon de la Olda Zou, kaj ŝiaj ungoj preskaŭ enpenetriĝis en ties karnon. Olda Zou kapjesis, kaj sinistra sento ekregis lian koron: “Jes, vi estas...?”

La viro diris mallaŭte: “Ni estas de la fajrobrigado de Vudan. Simple preparu vin kaj iru kun ni por vidi vian filon. Ni rakontos la detalojn survoje.”
Efektive, tiun tagmezon, furioza incendio okazis en loĝdomego. Zou Lilan kvinfoje impetis en la brulantan konstruaĵon por savi kaptitajn homojn, sed la lastan fojon li ne sukcese eliris el la flamoj.

La mondo ŝajnis halti en tiu momento. Hulin eligis korŝiran krion kaj molfalis sur la seĝon. Olda Zou mekanike subtenis sian edzinon, kaj sentis, ke tremadis liaj propraj kruroj.

La geedzoj plurfoje svenis pro ploro ĉe la funebra ceremonio pri sia filo. Post kiam Zou Lilan estis enterigita en la Martira Tombejo de Vudan, la fajrobrigado kaj la urbaj civilaj aŭtoritatoj sendis veturigi la geedzojn hejmen kun la martira atesto kaj medalo de Zou Lilan. Longan tempon ili ne povis akcepti la fakton, ke la filo jam fariĝis martiro.

La Novjaro proksimigis kaj Olda Zou ĉiutage sidis ĉe la enirejo de la korto, rigardante la malproksimon, kvazaŭ atendante la revenon de sia filo.
Je la 23-a de la dekdua monato laŭ ĉina kalendaro, i.e. en
la tago de la Malgranda Novjaro, Olda Zou frue leviĝis kaj balais la tutan korton. Dume Hulin okupiĝis pri preparado de novjaraj manĝaĵoj: fumaĵita viando, kolbasoj, hejme farita riza vino, ĉio, kion ilia filo ŝatis. Olda Zou speciale iris al la urbeto por aĉeti longan rulon da petardoj.

Posttagmeze, venis reprezentantoj de la urbaj civilaj aŭtoritatoj, alportante simpatian monon kaj kelkajn novjarajn donacojn. Ili diris multon konsolan. Kvankam Olda Zou kaj Hulin sentis iom da varmeco, tamen ne mildiĝis la aflikto kaj soleco en iliaj koro.

En la lasta tago de la jaro, peza neĝo faladis, kaj la montoj aspektis nebulaj. Olda Zou kaj Hulin vizaĝalvizaĝe sidis silente ĉe la tablo, sur kiu kuŝis tri manĝilaroj: unu estis por ilia filo. Laŭ la moro de suda Ĉinio, Hulin pretigis ok pladojn kaj supon el lotusa radiko kaj osto.

“Lilan plej ŝatis porkaĵon stufita en sojo,” Hulin metis pecon da la porkaĵo en la malplenan teleron, kaj ŝia voĉo tremetis, “Mi speciale stufis ĝin pli longe, por ke ĝi estu tre mola.”

Olda Zou verŝis vinon en ĉiujn tri tasojn: “Jen, nia familio rekuniĝis.” Lia rigardo falis sur la foton de la filo sur la ŝranko: ties suna rideto ĉiam restis kaptita en la aĝo de dudek kvin jaroj.

En la malproksimo, petardoj eksplodadis ĉie, kaj ĉiu familio festis sian familian kuniĝon. Sed la jarfina vespermanĝo en la domo de Olda Zou estis manĝata en nekutima silento, nur interrompata de okazaj plorsingultoj.

Kutime oni intence maldormas kun ĉiuj lampoj lumantaj ĝis post noktomeze en la jarfina nokto. Tiunokte la geedzoj babiladis, rememorante pri la pasintaĵoj. Hulin diris: “Olda Zou, mi memoras, ke Lilan plej timis eksplodadon de petardo en sia infanaĝo. Ĉiufoje li kaŝiĝis en viaj brakoj.”

Antaŭ la okuloj de Olda Zou aperis la bildo: la malgranda Lilan kaŝas sian vizaĝon en lia sino, kovrante siajn orelojn per la manoj. Li fiere kaj emociite diris: “Ekster mia atendo, li estis tiel brava kiel fajrobrigadano!”

Je la unua mateno de la nova jaro, Olda Zou ellitiĝis frue.

Flokoj de neĝo ankoraŭ flirtis sovaĝe en la ĉiela volbo kaj la tero estis kovrita de dika tavolo da neĝo. Li pendigis la petardojn sur la pirarbo.

“Kion vi faros?” Hulin apogis sin sur la pordokadro kun la okuloj ruĝaj kaj ŝvelintaj.

“Post malfermo de la pordo en la unua tago, oni devas unue bruligas petardojn por bonvenigi la novan jaron, ĉu?” Olda Zou respondis trankvile. “Malgraŭ ke Lilan ne plu ĉeestas, la vivo devas daŭri.”

La eksplodoj de la petardoj resonis tra la ravino, timigante amason da paseroj sur malproksima arbo. Olda Zou ĉirkaŭbrakis la ŝultrojn de sia edzino, kaj ili kune rigardis, ke la lasta strio da fumo malaperis en la frosta aero.

“Ni reiru en la domon, ekstere estas malvarme,” Olda Zou softis al la edzino.
Post kiam ambaŭ eniris la domon, Hulin subite haltis: “Olda Zou, aŭskultu, ĉu ne estas aŭtoj?”

Olda Zou streĉis siajn orelojn. Vere, en la malproksimo aŭdiĝis la bruo de aŭtoj. La sono pli kaj pli proksimiĝis, ĝis fine ĉesis ekster ilia korto.

“Laŭ tradicia moro filo vizitas sian gepatrojn en la unua tago kaj filino en la dua tago de Novjaro. Ni havas nek filon nek filinon. Kiu venas, eĉ en tia vetero?” miregis Olda Zou.

Malferminte la pordon, li gapis je la sceno antaŭ li: kvin junuloj elaŭtiĝis, tenante sakojn plenajn de novjaraj donacoj.

"Onklo, onklino, feliĉan novan jaron!” la junuloj laŭte salutis unuvoĉe.

La geedzoj staris senmove, dum momento ne povante elparoli vorton.

“Ni estas la kunbatalantoj de Zou Lilan,” la altkreska junulo paŝis antaŭen. “Li ofte diris, ke ĉijare li certe revenos hejmen por festi la novan jaron kun vi. La deziron kiun li ne povis plenumi, ni venis por plenumi anstataŭ li.”

“O, o, rapide envenu! Ekstere estas malvarme!” diris Hulin kun larmoj en la okuloj. Nur tiam la Olda Zou rekonsciiĝis.

La kvin junuloj eniris unu post alia, kaj la malvarma domo subite pleniĝis de varmeco. Ili alportis dolĉaĵojn, fruktojn kaj varmoprotektajn vestojn por la geedzoj. La rondvizaĝa junulo elprenis radioricevilon el sia sako: “Zou Lilan diris, ke vi ambaŭ amas aŭskulti operojn. Ĝi povas ricevi programerojn de multaj stacioj!”
Hulin viŝis la larmojn kaj infuzis teon. Dume Olda Zou babilis kun la junuloj de la sama aĝo kiel sia filo, kun miksaĵo de aflikto kaj varmeco en sia koro.

“Onklo, Zou Lilan estis la plej brava en nia brigado,” la okulvitra junulo diris serioze. “Li savis almenaŭ dudek vivoj. Ni ĉiuj prenas lin kiel modelon.”
Olda Zou ridetis fiere.

“La knabineto, kiun li fine savis, jam elhospitaliĝis. Ŝiaj gepatroj intence venos danki vin.” diris alia junulo.

Hulin kovris la buŝon per mano kaj rapidis en la kuirejon. Olda Zou sciis ke ŝi ekploris. Li profunde enspiris kaj diris al la junuloj: “Dankon, ke vi venis de malproksime por viziti nin.”

“Onklo, ne diru tion,” la rondvizaĝa junulo diris kun ruĝiĝintaj okuloj. “Zou Lilan estis nia kunbatalanto, ankaŭ nia frato, kaj vi du ja estas kiel niaj gepatroj. Ĉiun printempan feston, iuj el ni venos viziti vin.”

Tagmeze, Hulin pretigis plenan tablon da manĝaĵoj. La junuloj manĝis kun apetito, senĉese laŭdante “kiajn bonajn pladojn onklino kuiris.” La domo pleniĝis de delonge neaŭditaj ridoj kaj orelplaĉa tintado de manĝiloj.

Post la manĝo, la junuloj konkuris pri lavado de la teleroj kaj ordigado, poste ili akompanis la geedzojn en babilado. Ili rakontis multajn amuzajn historiojn pri Zou Lilan en la brigado.

Vesperkrepuskiĝis, kaj la junuloj devis adiaŭi la geedzojn. Antaŭ foriro, ili forbalais la neĝon sur la korto kaj riparis la iom ŝanceliĝantan kortopordon.
La geedzoj longtempe staris ĉe la kortopordo manenmane, rigardante la du aŭtojn malrapide forveturi kaj malaperi el la serpentuma monta vojo.

“Olda Zou, nia filo ne foriris malproksimen.” Hulin flustris. “Li vivas en ĉi tiuj junuloj.”

Olda Zou kapjesis, ĵetante sian rigardon al la svagaj montoj. Li sciis, ke la venontaj tagoj daŭre estos plenaj je sopiro al la filo, sed ne plu tiel solecaj.
Reirinte en la domon, la geedzoj trovis ruĝan koverton kun iom da mono kaj papera slipo kiu legiĝis: “Patro kaj patrino, jen nia modesta esprimo de estimo. Zou Lilan ĉiam estos kun ni.”

Ekster la fenestro, neĝoflokoj ŝvebadis pli forte, ornamante la tutan mondon pura kaj paca.

在中文里“鱼”和“广告”是看不出有什么联系的，但在世界语里它们就有联系了。请看："Fiŝo" kaj "Afiŝo"。

DeepSeek:您的观察非常敏锐！这确实是一个体现世界语构词逻辑性和系统性的绝佳例子。

简单来说，在世界语中：
Fiŝo = 鱼
Afiŝo = 广告、海报
它们的联系在于前缀 Af-。
核心词根：fiŝ-
这个词根本身就表示“鱼”。加上名词词尾 -o，就成了 fiŝo（鱼）。
前缀 *af-* 的含义：
在世界语中，前缀 af- 的含义是 “附着、粘上、贴上去”。

它来自于一个古典词根，这个含义在现代英语的 affix（粘贴、词缀）和德语的 Affäre（事务，引申为“粘着”的事情）等词中仍有体现。
合成词 afiŝo 的构成逻辑：
将前缀 af-（贴上） 和词根 fiŝ-（鱼） 结合起来：af + fiŝ + o。

从字面上理解，它的原始意象可能是 “像贴鱼一样贴上去的东西”。这很形象地描述了早期一种常见的广告形式——贴在墙上、柱子上的海报或告示，就像晒干的鱼片被贴挂起来一样。

因此，afiŝo 就专指这种“张贴出来的告示”，进而泛指“广告”。
为什么中文和英文里看不出联系？
中文：“鱼”和“广告”在词源和字形上毫无关联。
英文：“fish”和“advertisement/post”也看不出任何联系。

世界语的优势就在于，它通过清晰的前缀系统，建立了这种语义上的联想。学习者在掌握 fiŝo 和前缀 af- 后，就能很容易地理解和记忆 afiŝo 这个词。
类似的世界语构词例子：
世界语中还有很多这种通过前缀/后缀逻辑构词的例子，比如：

lerno（学习） -> lern-ej-o （学习的地方） = 学校

（词根 lern- + 表“场所”的后缀 *-ej-* + 名词词尾 *-o*）

akvo（水） -> akv-um-i （用水处理） = 浇水、灌溉

（词根 akv- + 表“使用”的后缀 *-um-* + 动词词尾 *-i*）

结论：
您发现 “fiŝo” 和 “afiŝo” 的关联，恰恰触及了世界语设计哲学的核心之一：通过有规律的构词法，让词汇网络化、易于理解和记忆。一个看似无关的发现，背后是这种人造语言精妙、系统的体现。

DeepSeek翻译的Esperanto: "Fiŝo" kaj "Afiŝo"
En la ĉina lingvo, oni ne povas vidi iun ligon inter "fiŝo" kaj "reklamo", sed en Esperanto ili ja estas ligitaj. Jen: "Fiŝo" kaj "Afiŝo".

我：这样翻译确实看出有联系，但如果这样翻译："Fiŝo" kaj "Reklamo"呢，似乎又看不出有啥联系了。
Afiŝo与Reklamo有啥区别？

DeepSeek：您这个问题问到了关键点，这正是世界语词汇精准性和词源逻辑的体现。

简单来说：
Afiŝo：指的是物理形态的、张贴出来的广告，如海报、告示、布告。
Reklamo：指的是广义的“广告”活动或概念，包括商业推广、宣传行为，不特指形式。

详细区别与联系：
1. Afiŝo （源自 af- + fiŝo）
核心含义：张贴物，海报。
侧重：物理载体和形式。它指的就是那张“纸”、那个“牌子”。

词源逻辑：如之前讨论的，af-（贴上）+ fiŝo（鱼）→ “像贴鱼干一样贴上去的东西”。这个词生动地描绘了它的存在形式。

使用场景：
1.Sur la muro estas afiŝo pri konserto. （墙上有一张音乐会的海报。）
Li gluis afiŝojn sur la konstruaĵo. （他在建筑物上贴了告示。）
在这个语境下，它几乎等同于 plakato（海报）。
2. Reklamo （源自拉丁语/法语 reclamare）

核心含义：广告，宣传，推广活动。
侧重：商业或宣传行为、行业、概念。它更抽象，指“做广告”这件事。

词源逻辑：这是一个国际通用词根，很多语言都有同源词（英：advertisement，德：Reklame，法：réclame）。它没有世界语内部那种形象的构词逻辑。

使用场景：
La firmao investas multe da mono en reklamon. （这家公司在广告上投了很多钱。）
Ĉi tiu reklamo en televido estas tre enuiga. （电视上的这个广告很无聊。）—— 这里虽然指一个具体的广告片，但强调的是“广告内容/活动”。
Li laboras en reklam-industrio. （他在广告行业工作。）

联系与重叠：
在实际使用中，这两个词经常重叠，因为“张贴海报”本身就是一种“广告行为”。

你可以说：Mi legis reklamon sur afiŝo. （我在一张海报上读到一则广告。）
在很多情况下，afiŝo 可以被视为 reklamo 的一种具体形式或工具。一张商业海报 (afiŝo) 就是一条广告 (reklamo)。

回到您最初的问题：
“如果翻译成 ‘Fiŝo’ kaj ‘Reklamo’ 呢，似乎又看不出有啥联系了。”

您说得完全正确！
这正是因为 reklamo 是一个“国际词”，它走的是另一条词源路径（拉丁语系），所以和 fiŝo 毫无关系。而 afiŝo 是一个纯正的、利用世界语前缀系统创造的“内部词”，它完美保留了与 fiŝo 的构词联系，同时也精准地定义了自身（张贴类广告）。

总结：
要体现构词的有趣联系，用 “Fiŝo kaj Afiŝo” 是绝佳的，因为它展示了世界语的内部逻辑。

在一般翻译“广告”时，根据具体语境，两者都可能用到：
如果是街边贴的“小广告”、宣传单、海报，用 afiŝo 更具体、更地道，也更有世界语特色。

如果是泛指广告活动、电视广告、广告业，用 reklamo 更通用、更标准。
您的追问恰好揭示了世界语词汇的丰富层次：既有系统内生的、逻辑严密的词（如 afiŝo），也吸纳了大量国际通用词以方便交流（如 reklamo）。

Ĉarmaj stratartistoj

Yin Jiaxin

Antaŭ multaj jaroj mi restis en Rusio pli ol unu monaton. Kaj mi neniam forgesas iujn homojn kaj okazaĵojn, precipe kelkajn ĉarmajn stratartistojn. En Moskvo kaj Sankt-Peterburgo, ĉie troviĝis stratartistoj en turismaj allogaĵoj aŭ homplenaj lokoj.

 En Moskvo ĉe la enirejoj kaj fontanoj de la Rusia Ekspozicia Centro estis pluraj kantantoj, inter kiuj du maljunulinoj lasis al mi penetran impreson. Ili estis tipaj rusiaj avinoj - dikkorpaj, vestita per mallonga peltaĵo, en muslina jupo, ledaj ŝuoj kaj kun dika tuko sur la kapo. Unu ludis akordionon kaj la alia kantis. Mi ne komprenis la tekston. Iliaj pasio kaj movoj montris, ke tio certe estas gajiga kanto. Ili sin distris, tien kaj reen paŝante en frosta vento, kelkfoje balancante la kapon kaj ridetante al pasantoj. Ilia ĝojplena prezentado haltigis min. Kiam ili paŭzis, mi laŭte petis: “Bonvole kantu Katjuŝa!” La avinoj ne komprenis la ĉinan sed rekonis Katjuŝa. Tuj eksonis la akordiono, kaj la kantanta avino ekkantis Katjuŝa kun viglaj gestoj. En Ĉinio mi aŭskultis plurfoje la kanton Katjuŝa, sed neniam kun tia intereso kaj entuziasmo kiel tiam - ĉar tio estis la aŭtentika gusto.

Iutage mi ekskursis kun kelkaj ĉinoj. Sur la aŭtobuso, iu proponis, ke la ĉiĉeronino fraŭlino Nataŝa kantu por ni la kanton Apudmoskvaj Vesperoj . Sed je nia surprizo, ŝi honteme metis la manojn sur la bruston kaj diris en ia mallerta ĉina: “Bedaŭrinde, mi ne konas la kanton. Fakte, malmultaj junuloj ĝin konas nun en Rusio.”
Ŝiaj vortoj tre surprizis min – ĉi tiu bela kanto, kiun oni kantas tra la tuta Ĉinio, estis forgesita en sia propra naskiĝloko! Suspirinte kun emocio, mi pripensis plie kaj tamen komprenis. Ja, kiuj ĉinaj junuloj nun konas kantojn kiel La Odo al Yan’an aŭ Balado de la Flava Rivero, kiuj iam instigis homojn batali ĝissange? Kaj kiuj ankoraŭ memoras tiajn belajn muzikpecojn kiaj Alta Monto kaj Fluanta Akvo aŭ Luno super la Rivero en Printempa Nokto?

 Ĉe la lago proksime de la hotelo Izmajlov, kie mi loĝis, troviĝis larĝa pulbazaro. Ĝi funkciis ĉiun semajnofinon kaj movplenis kun multaj vendistoj kaj vizitantoj.
Apud enirejo de la bazaro, violonon ludis maldika knabineto, kiu aspektas kiel mezlernejano. En tiu brua mondo, ŝi sola ĝuis sian malgrandan kvietan spacon. Vento taŭzis ŝiajn neĝblankajn longajn harojn. Ŝi ne atentis la venton, kiu ne komprenas muzikon, nek ĉu pasantoj ĵetis monerojn en la ĉapelon antaŭ ŝia piedoj. Ŝi profunde koncentriĝis pri sia violonludo, kaj la melodio de Blua Danubo elegante ŝvebis el ŝiaj delikataj fingroj. La ĉielo laŭe fariĝis lazura.

Kiam finiĝis la peco, la knabineto levis la kapon kaj ridetis modeste, montrante siajn perlo-similajn dentojn. Poste ŝi ekludis la kvaran parton el Ĉajkovskij-a Cignolago— Danco de la Cignetoj. Tiu sufiĉe malfacila peco fluis el ŝia violono tiel nature kaj senerare. Vidante ŝian ravitan mienon, mi sentis min respektoplena al ŝi. La knabineto en miaj okuloj ŝajnis transformiĝi en gracian blankan cignon. Ho, bela cignido! Mi benis, ke ŝi renkontu sian princeton ĉe la lago en la estonteco.

En la Fortreso de Sankt-Peterburgo, mi vidis alian knabinon. Ŝia instrumento ne estis violono, sed fluto.

Sur la Vasiliev-insulo de la Neva-rivero troviĝas arkitektura komplekso nomata la Fortreso. Ĝi estis ekkonstruita en 1703 dum la epoko de Petro la Granda. La smeraldopura rivero disigis la urban bruon. Transirinte la pendan ponton kaj pasinte tra la pordego, mi kvazaŭ revenis al la malproksima 18-a jarcento. Antikvaj arboj, statuoj, fortikaĵoj... ĉio aspektis tiel malnova. Regis kvieteco sen birdopepoj aŭ maŝinbruo. Kaj tamen, en ĉi tiu kvieteco sonoris flutmelodio el la dua pordegarko.
La flutistino, ĉirkaŭ dudekjara, ankaŭ havis neĝblankajn longajn harojn kaj sveltan staturon. Kun mallevitaj okulharoj, ŝi serioze ludis orelplaĉan melodion, svingante la korpon suple laŭ la ritmo, kvazaŭ rememorigante al la pasantoj la forpasintan historion de la Fortreso. La sobra kaj lanta muziko flirtis tra la aero, aldonante al la antikva kaj silenta fortreso plian spicon de historia ĉarmo kaj trankvileco. Ĝi kreis misteran etoson, kvazaŭ kondukante la turistojn al la tempoj de imperiestroj kaj kavaliroj.

La stratartistoj, kiuj plej neforgeseble impresis min, estis du afablaj maljunuloj.
En la unua mateno post nia veturo al Sankt-Peterburgo, ostopika vento kaj malvarma pluveto ne povis malhelpi nin admiri la diversajn klasikajn konstruaĵojn kaj la pitoreskan riveron Neva. Post vizito al la grandioza Isaaka Katedralo, ni direktiĝis rekte al la bordo de la rivero. Ĝuste post kiam ni alvenis sub la bronzan statuon de Petro la Unua, subite aŭdiĝis la melodio de Marŝo de volontula armeo — la nacia himno de nia partujo!

Aparte kortuŝis nin aŭdi la himnon sur fremdlanda tero, kio donis al ni eksterordinaran plezuron. Tra la nebula pluvo ni ekrigardis al la alia flanko de la strato. Du maljunuloj kun felĉapo sur la kapo energie trumpetis la kanton por ni, grupo da ĉinoj.

Por tia amikeca ago, ni certe devis esprimi nian koran dankon. Sed fotiĝinte, ni serĉis la du respektindajn maljunulojn trans la strato, ili jam malaperis sen spuro. Restis al ni nur granda bedaŭro kaj neforigebla kulposento.

Okazaĵo en la noktomezo

Yin Jiaxin

Li estas taksia ŝoforo. En frua somera vespero, li ĝuis freŝan aeron kun la fenestro malfermita, dum li malrapide direktis la aŭton serĉante pasaĝeron. Subite, lia telefono sonoris, kaj la vokanto estis najbaro de lia supra etaĝo. “Ha lo, amiko. Jam estas profunda nokto, vi geedzoj ne tumultu. Se vi volas vin distri, almenaŭ faru trankvilan bruon. Bonvolu diri al via edzino, ke ŝi ne kriu tiel laŭte. Mi povas klare aŭdi ĉion, kaj sentas tre embarase.”

Liaj manoj ektremis sur la stirrado. La varmo forlasis lian vizaĝon. Evidente la edzino kokris lin dum li laboris. Li povis preskaŭ vidi la du fiombrojn interplektiĝantajn sur sia propra litotuko. Li volis tuj hejmeniri, sed bedaŭrinde lia aŭto estis tro malproksime de lia loĝejo. Li sciis, ke kiam li alvenos hejmen, tiu fiparo estos jam fininta la adulton.

Amara gusto plenigis lian buŝon. La vento en la momento sentiĝis malvarma kontraŭ lia vizaĝo.

Post la tagiĝo, la aŭto glitis tra stratoj, portante lin al hejmo kiun li ne plu konsideris hejmo. Vidinte la edzinon li ŝajnigis, ke ĉio estas en ordo. En la dormoĉambro li kaŝe instalis mikrokameraon direktitan al la lito. De tiam, dum siaj noktaj deĵoroj, li foje observis la dormoĉambron per la poŝtelefono.

Iun noktomezon li parkumis la aŭton ĉe la fervoja stacidomo kaj atendis pasaĝeron. Li kutime ŝaltis la poŝtelefonon por observo. Kun miro li vidis, ke lia edzino kaj viro, tute nudaj, estas amorantaj surlite, dum la senpudora virino ĝemadis gaje kaj plezure. Sango abrupte supreniĝis al lia kapo. Li gapis je la ekrano tiom kolere, ke li eĉ ne perceptis, ke virina pasaĝero malfermis la aŭtopordon kaj eniris. La virino diris surprize kaj honteme: “Sinjoro, ĉu vi pasigas atendan tempon per spekti pornan videon?”

La voĉo de la virino renormaligis lin el la ĉagrenita stato. Kun tristo kaj angoro li diris: “Tio ĉi estis rekta dissendo el la kamerao en mia loĝejo!”

“Ho,” la virino miris konfuzite. Ŝi vole-nevole ĵetis la duan rigardon al lia telefona ekrano kaj ekstuporis.

Li malŝaltis la telefonon kaj startigis la aŭton, demandante la virinon: “Kien vi iras?”

“Al via loĝejo,” respondis la virino decideme.

“Al mia loĝejo?” Li aspektis konfuza.

“Jes,” la virino laŭtigis sian voĉon.

“Por kio?” Li estis ankoraŭ perpleksa.

La vizaĝo de la virino ruĝiĝis de indigno, kaj ŝi elpremis vortojn tra siaj dentoj: “Tiu fia viro estas mia edzo!”

翻了王崇芳大词典，封建余孽是 feĉo de feŭdismo。又查 PIV，feĉo的本义是 ŝlimeca substanco, kiu formiĝas en likvo, precipe alkohola, k malrapide surfundiĝas。引申义是plej malbona malestiminda parto de io。觉得这个词可用。

想让 ChatGPT 验证一下，就问它“文革余孽”怎么说。下面是它的回答。

“文革余孽”在汉语里带有明显的贬义和政治指控色彩，“余孽”强调“应当被清除但仍残留的人或势力”。翻译成世界语时，通常需要靠名词 + 修饰语来表达这种评价。

下面给你几种常见、自然、程度不同的译法，你可以按语境选择：

1. 中性偏贬（最常用、最稳妥）

la restaĵoj de la Kultura Revolucio 文革的残余 / 文革余留势力。restaĵoj = 残余、余留

这是最标准、最容易被理解的说法，贬义主要来自语境，而不是词本身。推荐用法，尤其是书面语、评论性文字。

2. 贬义稍强（更贴近“余孽”）

la postrestaĵoj de la Kultura Revolucio

postrestaĵoj* = 事后残留物、余孽，比 *restaĵoj* 更强调“本该消失却仍存在”，带一定批判意味，但仍然是规范世界语。

3. 明确带政治批判色彩

la reakciaj restaĵoj de la Kultura Revolucio 文革的反动余孽，或 la malbonaj restaĵoj de la Kultura Revolucio，通过形容词补足“余孽”的价值判断。适合政治评论、论战性语境

4. 如果强调“人”（而非现象）

la homoj restintaj el la Kultura Revolucio文革遗留下来的人。语气相对缓和，不完全等同于“余孽”，但在某些语境可用。

总结推荐

如果你想既准确又符合世界语习惯：la restaĵoj de la Kultura Revolucio

如果你想更接近汉语“余孽”的贬义：la postrestaĵoj de la Kultura Revolucio

我又问ChatGPT：余孽，用 feĉo 可以吗？它不建议用 feĉo。这是它的回答：

简短结论：可以，但要非常慎重。

1. feĉo 的本义和引申义：feĉo 的本义是沉渣、渣滓（酒渣、污物），引申义在世界语里确实存在：社会渣滓、败类、最卑劣的一群人。例如（在强烈贬损语境中）：la feĉo de la socio 社会渣滓。所以，从语义上说，用 feĉo 来对应汉语“余孽”是说得通的。

2. 但问题在于：语气非常重，和 restaĵoj / postrestaĵoj 相比，feĉo不是“残留”，而是“污秽、败类”，是强烈的人身贬损，常见于激烈政治攻击、辱骂、极端立场文本。

如果你说：la feĉo de la Kultura Revolucio，世界语读者会理解为：文革产生的那批社会渣滓 / 最卑劣的人”，这比汉语“文革余孽”在很多语境中还要狠。

3. 对比几种译法的力度，从弱 → 强大致是：

① la restaĵoj de la Kultura Revolucio 中性偏贬（最常用、最安全）

② la postrestaĵoj de la Kultura Revolucio 明显贬义，接近“余孽”

③ la reakciaj restaĵoj …明确政治批判

④ la feĉo de la Kultura Revolucio 强烈辱骂级别（“渣滓”）

4. 实际建议：说明性、评论性、学术性文本不建议用 feĉo。情绪化评论、论战、引语、立场极端的文章可以用 feĉo。翻译时想保持“汉语那种政治贬损但不完全骂人，postrestaĵoj 比 feĉo 更合适

总结

feĉo 可以译“余孽”，但语气极重，相当于“渣滓”，只适合强烈攻击性语境。

原文：https://reto.cn/php/hanyu/esperantologio/wengeyunie/

Kaŝbileto en la angla

Yin Jiaxin

En aŭtuno 1981, Bo Zendon eniris la Unuan Supera Lernejon de Vudan per alta poentaro. Li havis bonajn notojn en ĉiuj fakoj, krom la angla. Li devenis de kampara malsupera lernejo en la gubernio Hedon, kie ne estis instruisto pri la angla lingvo, do li tute ne lernis la anglan. Dum la ekzameno por eniri supera lernejo, li simple hazarde respondis la demandojn prezentitajn en la papero pri la angla, kaj sekve ricevis nur ok poentojn.

Dek ses lernantoj el malsamaj klasoj loĝis en dormoĉambro adaptita el malnova klasĉambro. Bo Zendon dormis sur malsupra lito, kaj super li estis la alia internulo el lia klaso, Gu Senmin, kiu venis de alia gebernio. Gu Senmin havis bonan noton en la angla sed malbonan en matematiko. Do, Gu Senmin donis al Bo Zendon helpon en la angla kaj Bo Zendon al Gu Senmin en matematiko. Loĝante kune kaj helpante unu la alian, ambaŭ rapide fariĝis intimaj amikoj.

Kvankam Bo Zendon ne komprenis la lecionojn de la angla instruisto, tamen li ne senkuraĝiĝis. Li decidis lerni ekde la alfabeto kaj nepre plibonigi siajn anglan noton. La gepatroj esperis, ke li sukcesos eniri universitaton, forlasi la montaran vilaĝon kaj ŝanĝi sian sorton. Li komprenis la gepatran esperon. Ĉu en malvarmega vintro ĉu en varmega somero, li ĉiam ellitiĝis je la kvina horo matene kaj lernis la anglajn legante ĉe vojlampo. Tamen, pro tute manka bazo, lia progreso estis malrapida. Li enviis tiujn kunlernantojn, kiuj estas kapablaj en la angla, precipe la knabinon sidantan antaŭ li. Ŝi nomiĝis Pan Lanlan. Ŝi estis eksterordinare lerta en tiu lingvo. La instruisto ofte petis ŝin respondi demandojn en lecionoj, kaj ŝi kutimis enmeti kelke da anglaj vortoj aŭ frazoj en sian babiladon. Li ofte petis ŝian konsilon.Ankaŭ en la aliaj lernobjektoj ŝi estas bona. Do, ili ambaŭ havis multajn komunajn temojn por diskuti kune. Krom tiu de la angla, en ekzamenoj pri ceteraj lernobjektoj Bo Zendon kaj Pan Lanlan alterne atingis la unuan lokon en la klaso.

Dum la dua jaro de la supera lernejo, Bo Zendon jam fariĝis puberulo kaj komencis atenti knabinojn. Li opiniis, ke Pan Lanlan ne nur estas afabla, sed ankaŭ tre bela, la plej bela knabino en la klaso. Lia amiko Gu Senmin ankaŭ pensis tiele. Dum diskutado, Pan Lanlan ĉiam parolis kun viva mieno kaj graciaj gestoj. Ŝi havis paron da parolpovaj okuloj kaj dolĉaj vangokavetojn. Bo Zendon ekamis ŝin. Li pensis: “Kiel feliĉe estus, se mi povus edziĝi al ŝi en la estonteco!” Kun sento de malsupereco li konsciis, ke kiel kampara knabo li ne havas kvalifikon por edzinigi tian urban knabinon, kaj lia ideo estis kvazaŭ bufo volas manĝi cignan viandon. Tamen, antikva proverbo diras: “En libroj troviĝas belulino kiel jado, en libroj troviĝas ora domo.” Li sciis, ke se li sukcesos eniri bonan universitaton, li eble povos edziĝi kun ŝi. Li malkaŝis sian korsekreton al Gu Senmin, kaj tiu kuraĝigis kaj esprimis sian benon al li.

Bo Zendon ne certis, ĉu Pan lanlan ŝatas lin aŭ ne. Iufoje dum babilado pri revo, Pan Lanlan demandis al li, kien li planas iri por studi kaj kian fakon elekti. Li respondis: “Mi deziras studi medicinon en urbo Vuhan.”

Pan Lanlan ĝoje diris al li: “Ankaŭ mi deziras studi medicinon en Vuhan. Ni ankoraŭ estos kunlernantoj en universitato, ĉu bone?”

“Bone, bone!” Li ekĝojis, perceptante ke ŝiaj vortoj montris ŝian ŝaton al li. Li ne povis deteni sin partumi sian ĝojon kun Gu Senmin kaj diris, ke li volas trovi ŝancon por esprimi sian amon al ŝi. Gu senmin ridetante demandis: “Ĉu vi estas tiel certa, ke ŝi ankaŭ ŝatas vin? Ĉu vi ne timas, ke ŝi rifuzos vin?”

Post tiu demando, lia memfido malfortiĝis, kaj li murmuris: “Do mi atendos iom pli, eble ĝis antaŭ la universitata enirekzameno.”

Iun tagon antaŭ la enirekzameno, li kun plena kuraĝo skribis al ŝi amkonfesan leteron. Li ne kuraĝis transdoni ĝin al ŝi persone, sed sendis ĝin poŝte. Post la sendo, li ĉiutage estis maltrankvila kaj eĉ ne povis rekte rigardi ŝin ĉe renkontiĝo. Post kelkaj tagoj, ŝi kaŝe metis bileton en lian manon. Nerve li malfermis la papereton ĉe murangulo kaj legis anglalingvan frazon: “I long to live and die together with you”. Kvankam li rekonis la anglajn vortojn, tamen li tute ne komprenis la signifon de la frazo. Do li devis peti de sia amiko Gu Senmin traduki ĝin. Leginte la bileton, tiu surprize demandis: “Kiu skribis ĝin?”

“Pan Lanlan donis,” Bo Zendon respondis honeste.

Gu Senmin indiferente diris: “Ĝi signifas: mi deziras vivi pli dum vi devas morti!”
Aŭdinte tion, li forte deprimiĝis. Li neniam atendis, ke ŝi ne nur ne ŝatas lin, sed eĉ tiom abomenas lin, ke ŝi skribis tian malbenan frazon. Kvankam li suferis grandan baton en la koro, tamen tio ne influis lian animstaton por la universitatan enirekzameno. Male, li sekve decidis, ke li nepre sukcesos en la ekzameno kaj eniros bonan universitaton. Li volis montri al ĉiuj, ke li fakte estas elstara.

Ekde la ricevo de tiu bileto, li ne plu kontaktis ŝin. Post la konkludo de la enirekzameno, li rekte reiris hejmen por atendi la rezultojn. Fine, li sukcese eniris medicinan universitaton. Pan Lanlan malsukcesis pro malsaniĝo dum la enirekzameno. En la universitato estis multe da belaj knabinoj, sed Bo Zendon interesiĝis pri neniu el ili, ĉar Pan Lanlan jam okupis lian koron. Li senĉese sekvi ŝin per la penso. Li scivolis, kion ŝi nun faras kaj kiel ŝi fartas.

Bo Zendon planis fariĝi kandidato al la magistreco post la diplomiĝo. Por la postdiploma enirekzameno, necesis bone mastrumi la anglan. Tial li ŝparis tempon por lerni ĝin, partoprenante eksteruniversitatajn kursojn eĉ dum vintraj kaj someraj ferioj. Lia angla nivelo dum du jaroj laŭgrade altiĝis. Iun tagon, kiam li pensis pri Pan Lanlan, li rememoris la bileton kaj subite komprenis la sognifon de la skribaĵo: “Mi volas esti kun vi, ĉu dum vivo ĉu en morto.” Li ekkonsciis, ke Gu Senmin erarigis lin per mistraduko. Li preskaŭ dezirus kreskigi al si flugilojn kaj tujtuj flugi al Vudan por serĉi la knabinon, kiu ofte aperis en liaj sonĝoj.

Somere de 1986, Bo Zendon vizitis la ĉefinstruistino de la supera lernejo por informiĝi pri Pan Lanlan. Tiu diri al li: “En 1984, pro dismenoreo, ŝi ne sukcesis bone plenumi la enirekzamenon. Ŝi ripetis sian lastan studjaron, sed bedaŭrinde en la tago antaŭ la enirekzameno, ŝi devis submetiĝi al operacio pro akuta apendicito. Sekve ŝi rezignis sian revon pri universitato. Nun mi ne scias, kie ŝi estas kaj kion ŝi faras. Pro kio vi serĉas ŝin?”

“Mi pruntis de ŝi romanon tiun jaron kaj forgesis redoni ĝin al ŝi.” Li plektis mensogon, hontante malkaŝi sian veran intencon.

“Ho, mi provos serĉi ŝian hejman adreson en mia oficejo.”

Laŭ la adreso donita de la ĉefinstruistino, Bo Zendon trovis la loko. Sed tie jam estis publika verda areo. Oni diris ke pro urba renoviĝo, la antaŭaj loĝantoj respektive translokiĝis oni-ne-scias-kien. Li estis seniluziigita kaj plena de obseda rimorso.

Ĉar ne sufiĉis lia poento de la angla, Bo Zendon ne sukcesis fariĝi kandidato al la magistreco. Ĉe sia diplomiĝo, li petis esti asignita al la Popola Hospitalo de urbo Vudan, por ke li povu tie labori samtempe serĉante Pan Lanlan. Li asertis as si mem ke li nepre ŝin eltrovos iun tagon. Dum du jaroj li informiĝis ĉie pri ŝi, sed vane. Plurfoje li renkontis siajn kunlernintojn de la supera lernejo, bedaŭrinde ankaŭ ili ne sciis, kie Pan Lanlan estas. Tamen, li ne perdis la esperon kaj persistis en sia serĉado.

Laŭ la ĉina kalendaro, la 9-a de la 9-a monato estas la Festo de Duobla Naŭ, speciale por maljunuloj. Ĉiujare en tiu tago la hospitalo okazigis aktivadon, ke iuj kuracistoj vizitas loĝkvartalojn por provizi senpagan medicinan konsulton al maljunuloj. En la Festo de Duobla Naŭ en 1991, Bo Zendon kaj du flegistinoj estis senditaj por servado al la loĝkvartalo Ruĝa Pomo.

Frumatene, la trio starigis konsultotablon ĉe la enirejo de la loĝkvartalo. Venis multaj maljunuloj por konsultado, tiel ke la triopo estis treege okupita. En apartamento de la unua etaĝo la familio estis edzinigonta sian filinon. La pordo de la domego estis ornamita per lanternoj kaj koloraj rubandoj, kreante viglan kaj festan atmosferon.

Ĉirkaŭ la deka horo, juna virino rapidis al la konsultotablo, vokante kuraciston por savi homon. La novedzino, dum sia tualetado, ricevis elektrobaton pro difektita harsekigilo. Bo Zendon tuj kuregis al la apartamento. En dormoĉambro li vidis, ke sur la planko kuŝas la senkonscia novedzino en nupta robo kaj kun peza ŝminko, kaj ke homoj konsternite staras apude. Per sia stetoskopo li ne povis detekti batadon de ŝia koro. Li urĝe surgenuiĝis super la novedzino, metis siajn manplatojn unu sur la alian sur ŝian bruston kaj ritme premadis, poste enblovis aeron en ŝian buŝon. Li ripetis tion kelkfoje. Finfine la novedzino rekonsciiĝis. La ĉeestantoj helpis ŝin al la lito por ripozi duonkuŝante. Iu donis al Bo Zendon lavtukon por viŝi la ŝvitojn. Viŝinte la ŝvitojn sur la kapo, li ekviŝis la ruĵmakulon sur siaj lipoj: ĝuste tiam la novedzino mire kriis: “Aĥ, ĉu estas vi, Bo Zendon?”

Aŭdinte tion, Bo Zendon sin turnis kaj rekonis, ke la novedzino estas neniu alia ol Pan Lanlan. Antaŭ ol li diros ion, oni brue kriis: “Venis la novedzo!” Pretervole, li sin returnis kaj rekonis, ke la novedzo estas Gu Senmin.

丹东市世界语协会第十一届会长徐桐在致辞中，全面回顾了协会四十年来的发展成就。他指出，四十年来，协会始终坚守“以世界语为媒介，促进文化交流、服务地方发展”的初心，在主管部门丹东市社会科学界联合会的指导下，走过了一段艰辛而辉煌的历程。.......

http://esperanto.ddgcah.cn/article/?type=detail&id=415

http://esperanto.ddgcah.cn/

It's a speculative evolution artwork mixtured games like Changed and Kaiju Paradise,and suppose how vertebrates convergent evolves with the fictional latex creatures.There's no anyhow severe disaster like Pale Virus,which had nearly wiped out people in the storyline of Changed.Mankinds stably developing social associations until 2049,when latex creatures arrive at South-East Asia.

Kevanto de formorto(Vertebrates)

• Mammal
  • Monotremes 100%
    
  • Marsupial
    • Didelphimorpha 96%
      
    • Paucituberculata 100%
      
    • Microbiotheria 100%
      
    • Dasyuromorpha 30%
      
    • Peramelemorpha 20%
      
    • Notoryctemorpha 0
      
    • Diprotodontia 35%
    
    
  • Placental
    
    • Pliosa 100%
      
    • Cingulata 96%
      
    • Afrosoricida 84%
      
    • Macrocelidea 94%
      
    • Tubulidentata 100%
      
    • Hyracoidea 96%
      
    • Sirenia 100%
      
    • Proboscidea 100%
      
    • Eulipothyphla 19%
      
    • Chiroptera 60%
      
    • Artiodactyla 70?%
      • Cetacea 61%
    • Perissodactyla 96%
      
    • Pholidota 100%
      
    • Carnivora 32%
      
    • Rodentia 42%
      
    • Lagomorpha 43%
      
    • Scandentia 98%
      
    • Dermoptera 100%
      
    • Primates 82%
    
    
• Aves
  
• Reptiles
  
• Amphibia
  
• Jawless Fishes(Cyclostomata)
  • Myxiniformes 0
    
  • Petromyszontiformes 76~100?%
  
  
• Chondrichthyes
  
• Ray-fin fishes
  
• Lobe-fin fishes
  • Coelacanthiformes 0
    
  • Dipnoi 33%
  
  

Mi estas hundino

Yin Jiaxin

1
Mi estas hundino, naskiĝinta printempe en vilaĝo. Kiam mi aĝis unu monaton, al mia domo venis grandokula junulo, al kiu mia mastro min donis. La panjo starante sur siaj postaj piedoj tiris la junulon je la brako kaj lekadis min de la kapo ĝis la vosto. La junulo forpuŝis la panjon kaj enaŭtiĝis kun mi en siaj brakoj. La aŭto forveturis kaj la panjo postkuris ĝin ĝis la elirejo de la vilaĝo.

Post kelktempa vojaĝo, la aŭto trapasis longan ponton kaj veturis preter kongresan domegon en riparado kaj haltis sur larĝa parkumejo. La grandokululo elaŭtiĝis kun mi en sia sino kaj eniris pordegon kun fera krado. La granda korto situis ĉe la piedo de montodeklivo kun densa arbaro sur ĝi. En la korto, norde estis duetaĝa oficejo, oriente grandaj kuirejo kaj kantino, okcidente tenejo, inter la tenejo kaj la ĉirkaŭmuro estis la pordista ĉambro kaj ligna dometo por mi.

Oni eniris kaj eliris, kiel homplena ĉi tie! Precipe je la manĝhoro, laborantoj plenigis la tutan kantinon. Oni nomis min Floreto. Mi ne sciis, kiu estas mia mastro. Ĉu Grandokululo? Ne, li nur hazarde karesis min je la kapo. Ĉu la kuiristo? Ne, li faris nenion ol purigi la du pelvetojn kaj respektive enverŝi manĝaĵon kaj akvon por mi. Ĉu la rigidmiena fraŭlino? Ne, ŝi nur hazarde per sia ŝupinto tuŝis al mi la mentonon. Kvakam ŝi ĉiam rigidmienis, tamen ŝi povis tuj brile rideti renkonte al la grasulo, kiu havas brutalan temperamenton. Aliaj homoj malofte atentis min preterpasante. Ŝajnis, ke neniu ĉi tie estis mia mastro.

Mi estis tute libera dum la infanecaj monatoj. Ĉiutage mi gaje kaj feliĉee petolis en aŭ ekster la korto. Plenkreskinte, mi devis plenumi la taskon patroladi nokte en kaj ĉirkaŭ la korto. Ĝojinde, mi neniam sentis min soleca, ĉar mi havis bonan amikon, kiu estis senmastra kato griza. Ĝi ĉiunokte venis kapti muson ĉe la kuirejo, aŭ manĝi mian superfluan manĝaĵon, poste akompani min dum mia patrolado. Tagiĝo estis la adiaŭa horo por ni ambaŭ.

2
Aŭtuno venis kaj la domega riparado preskaŭ finiĝis. Iun tagon oni ekdisigis la skafaldon kaj amasigis ŝtalajn tubetojn inter la domego kaj la korto. En tiu noktmezo, mi trovis, ke kelkaj fremdaj siluetoj proksimiĝas al la amaso da tubetoj. Galopinte al ili, mi bojegis, avertante ke ili ne prenu la tubetojn. La siluetoj diskuris je mia bojado.

Post momento, silueto moviĝis al mi. Mi ekbojis kiam la silueto ĵetis ion al mi. Ŝokite mi salte evitis la alĵetaĵon. La silueto ne moviĝis plue, ŝajne atendante ion. Mi aliris kaj ekflaris la alĵetaĵon. Tio estis viandobulo. La agrabla odoro montris, ke ĝi nepre bongustas.

Mi neniam manĝas aĵon, kion fremdulo donas, ĉar iam mi revenis de ekstere kun peco da osto, la grasulo severe riproĉis, eĉ intencis piedbati min. Mi iris al la silueto kaj vidis, ke tiu estas juna virino en T-ĉemizo.

Mi daŭre bojegis por peli la virinon, kiam la dormema pordisto elvenis kun poŝlampo en la mano kaj persekutis la virinon. Li ĉe flanka pordo de la kongresa domego kaptis la virinon, kiu spiregis kun la graseta brusto ondiĝanta .

“Kiu estas vi? Kion vi faras ĉi tie en tia malfrua horo?” Li demandis ŝin.

“Mi faras nenion.” La virino diris mallaŭte: “Estas tre varme! Mi ne povas endormi, do promenas ĉi tie por ĝui friskan venteton.”

“Absurdaĵo!”

“He, vi malfermu vian manon, de via tenado jam ekŝvitas mia brako, ankaŭ mia kolo,” la virino afektis kolereti en koketa tono.

“Ĉu?” la pordisto vole-nevole malfermis la manon.

“Vi ne kredas?” La virino tenis la pordistan manon kaj metis ĝin sur sian kolon, dirante: “Vi palpu.”

Tuŝinte la virnan kolon, la pordisto honteme ektremetis. La virino mallevis ties manon kaj intence lasis al ĝi ektuŝi sian plenan mamon.

“Ho, tiel granda!” krietinte, la pordisto ekkaresis ŝian mamon per manplato kaj ĉirkaŭpremis la virinan kolon per brako.

La virino duonfermis la okulojn kaj ekspiregis kun la dorso apoganta kontraŭ muro. La virina spiregado ekscitis la pordiston. Li provis kisi la virinon kaj tiu akceptis lian kison. Poste la pordisto aŭdace suprenfaldis T-ĉemizon de la virino kaj elsaltis du plenaj mamoj kvazaŭ du leporidoj. La pordisto ne povis regi sian eksciton. Li klinis sin kaj alterne lekadis la du mampintojn kun du manoj frotantaj po mamon. La virino voĉspiregis plezure kun du neĝblankaj brakoj ĉirkaŭ la kolo de la pordisto.

Mi estas hundo. Mi restis silenta apude.

Baldaŭ la pordisto ekŝiris la virinon je la pantanolo. Tiu premis liajn manojn kaj al li en la orelon flustris: “Ne ĉi tie. En via deĵorĉambro, ĉu bone?”

“Bone!” la pordisto gaje jesis.

Kiam la pordisto ekkondukis la virinon, tiu diris: “Unue vi alligu la hundon, mi timas, ke ĝi mordos min. Atendu min en via deĵorĉambro, ĉu?”

Mi estis alligita sub la fenestro de la dejorĉambro.

En la ĉambro elŝaltiĝis lumo tuj kiam la virino eniris. Komence povis aŭdiĝi ilia interparolo kaj post nelonge ambaŭ ne parolis plue. Starante ĉe mia dometo, mi ne sciis, kio okazas ene. Kvieto regis ĉirkaŭe.

Kvieto nur daŭris kelkan tempon.

Tra la fenestro ŝvebis plezura ĝemado el la virina nazo, dume mi ankaŭ malklare aŭdis brueton malproksime, ŝajne ĉe la amaso da ŝtalaj tubetoj. Mi bojis kaj bojadis por averti la pordiston kontraŭ ŝtelistoj. La pordisto elŝovis sian nudan torson tra la fenestro kaj plendante ripoĉis al mi la bojadon. Mi fermis la muzelon. Plezura voĉo de la virina spiregado pli kaj pli laŭtis, akompanate de ritmaj klakfrapoj de karno kontraŭ karno. Iom post iom la klakfrapaj ritmoj rapidis kaj rapidegis, eĉ ekvibris la muro el sintezaj tabuloj.

La virino laŭte kriadis: “Ho, ĉielo, help! Ho, ĉielo, help ...” dum la pordisto laŭte kriadis: “Ah, ah, ah ...”

Subite, ĉio silentis en la ĉambro.

Denove mi aŭdis brueton ĉe la amaso da ŝtalaj tubetoj kaj eĉ elflaris fremdulajn odorojn en la aero. Mi refoje bojegis. Lampo eklumis en la ĉambro. La pordisto malfermis la pordon kaj elpantoflis en kalsoneto surkorpe kaj kun poŝlampo enmane. En la murangulo pisinte, li tra la fera krado balais ĉirkaŭen per rigardo kaj lumradio de la poŝlampo. Li trovis nenion nenormalan kaj ekiris al la ĉambro. Mi forte bojegis jen al li jen eksteren por sciigi lin pri ŝtelistoj, tamen li min skoldis: “Vi, aĉa hundino! Ĉu vi intencas fuŝi mian bonan aferon?”

Mi indigne lin insultis: “Mi estas hundino. Vi adultulo! Vere vi estas malhomo!” Bedaŭrinde, li nur povis aŭdi mian voĉon “ŭa, ŭa, ŭa...”

La virino elpantoflis en kalsoneto kaj T-ĉemizo. Senpudore, ŝi ankaŭ pisis ĉe la murangulo, dume ŝi plendis, ke mi estas tre ĝenema. Mi ankaŭ ŝin insultis: “Vi malĉastulino! Ankaŭ vi estas malhomo!” Nature ŝi nur povis aŭdi mian voĉon “ŭa, ŭa, ŭa...”

La pordisto firme ĉirkaŭligis mian muzelon per glubendo.

Denove mallumiĝis la ĉambro.

“Granda frato, tre energia vi estas!” laŭdis la virino.

“Ĉu?” malice demandis la pordisto.

“Jes.” multesignife respondis la virino.

“Ĉu vi ĵus atingis orgasmon?” demandis la viro fiere.

“Jes, jam dufoje. Tre agrable!” kun senpudora tono la virino diris: “Mi deziras ankoraŭfoje.”

“Ĝi ne povas erektiĝi nuntempe.” diris la pordisto: “Atendu ĝis mi ripozos iomete, ĉu bone?”

“Bone. Vi dormas kaj mi distros min mem per poŝtelefono.”

Bruo ĉesis ene, sed bruo ne ĉesis ĉe la amaso. Sed mi ne povis boji.

Post ĉirkaŭ unu horo, enĉambre la korpo-kontraŭ-korpa ludo refoje okazis ĝis preskaŭ elkrepuskiĝo. Post kiam la virino foriris, la pordisto deligis la glubendon de mia muzelo kaj enĉambriĝis dormi profunde.

En la mateno oni trovis, ke malaperis plejparto de ŝtalaj tubetoj el la amaso, apud kiu kuŝis la griza kato mortinta kun duona viandobulo ĉe ĝi. La grasulo kun kelkaj laborantoj venis al la deĵorĉambro kaj al la pordisto demandis: “Ĉu vi ne aŭdis iun nenormalan bruon nokte?”

“Neniun,” la pordisto respondis kun malforta voĉo.

“Ĉu Floreto ne havis ajnan reagon, nek bojis dum la tuta nokto?”

“Ne,” respondante, la pordisto promenigis siajn okulojn sur mi.

La grasulo grincigis siajn dentojn al mi kaj sputis insultojn: “Fi, tiu senutila hundaĉo!”

Mi deziris impeti antaŭen kaj mordi la pordiston ĝismorte. Sed mi alligita nur povis bojadi al li, skoldante: “Vi adultulo, fiulo, fek! Vere vi estas malhomo!”

Kompreneble, oni nur povis aŭdi mian orelpikan voĉon “ŭa, ŭa, ŭa...”

Ĉiuj ĉeestantoj scivolis, kial mi subite furiozas kontraŭ la pordisto. Tiu koleris kaj ĉagrenis, tial eltrovis dikan bastonon kaj ekbatis min kaprice. Bojante mi saltis tien kaj reen por eviti batadon, sed vane. Li trafis min per peza bato en mian frontan kruron. Mia kruro rompiĝis kaj mi preskaŭ svenis. Kun ĝemegoj mi falis surteren. Oni fortiris la furiozan pordiston, kiam du policanoj atingis la scenon.

Dum la policanoj faris surlokan enketon, la rigidmiena fraŭlino ekmemoris, ke kamerao sur norda tegmento povas filmi la scenon ĉirkaŭ la pordego. Spektinte la videon, la policanoj asertis, ke ili povu baldaŭ eltrovi la virinon per tekniko de vizaĝrekono, kaj la grasulo al la pordisto kriegis: “Forportu vian pakaĵon kaj havaĵon!”
Tiuvespere, nova pordisto maljuna ekloĝis en la deĵorĉambro.

Kvankam mi nur povis promeni per tri kruroj, tamen kiel hundo mi persistis en patrolado ĉiunokte malgraŭ akra doloro je la vundo. Dum patrolado, mi ne plu havis akompanadon de la griza kato, do malĝojo trafis min je la koro.

3
Kiam vintro falis, mia vundita kruro jam resaniĝis.

Iumatene alvenis multaj laborantoj kaj kamionoj. Oni tuj komencis detrui la barakon kaj formovi la meblojn. Dume mi scivole spektis la spektaklon svingadante la voston ĉe mia ligna dometo. Oni okupiĝis ĝis posttagmeze. Ĉiuj sintezaj tabuloj kaj mebloj estis forportitaj. Surloke nur restigitaj estis miaj dometo kaj du bovloj por manĝaĵo kaj akvo. Mi pensis, ke oni prenos min baldaŭ, eble Grandokululo aŭ Rigidmienulino aŭ Grasulo. Mi pacience atendis kaj atendadis. Tamen du tagoj pasis, neniu venis min preni; neniu donis al mi manĝaĵon aŭ akvon. Dum la tago mi ne riski forlasi mian dometon, ĉar se per hazardo iu ekmemoras min kaj venas preni min. Do, vespere mi iris al la rubujo ĉe la domego por trovi manĝeblaĵon. Sed troviĝis tre malmulto da manĝeblaĵoj pro manko de loĝantoj. Kiam mi ne povis elteni la malsaton, mi sobkuris sub la ponton kaj trinkis akvon el la rivero. Kelkfoje bonŝanco trafis min, ke mi sukcesis kapti raton ĉe la rubujo kaj sovaĝan kuniklon sur la montdeklivo.

Tiele, pasis semajno, poste monato, ĝis kiam ekneĝis, neniu venis min preni. Tamen mi firme restis sur la loko. Iun tagon viro kun bastono enmane venis al mia domo. Mi ĝojekscitiĝis kaj paŝis renkonte al li, pensante ke finfine oni ekmemoris min. Ekster mia atendo, tiu celis rabi de mi la lignan dometon por bruligi fajron. Kia aĉulo! Tiunokte mi dormis en murangulo de la domego kaj preskaŭ mortis de frosto.

Kelkajn tagojn poste mi trovis forlasitan tubkulverton ĉe la montpiedo, kaj enŝovis la de mi iompostiome kolektitajn ĉifonojn en la tubon kontraŭ la kreviga malvarmo. Malgraŭe mi ankoraŭ perdis la dormon pro frosto ĝis mi sur la ponto renkontis virhundon, ĉina komparhundo samkiel mi, senmastra kaj malsata. Ni kundormis por nin varmigi. Tamen la malsato ronĝadis nin. Kiam la sekva printempo venis, la virhundo deziris iri aliloken, ĉar ĝi alkutimis al vaga vivo. Ĝi invitis min sencele vagadi ĉie kune kun ĝi, Mi rifuzis la inviton, esperante, ke Grandokululo, Rigidmienulino aŭ Grasulo aperu por preni min. Do, mi adiaŭe akompanis ĝin ĝis la ponto kaj tiu foriris al oni-ne-scias-kie.

La malsata turmento ekmildiĝis iom kiam oni ekloĝigis sin en la loĝkvartalon malantaŭ la kongresa domego. Danke al la loĝantoj, ĉiutage troveblis manĝeblaĵoj ĉe la rubejo. Matene iuj infanoj kun librujo surdorse transiris la ponton por veturi al lernejo. Inter ili malongahara knabeto kun okulvitroj sur sia nazo tre plaĉis al mi, ĉar li ofte ĵetis al mi bongustaĵojn. Li ankaŭ nomis min Floreto kaj ofte ludis kun mi ĉirkaŭ la domego aŭ sur herbejo dum sia libera tempo. Foje promenante kune kun sia patro, li petis al la patro, ke li konduku min hejmen. Lia patro serioze diris al li: “Ne licas bredi hundon en loĝkvartalo. Vi ne plu ludu kun la hundo, ĉar vaga hundo ĝenerale kunportas viruson surkorpe. Oni devas ilin elimini.” Sed, spite al la patra averto, li ankoraŭ traktis min kiel amikon.

Iun posttagmezon antaŭ la domego mi mire rekonis aŭton, kiun Grasulo stiris. Mi flaris ĉirkaŭ la aŭto kaj elflaris la konatan odoron neniam forgesitan de mi. Mi saltis kaj saltadis de ĝojo. Baldaŭ, Grasulo kun Rigidmienulino eliris el portego. Mi emocie kuregis renkonte al ambaŭ. Vidinte min, Rigidmienulino mirigite diris: “Ah, estas Floreto! Neatendite ĝi estas ankoraŭ vivanta.”

“Tiom grandan vivoforton ĝi havas, ĉu?” diris Grasulo kun sarkasma rideto.

Mi ĵetis min familiare al Rigidmienulino, tiu evitis min flegme kaj haste enŝoviĝis en la aŭton. Mi ameme eklekis krurumon de Grasulo, tiu renversis min per piedbato, riproĉante: “For, for, for” kaj forstiris la aŭton indiferente. Mi persekutis per la plena forto sed ne povis kuratingi la aŭton. Fine mi rezignacie haltis, deprimita kaj depresia.

Subite, en miajn orelojn flugis ŝriko el la direkto de la ponto. Tio estis voĉo de la knabeto, mia amiko. Mi urĝe galopis sur la ponton kaj vidis, ke viro trudprenis mian amikon, kiu baraktadis kaj plorkriadis: “Help, help...” Freneze bojante, mi impetis antaŭen kaj ekmordis la viron je pojno, kaj tiu eligante ŝirantan krion demetis mian amikon kaj tujtuj eniĝis en aŭton atendantan ĉe la vojrando. Kaj la aŭto pafis sin for kiel fulmo.

4
Mi trovis, ke mi jam gravediĝis. Post nelonge naskiĝis paro da miaj gefiloj.

Bedaŭrinde fronta kruro mankis al la filino. Ĉiutage la knabeto donis al mi manĝaĵon, tiel ke mi havis sufiĉe da lakto por nutri la du bebojn. Li ankaŭ ŝatis miajn bebojn kaj ofte karesadis ilin. El lia kompatema bonkoro li pli ofte karesis kaj aparte prizorgis mian trikruran filinon. Kun lia akompano ĉiuj miaj familianoj sentis sin kontenta kaj ĝoja. En mia koro mi jam rigardis lin kiel la mastron.

Kiam la gefiloj aĝis monaton, okazis aflikta afero. Reveninte al la kulverto post trinkado de akvo el la rivero, mi vidis, ke la trikrura filino ĝemadis en la tubo dum la filo malaperis. Mi faris kompletan serĉon ĉirkaŭ la kulverto, sed vane. Certe oni ŝtelis mian filon. Ekde tiam mi neniam lasis la filinon sola hejme. Kvankam ĝi moviĝis lame kaj mallerte, tamen mi akompanis ĝin kiam ajn kaj kie ajn.

Frumatene de somero estis agrable malvarmete. Mi kun la filino petoladis gaje sur gazono dum oni sin okupis pri purigo de la domego kaj balaado de ties ĉirkaŭaĵo, ĉar en la domego okazonta estis grava kongreso. Siatempe alveturis platkamiono, sur kiu estas kaĝoj, en kiuj hundoj tumulte saltas kaj bojas. Kelkaj homoj, tenante reton, bastonon kaj forkon, alproksimiĝis nin. Mi eksentis danĝeron kaj kun streĉiteco forkuris kun la filino. En palpebruma daŭro mi kuris sufiĉe fore, sed la filino agis lante. La homoj preskaŭ kuratingis ĝin. Mi rekuris kaj provis ĝin helpi. Bedaŭrinde ni ambaŭ enretiĝis. Mi obstine mordis retŝnuron cele al rompo de la reto. Apenaŭ mi sukcesis, kiam konata silueto forte batis min je la kapo per bastono, tiel ke mi molfalis surteren kun okuloj nebuliĝintaj. Ĝuste tiun momenton, dorse de la silueto iu kun plora tono sputis laŭtan riproĉon: “Paĉjo, mi hatas vin!” Tiu ests la knabeto, mia amiko kaj eta mastro.

“Kara amiko, ne hatu lin, li estas via paĉjo!” La vorto fulmis tra mia cerbo.

La filino estis suĉanta mian mamon naive. Mi diris enkore: “Suĉu sate, kara mia! Tio estas lasta fojo, ke via panjo donas lakton al vi. Pardonon, bebo!”

La ĉielo fariĝis nigregriza. Mi malklare vidis, ke maljuna taŭisto en blanka robo flosis en la aero sur malpezaj nuboj. Li haltis super mi kaj vokis: “Floreto, leviĝu kaj sekvu min!”

Mi tuj leviĝis kaj soriris sekvante la taŭiston dum mia korpo ankoraŭ restis sur la tero. Mi sentis min perpleska kaj demandis la taŭiston: “Via Maljuna Moŝto, al kiu loko vi kondukos min?” Mirigite mi jam akiris kapablon paroli same kiel homo anstataŭ montone voĉi “ŭa ŭa ŭa...”

La taŭisto sin turnis kaj ridete respondis: “Mi kondukos vin al alia mondo, Estas tempo fini punon al vi.”

“La puno al mi?” mi iĝis pli perpleksa.

“Origine vi estis homo. Dum via homa vivo vi fordonis vin al drinkado kaj havis ekscesan emon al hundaĵo. Vi formanĝis oni-ne-scias-kiom da hundaĵo. Do, la sorto destinis, ke vi devu kiel hundo travivi la kalvarian vojon.”

“Estas tiel!” Mi havis subitan ekkomprenon.

La taŭisto demandis al mi: “Se vi havus alian ŝancon esti homo, mi scivolas, kia vi fariĝus?”

Mi decideme respondis: “Mi nepre abstinu je kiel vino tiel ankaŭ hundaĵo, kaj estu persono tiom konfidinda kaj fidela kiom hundo.”

La taŭisto plengorĝe ridegis kun levita kapo kaj ekŝvebis supren en la plialtan ĉielon.

http://esperanto.ddgcah.cn/lxdt/?type=detail&id=173

http://esperanto.ddgcah.cn

Internacia kurso de Esperanto (B1-B2), precipe por azianoj kaj afrikanoj

Kurso
Aliĝu al la senpaga internacia kurso kadre de la projekto EToSo (Esperanto-kursaro Tibor Sekelj)

Ĉu vi jam regas la bazojn de Esperanto kaj volas levi vin al la sekva nivelo?
Ĉu vi serĉas kurson dinamikan, modernan, samtempe efikan kaj homvarman?

Jen la ĝusta okazo!
Profunde inspirita de la laboro de nia karmemora majstro Renato Corsetti, nia instruisto [Franĉesko] Francesco Franceschini ekstartigas novan B1–B2-nivelan kurson, tute rekreitan el:
✨ la materialoj persone uzitaj de prof. Corsetti
✨ la rimedoj, kiujn li mem sendis al Franĉesko
✨ lia fama metodo “Gramatiko sen gramatiko” – natura, motiviga, vere lernanto-centra
✨ aktualaj tekstoj, bildoj kaj sondosieroj por viva, moderna lernado

原文链接：https://eventaservo.org/e/6e25bf