Bonvolu doni al mi brakumon

YinJiaxin

San Min bone memoris, ke la printempo de 1990 venis aparte frue. Ĝuste kiam ekburĝonis la persikfloroj ĉe la enirejo de ŝia vilaĝo, ŝi, deksepjara, jam veturis per longdistanca aŭtobuso al la urbo Vuhano. Ŝi havas du pliaĝajn fratinojn kaj unu pli junan fraton. Ĝenerale la sortoj de knabinoj en komparo estas sama kiel paperoj elpresitaj el kopimaŝino: edziniĝi, naski infanojn, kultivi la kampon... Sed en tiu jaro hotelo de Vuhano avizis pri dungado de servistinoj. Ŝi sin anoncis kaj elektiĝis, tial ŝi forlasis la hejmlokon.

La hotelo staris en vigla ĉefstrato. La konstruaĵo estis grizblanka, kun la larĝa vestiblo kovrita per helruĝa tapiŝo, kaj la pordego rotacianta senbrue. Kiam San Min unuafoje staris malantaŭ la servotablo de la kvara etaĝo, neklarigebla fiero leviĝis en ŝia koro. En la helblua uniformo, kun la hararo kaptita en harreto kaj nomŝildo sur la brusto, ŝi sentis, ke ŝi ne multe diferencas de la urba knabino en televido. La koridoro estis longa, kovrita per dika tapiŝo. Ŝia tasko estis simpla: purigi ĉambrojn, ŝanĝi littukojn, aldoni necesaĵojn, malŝlosi la ĉambran pordon por gastoj.

Estis diversaj gastoj en la hotelo: severaspektaj oficistoj, kiuj, kun teko sub la brako, eliris matene kaj revenis vespere; rapidemaj komizoj de kompanioj portantaj ledajn valizojn; privataj komercistoj kun ora ĉeno ĉirkaŭ la kolo, kiuj parolis tiel laŭte, ke la voĉo aŭdiĝis tra la tuta etaĝo; ŝoforoj de kamionoj, kiuj estis atendantaj varojn. Dum la tago la ŝoforoj ludis kartojn en ĉambro, bruante kaj fumante. Kelkaj ŝoforoj ŝatis babili per trivialaj vortoj kun servistino ĉe la servotablo. San Min ruĝiĝis je tio kaj ignoris ilin. Tamen iuj havis bronzan frunton, tiel ke ju pli vi ilin ignoras, des pli ili alproksimiĝas al vi.

“Ĉarma knabineto, kiom vi aĝas?”
“Ĉu vi havas koramikon?”
“Tiel bela, vi indas esti stelulino?”

San Min kliniĝis super la registra kajero senvorte. Baldaŭ post kiam la demandantoj foriris, venis la plej abomena juna ŝoforo. Ĉiufoje kiam li preterpasis la servotablon, li haltis por rigardi San Min, kaj faris “z-zed” per la lango, kvazaŭ li taksus varon. Kun la vizaĝo ruĝiĝinta de ebrio, li rekte etendis la manon trans la servotablo por palpi ŝian vizaĝon, dirante: “Ho, la vizaĝeto, blanka kaj delikata kiel suda tofuo...”

San Min retiriĝis, tute ruĝiĝinte. Timigite kaj ne sciante kiel reagi, ŝi aŭdis voĉon de la neproksimo: “Kion vi faras?” La voĉo estis ne laŭta, sed firma kaj solida.

San Min levis la rigardon kaj vidis la frekventulon Don Delin de Vudana Eksterkomerca Kompanio. Ŝi memoris, en kiu ĉambro li loĝas, memoris la informojn de lia identigilo, kaj memoris, ke li preferas Longjing-teon al verda teo. Ne nur San Min, sed ankaŭ ĉiuj servistinoj de la kvara etaĝo lin memoris kaj vokis lin “fratego Don”. Don Delin estis dudekokjara, kun blanka haŭto, larĝaj brovoj, grandaj okuloj, kaj densa hararo ĉiam zorge kombita, en eŭropa kostumo pura kaj glata kravato, aspektante kiel universitata profesoro. Malsimile al la ŝoforoj kaj komercistoj, li parolis mallaŭte kaj ĝentile. Enirante, li diris “saluton”, kaj elirante, “dankon”. Li neniam estis tro postulema. Kiam la servistinoj inter si parolis pri tio, al kia viro ili volas edziniĝi, iliaj opinioj mirinde kongruis: “Ĝuste tian, kiel sinjoro Don.”

La ŝoforo ĵetis straban rigardon al Don Delin, retiris la manon kaj forŝanceliĝis, ion murmurante. Don Delin venis al la servotablo, kaj ridete diris: “Saluton, San Min. Bonvolu malfermi mian pordon.”

“Bone, fratego Don,” respondis San Min kaj rapidis malfermi la pordon. Turnante sin, ŝi diris: “Fratego Don, dankon pro la ĵusa helpo!”

“Ne gravas,” Don Delin svingis la manon senzorge. “Tiaspeca homo ĉikanas nur la malfortulon. Ne timu lin. Se li refoje faros tiel, rekte voku la sekurgardistojn.”

San Min kapjesis kun varma sento en la koro, kvazaŭ ŝi trinkus varman supon en vintro. La postan tagon posttagmeze, tiu ŝoforo revenis denove. Ĉi-foje li ne estis ebria, sed estis eĉ pli aŭdaca ol antaŭe. Li sin apogis sur la servotablo kaj diris diversajn maldecaĵojn: “Bela fratino, mi ŝatas vin”, “Vespere iru kanti kun mi, ĉu bone?“, “Tia etbelulino kia vi, estas domaĝe ne amuziĝi kun viroj.” San Min kuntiris la brovojn sen paroli, kaj tio lin instigis pli. Li etendis la manon por pinĉi ŝian vangon. Kiam liaj oleaj fingroj preskaŭ tuŝis ŝian vangon, ŝia korpo anserhaŭtiĝis. Ŝi terurite retiriĝis, kaj la seĝo frapis la muron kun mallaŭta bruo. La ŝoforo sin trudis ĉirkaŭ la servotablon al San Min kaj intencis ŝin brakumi. Ĝuste kiam ŝi ekkriis, pordo malfermiĝis. Don Delin eliris el sia ĉambro, kun valizo en la mano. Li hazarde vidis la scenon kaj riproĉis: “Ĉesu!“

Don Delin rapide paŝis antaŭen kaj fortiris la ŝoforon. Li, duonon da kapo pli alta ol la ŝoforo, staris antaŭ la servotablo kiel muro. La ŝoforo preskaŭ falpuŝiĝis. Reekvilibriĝinte, li rekonis Don Delin kaj moke ekmurmuris: “Kio rilatas al vi? Kiu vi estas?”

“Ĉu mi povas ignori tian obscenan agon?” La voĉo de Don Delin estis laŭta kaj klara.

“Ĉu mi ne rajtas ŝerceti kun ŝi?” La ŝoforo malmole tenis sian kolon, kun la vizaĝo ruĝa de kolero: “Kiu vi estas? For!”

“Vi, tuj foriru de ĉi tie,” indigne ordonis Don Delin.

“Kaj se mi ne foriras?”

Don Delin ne plu parolis, fikse rigardante la ŝoforon. Tiu ĉi sentis sin malkomforta, sed por ne perdi la vizaĝon, li plu insultis. Abrupte li forte puŝis Don Delin. Kaj tiu ĉi frapiĝis al la muro, kaj falis unu butono de lia kostumo. La ŝoforo, profitante la sukceson, saltis sur lin, kaj la du interbatiĝis. San Min haste kaptis la telefonon kaj vokis al la ĉefa servotablo, kun trema voĉo: “En la kvara etaĝo... en la kvara etaĝo oni batas! Rapidu voki la gardistojn!”

La sekurgardistoj venis rapide. La ŝoforo insultante estis forkondukita de du gardistoj. Don Delin anhelis ĉe la servotablo, kun la kostumo sulkigita, la kravato deflankigita kaj la hararo iom malordigita. San Min transdonis buŝtukon al li, dirante per tenera voĉo: “Fratego Don, vundiĝis via buŝangulo.”

Don Delin viŝis la sangon ĉe la buŝo kaj ridetis al ŝi: “Ne gravas, nur haŭta vundo.”

“Mi tre bedaŭras, ĉio estas pro mi...” La okuloj de San Min ruĝiĝis, kaj larmoj ruliĝis en la okuloj.

“Ne diru tiel?“ Don Delin milde frapetis ŝin sur la ŝultro, kvazaŭ li frapetus sian pli juna fratino: “Vi estas juna knabino malproksime de hejmo. Vivo ne estas facila. Estu singarda poste. Renkontinte tian aferon, simple voku la sekurgardistojn.”

Dirinte tion, li reiris al sia ĉambro por ŝanĝi vestojn, kaj San Min ne povis sin deteni de larmoj. Tiujare ŝi estis dekokjara.

Kion signifas enamiĝo por dekokjara knabino? Ĝi signifas, ke ŝi komencas atenti ĉiun detalon de sia ŝatato: kian koloron de ĉemizo li hodiaŭ surhavas; je kioma horo li eliras kaj revenas; kiom da fojoj li ridetis al ŝi hodiaŭ; ĉu estas polvo sur liaj ledŝuoj; kaj ŝi memoras ĉiun vorton, kiun li diris. San Min komencis atendi lian aperon ĉe la lifto, kaj ŝia koro batis ĉiam pli rapide, kiam li alproksimiĝis la servotablon.

De tiam inter San Min kaj Don Delin fariĝis ia neesprimebla proksimeco. Ne estis amo aŭ flirto, sed ĝuste tia prizorgado, kian pli aĝa frato donus al pli juna fratino. Iafoje kiam Don Delin ekloĝis en la hotelo, li alportis al San Min nevaloran donacon, kaj ŝi konservis ĝin kiel trezoron. Unufoje kiam ŝi legis libron ĉe la servotablo, Don Delin demandis ŝin: “Kion vi legas?”

Ŝi montris al li la kovrilon de《Elektitaj Poemoj de Puŝkin》, kaj Don Delin scivoleme demandis: “Ĉu vi ŝatas Puŝkin?”

“Jes, sed ĵus legis iomete.” San Min ridetis honteme, pensante, ke ŝi, kiu finis nur la mezlernejon, legas tian libron kiel elementa lernanto legus universitatan lernolibron.

“Se la viv' per trompo ĝenos,” Don Delin komencis deklami malrapide, kun voĉo trankvila kiel legante famili-leteron: “Ne malgaju pro la plag'!
Ekobeu al la tag':
Tag' de gajo, kredu, venos.,,”
Li senerare recitis la tutan poemon, kaj San Min longe gapis al li, kaj admire diris: “Fratego Don, vi estas vere mirinda!”

Tiu ĉi ridis: “Ankaŭ mi ŝatas liajn poemojn. Mi sciis parkere iom antaŭe, sed nun jam forgesis multe.” Li paŭzis, kaj daŭrigis: “Se vi ŝatas poemojn, mi alportos al vi tiajn librojn venontfoje.”

Vere en la sekva oficvojaĝo al Vuhano, li portis al ŝi du librojn 《Tridek Cent Poemoj el la Tang-Dinastio》 kaj 《Tridek Cent Ci-poemoj el la Song-Dinastio》. Kiam San Min transprenis ilin, ŝiaj fingroj tuŝis liajn. Sentante sin kvazaŭ trafita de elektro, ŝi tuj retiris la manon, kaj ŝia vizaĝo subite ruĝiĝis. Don Delin tamen ne atentis tion, li daŭre klarigis, kiuj ci-poemoj estas bone verkitaj kaj kiuj poemoj indas memori. Kiam li parolis pri tiuj temoj, lumo radiis el liaj okuloj, kaj lia aspekto tute malsimilis al tiu de komercisto.

San Min aŭskultis lian klarigon, kiun ŝi duone komprenis, kaj ŝian koron plenigis neesprimebla ĝojo. Ŝi intence serĉis okazojn por babili kun li, demandante, kien li vojaĝis kaj kiel aspektas fremdaj landoj. Unufoje, kiam li diris, ke li ĵus revenis el Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, ŝi insiste petis lin rakonti pri la araba mondo. Don Delin gestante priskribis la altajn konstruaĵojn en Dubajo, la kamelojn en la dezerto kaj tiel plu. Li rakontis vive kaj entuziasme, eĉ elpoŝigis malgrandan albumon por montri al ŝi fotojn. Unu foto estis farita ĉe sunsubiro: li staras en ora sunlumo, kun la fono de la vasta dezerto kaj la kolosa moskeo.

“Fratego Don, ĉu mi rajtas havi ĉi tiun foton?“ petis San Min mallaŭte, kun la koro batanta rapide.

Don Delin kapjesis: “Se ĝi plaĉas al vi, prenu ĝin.”

San Min zorge metis la foton inter paĝoj de 《Elektitaj Poemoj de Puŝkin》 kaj premis la libron sub sian kusenon. Ĉiun vesperon antaŭ dormo, ŝi elprenis la foton, kaj softe diris al ĝi “bonan nokton”. Ŝi sciis, ke estas ne ĝuste ami lin, ĉar li havas edzinon kaj infanon. Ŝi ankaŭ sciis, ke mem, simpla hotel-servistino, eĉ ne devus havi tian ideon. Ŝi estimis lin kiel sian propran fraton, kaj ĉiujn superfluajn pensojn ŝi kaŝis malantaŭ la foto sub la kuseno. Ŝi kredis, ke ŝi bone kaŝis ilin.

En la somero de 1995, Don Delin venis al Vuhano kun sia edzino kaj filo por distriĝo. San Min speciale petis forpermeson por unu tago, surmetis floran jupon kaj frue atendis en la vestiblo. Lia edzino, instruistino de elementa lernejo, nomiĝis Lin Danĉin. Ŝi, gracia kaj bela, parolis dolĉe kaj ridis varme. Ilia filo nomiĝis Don Lele, kvarjara, kun tigreto-simila kapo, la grandaj okuloj kaj densaj brovoj kiel tiuj de la patro.

Komence San Min estis iomete nervoza, timante ke mem ne plaĉos al Lin Danĉin. Sed tiu ĉi tuj premis ŝian manon, dirante: “Do vi estas San Min! Don Delin ofte parolis pri vi, dirante ke el la servistinoj, vi estas la plej zorgema kaj lernema.“ Ŝiaj vortoj varmigis San Min.

Tiun tagon ili pasumis en Zhongshan-parko. Don Lele estis tiel energia kiel malgranda simio: jen li petolis sur la herbejo, jen kuradis ĉirkaŭ la rokaĵo. San Min akompanadis lin, aĉetis al li bombonon, kaj marŝis kun li sur la ŝtona trotuaro. Kiam ili paŭzis sur benko, San Min viŝis ŝviton sur lia kapo per buŝtuko. Don Lele ridis gaje kaj subite ĉirkaŭprenis ŝian brakon, infanvoĉe dirante: “Eta onklino, vi estas tre afabla.”

Lin Danĉin tenis San Min per la mano, dirante: “Min, vi estas bona knabino. Mi serĉos, kiu junulo indas je vi, ĉu bone? ”

“Dankon, franjo Lin. Mi estas nur dudekjara, ankoraŭ juna,” San Min tuj mansvingis, ridante iomete nenature: “Mi ne volas serĉi koramikon tiel frue.”

Dirante tion, ŝia flanka rigardo kaptis Don Delin, kiu estis spektanta fiŝojn ĉe la lageto kun la filo. La vento blovis la baskon de lia ĉemizo. San Min retiris la rigardon, kliniĝis por renodi la ŝulaĉojn.

（daŭrigota)

Stiri aŭton nokte

Verspere de iu vendredo, kiam trembrilis la poŝtelefona ekrano, Cen Juan estis manĝanta sian duan manĝon de la tago, kaŭre ĉe la pordo de sia luĉambro. Unu bovlo da tujmanĝeblaj nudeloj kun sojstufita ovo jam kontentigis lian stomakon. Estis la oka kaj duono, la momento kiam mendado abundas. Li vidis en la poŝtelefona apo, ke estas longdistanca mendo, kiun neniu volis akcepti: Vudan-urbo, cent kvindek sep kilometrojn, proponita prezo 320 juanojn. Lia hejmo estis ĝuste en Vudan, kaj tie laboras lia amata edzino. Li forlasis la lokon antaŭ du jaroj, kaj nun li tre sopiris al ŝi. Kaj ĉi tiu mendo estis por li ŝanco senpage reiri hejmen por renkontiĝi kun ŝi.

La kliento estis viro ĉirkaŭ tridekjara, kun forta odoro de alkoholo. Li tamen povi paroli klare kaj paŝi sufiĉe firme. Cen Juan helpis lin okupi la malantaŭan seĝon, kaj li mem eniris la stirejon.

“Majstro, bonvolu fari stiradon trankvile,” diris la kliento de la malantaŭo. “Mi iom sentas kapturnon.”

“Bone,” Cen Juan ekfunkciigis la aŭton, babilante: “Vi trinkis iom multe, ĉu?”

“Ve! Mi havis neniun alian elekton. Mi devis pacience regali la gravajn klientojn, kvankam mi devos ĉeesti celebran ceremonion en Vudan morgaŭ je la oka kaj duono.”

“Vi ripozu iom. Bonvolu diri al mi kiam ajn vi sentos vin malbone,” konsilis Cen Juan.

La viro dronis en dormo, nelonge post kiam la aŭto ekveturis. Kiam ĝi ekiris en Vudan-urbon, estis preskaŭ la dek unua. La viro vekiĝis kaj demandis: “Majstro, mi iru al Hotelo Vudan. Ĉu vi konas tiun vojon?”

Cen Juan respondis kun plena memfido: “Tre bone. Mi antaŭe laboris kiel taksi-ŝoforo ĉi tie dum kelkaj jaroj. Ĉe kiu voj-kruciĝo estas rapidec-mezurilo, kiu vojo estas ŝtopiĝinta je kioma horo, mi povas diri eĉ kun fermitaj okuloj.”

“Ho, kial vi nun laboras en Ŝjan-urbo?” demandis plu la kliento scivole.

“Aj, estas longa rakonto,” li malkaŝe parolis: “Veturigi taksion ne estis enspeziga. Kiam mi edziĝis kaj aĉetis la domon kun hipoteko, eĉ miaj gepatroj devis helpi. La laborejo de la edzino estis malproksima kaj estis tre penige por ŝi ĉiutage puŝiĝi la plenplenan buson, do mi aĉetis por ŝi aŭton, same per hipoteko. La mono, kiun mi gajnis ĉiumonate, sufiĉis nur por pagi la doman kaj aŭtan pruntojn. Ŝia salajro apenaŭ kovris niajn elspezojn. Tial ni ĝis nun ne kuraĝis havi infanon. Aŭdinte onidiron, ke salajro en la Lagro-fabriko de Ŝjan-urbo estas alta, mi do iris tien.”

“Ho, ĉu vi ankoraŭ laboras en la Lagro-fabriko nun?”

“Ne plu. Kvankam oni povis gajni pli da mono laborante en la fabriko, tamen la laboro estis tro peza kaj laciga kaj simple ne estis por homoj. Ĉiutage oni laboris de la oka matene ĝis la naŭa vespere, kun nur du ripoztagoj ĉiumonate. Mi ne povis elteni tion, do mi eklaboris kiel stir-servisto.”

La kliento kapjesis: “Vere! Labori kiel stir-servisto donas liberecon, oni mem aranĝas la labortempon, kaj povas ripozi kiam ajn oni volas.”

“Jes, mi kutime dormas ĝis antaŭtagmeze, kaj post vespermanĝo akceptas mendojn. Ĉiumonate mi povas akiri pli multe ol en la fabriko.”

“Kial vi ne revenas al Vudan por okupi vin kiel stir-servisto?”

“Nu, mi havas tian planon. Mi intencas post iom da tempo reveni al Vudan. Fakte, mi ankoraŭ ne diris al mia edzino ke mi jam eksiĝis el la fabriko. Post reveno al Vudan mi certe laboros diligente. Havante sufiĉe da mono, mi diskutos kun ŝi pri eventuala koncipo de infano. Mi deziras, ke la tuta familio pace vivos simplan vivon.”

La kliento konsentis pri lia vidpunkto: “Jes, por ordinaraj homoj sufiĉas vivi trankvilan kaj simplan vivon. Efektive, la ordinara kaj simpla vivo estas la veraĵo.”

Cen Juan haltigis la aŭton en la parkejo antaŭ la enirejo de Hotelo Vudan. Sekvinte per la okuloj la klienton ŝanceliĝe eniri la halon, li ekiris al la teksi-voka stratrando. Apenaŭ dekkelkajn paŝojn irinte, li renkontis aŭton kun lumoj ŝaltitaj. Tuj apud la pordo estis silueto, kiu vokis lin: “Ha lo! Ĉu vi estas stir-servisto?”
“Jes. Ĉu vi bezonas mian servon?”

“Al Konstruaĵo 7 de loĝkvartalo Duhe por tridek juanoj, ĉu vi volas iri?”

Aŭdinte tion, Cen Juan preskaŭ ne povis kredi al siaj oreloj. Lia hejmo estis ĝuste en tiu kvartalo, kaj ĝuste en Konstruaĵo 7. Eble estas najbaro, kia hazardo! Tiel solviĝis la problemo pri hejmeniro. Cen Juan tuj jesis, akceptante la proponon.
La kliento estis mezaĝa viro, kiun li ne konis kaj neniam vidis antaŭe. Eble estas efektive nova najbaro. Ĉi tiu viro estis pli ebria ol la ĵusa kliento, apenaŭ starante li apogis sin al la aŭtopordo. Cen Juan haste subtenis lin, demandante: “Sinjoro, ĉu ĉi tiu estas via aŭto?”

Jes... estas de mia amatino...” diris la viro lispe kaj malklare, kaj transdonis la ŝlosilon al Cen Juan. Ĉi tiu malfermis la malantaŭan pordon, kaj ekhelpante la viron eniri, li vidis virinon kuŝantan sur la seĝo. Longaj haroj kovris duonon de ŝia vizaĝo kaj la svelta figuro surhavis malhelbluan robon. La koro de Cen Juan subite kuntiriĝis, ĉar ankaŭ lia edzino havis tian robon, kiun li poŝte sendis al ŝi por ŝia naskiĝtago.

“Sinjoro, ĉu via amatino tro trinkis?” li demandis zorgeme.

La viro ne respondis, intencis eniri la aŭton kaj preskaŭ falis sur la virinon. Cen Juan rapidis lin rektigi, kaj denove rigardis tiun inon. Ene de la aŭto estis nehele, oni ne povis klare vidi ŝian vizaĝon. Tamen senkiale, tiu figuro strange premis lian koron.

Li metis la viron sur la seĝon apud la stirejo, sidigis sin mem en la ŝoforan lokon kaj startigis la aŭton. La virino sur la malantaŭa seĝo tute ne moviĝis, profunde dormante.

“Kial vi ambaŭ trinkis tiom terure multe?” Cen Juan demandis ridetante.

“Ha, ĝoja, ni estas tre ĝoja hodiaŭ!” laŭte respondis la viro.

“Pro kia bona afero?” Cen Juan afable daŭrigis la babiladon.

La viro fiere rakontis: “Hodiaŭ pluraj alilokaj klientoj vizitis mian kompanion. La superulo ordonis al mi regali ilin abunde. Do mi venis al la hotelo kun la amatino. Dum la festenado, ĉiuj ĉeestantoj laŭdis ŝin pro ŝiaj belaspekto kaj ĉarmo. Mi tiel ĝojis, ke mi kuraĝigis ŝin trinki kun la ĉeestantoj po du tasoj. Kompreneble, ankaŭ mi trinkis nemalmulte.”

“Sekve vi revenas post plenĝua amuziĝo.”

Post ĉirkaŭ dek minutoj ili atingis Konstruaĵon 7 en loĝkvartalo Duhe. Cen Juan levis la kapon por rigardi la sepan etaĝon, kaj vidis, ke la fenestroj estis malhelaj. Li pensis, ke la kara edzino estas certe en sonĝo je tiu horo.

“Sinjoro, ni jam alvenis.” Li susuris puŝetante la viron.

Tiu vekiĝis kaj ŝancele eliris por malfermi la malantaŭan pordon. Li prove levis la virinon voketante: “Kara mia, ni jam estas hejme...”

Li apenaŭ povis ŝin porti. Ŝi molis kaj glitis malsupren el liaj brakoj.

“Majstro, bonvolu fari al ni komplezon...” petis la viro peze spirante: “Prenu por mi ŝian sakon, helpu malfermi la pordon...”

Cen Juan prenis la virinan sakon el la malantaŭa seĝo. La sako estis bruna, li sciis, ke ankaŭ la sako de lia edzino estas bruna, sed ne de ĉi tiu modelo. Li ekspiris pro trankviliĝo.

La viro ŝanceliĝe portis la virinon al la ŝtuparejo, dum Cen Juan sekvis ilin, tenante la sakon en la mano. En la lifto, la viro apogis sin al la muro, subtene tenante la virinon en siaj brakoj.

Je la sepa etaĝo malfermiĝis la lifto-pordo.

La viro portis la virinon maldekstren, tio estis la direkto de la hejmo de Cen Juan. Tiu ĉi volis mencii “Vi misiras”, sed li retenis la vortojn. La apuda loĝejo ĉiam estis vaka, kaj eble ili lastatempe translokiĝis ĉitien.

La viro kun la virino haltis ĉe pordo 701, la hejmo de Cen Juan, kiu staris dorse de ambaŭ. Li per unu mano apogis la virinon kontraŭ la muro, kaj per la alia serĉis la ŝlosilon en la sako tenata de Cen Juan, sed vane

Cen Juan elprenis sian propran ŝlosilon kaj enigis ĝin en la ŝlosiltruon. Klak! La pordo malfermiĝis.

La viro apude forte surpriziĝis: “Vi... kiel vi havas la ŝlosilon?”
Anstataŭ respondi lin, Cen Juan puŝmalfermis la pordon. Interne estis mallume, sed li sciis kie estas la ŝaltilo. La lumo ekbrilis. La salono estis ankoraŭ la sama salono, kaj la kanapo la sama kanapo...

En tiu momento la aero kvazaŭ koaguliĝus.

Cen JuanS sin turnis, malvarme fiksrigardis la viron dum kelkaj sekundoj, poste ĵetis malestiman rigardon al la senkonscia virino, kaj indigne kriis: “Tiu ĉi domo estas mia, ankaŭ la aŭto... kaj la virino!”

Paŝas mi sola je peza sento,
Nenion volas kor’ en silento.
Aŭtuna sento apenaŭ pinĉas,
Folioj kaŝas sin pro la vento.

Stepo flava surmetis oron,
Ŝvebas nuboj alten lazuron.
Alvenas junec’ sonore al mi,
Senteble venas en mian koron.

Jen ĝarden’ bela, plac’ mirindaj,
Spiro ekspiras en sfer’ amindaj.
Subite haltas, rigardas posten —
Ĉar tie ludas dolĉema nepo,
Kun sia patro – ambaŭ ĉarmindaj.

El la kazaĥa trad. 2026-08-02

Күз-көңіл
Авторы: Жазира НИҒМЕТҚЫЗЫ

Келемін жалғыз аяңдап басып,
Ешқайда көңіл болмайды асық.
Күз-көңіл әнтек шымшиды бетті,
Ықтаған жап’рақ далдаға қашып.

Сарғайған алап алтын тон киіп,
Бұлттары марғау қалқиды биік.
Сыңғырлап келіп жандаса жастық,
Байқаусыз кетер көңілге тиіп.

Әсем бір бақша, тамаша алаң,
Тынысың кеңіп сергиді санаң.
Кілт тоқтай қалып, қарайсың аттқа
Өйткені онда келеді әне,
Баласын ерткен дап-дардай балаң.

2024 жыл 4 қараша жазылды

秋诉
作者：贾泽拉·尼合买提
翻译：夏德曼·阿合买提

独行踽踽步心怀沉郁情，
此心无意逐风尘万里行。
秋诉微微触面颊痛难忍，
落叶纷纷避寒影无处寻。

原野披金衣荣光映朝晖，
云朵悠然浮碧空翠微微。
青春铃声响忽来伴我身，
不觉轻触动，心头暗自伤。

园林美如画广*场亦新奇，
气息舒展畅心神自清怡。
蓦然驻足望天边路漫漫，
但见亲子来，携童笑颜开。
稚子随父步，笑颜映日辉。

译自哈萨克语 2026.08.03

六幅获奖作品展现“图像中的同一个世界”

ILEF国际世界语者摄影师联盟，摄影大赛2026年8月4日在第111届国际世界语大会于奥地利格拉茨举行期间，ILEF摄影大赛结果及获奖名单正式公布。本次大赛由ILEF与《文学生活》辑部联合组织，主题为“图像中的同一个世界”，邀请来自不同国家世界语者通过摄影艺术呈现他们对共同世界的视角。

大赛旨在表明，摄影与世界语一样，能够跨越国界、凝聚人心。参赛者通过作品展现了人类友谊、跨文化对话、自然之美、和平、多样性以及人与自然的微妙关系。

大赛共收到47个参赛编号，由约23位作者提交。每位参赛者可提交最多三幅作品。经过初审最按大赛规则被排除，因此最终排名包含46幅有效参赛作品。

为保证公平，所有照片均匿名评审。七位评委不知晓作者身份，并依据四项标准对作品进行评估：艺术质量与原创性、技术质量、主题契合度和情感感染力。每项标准最高10分，因此每幅作品满分280分。在评委各自评分后，组织者对全部数据进行了详细核查，并公布了最终排名。

本次赛事竞争十分激烈，第六名与第七名得分仅相差 1 分，其余多个名次之间的分差同样微乎其微。这既充分彰显出全体参赛作品整体水准出众，也反映出评委们评审工作的艰巨与不易。众多优秀作品各有千秋，实力不相伯仲，使得名次的抉择格外考验评委的专业判断力，每一份最终得分，都是评委审慎权衡、反复斟酌后的结果。

ILEF国际世界语者摄影家联盟摄影大赛2026年获奖者名单及作品

一等奖

http://esperanto.ddgcah.cn/article/?type=detail&id=431

http://esperanto.ddgcah.cn/

Muziko: Ükitay Ayjigituly ERNIYAZOV
Vortoj: Äl-farabi Bekarysuly
Esperantigis: Shadyman Ahmetuly AHANOV (Ŝadmano)

Sekvis mi forton de sent' potenca,
Al viv' mi cedis ĝi prov' intensa. 
Per sopiro mi ofte laciĝis,
Sed fine en sonĝ' vi mem prezenca.

Rekantaĵo:

De l' amo via sur la kamino,
Nek antaŭ, nek poste – nur destino.
Ĝis kiam mi kiel nube mornas,
Ekbrilu kiel fulmo-brilo!

Kiel korkrio mi kantas el fort'.
Brulas en mi vol' sen timo de mort',
Per manoj katenaj mi disrompus.
Kastelan pordon fortikan de l' sort'.

Rekantaĵo:

Se cigno vi 'stas sur mia lago,
Fidon al vi mi portas sen vago.
Vulkano-koro preskaŭ ŝiriĝos,
Superfluas en mia kor-lago.

Rekantaĵo:

Найзағай көңіл

Әні: Үкітай Айжігітұлы Ерниязов
Сөзі: Әл-Фараби Бекарысұлы
Эсперантоға аударған: Шадыман АХМЕТҰЛЫ

Сезімнің қуат күшіне ердім,
Өмірдің сынақ ісіне көндім.
Аңсаумен талай шаршаулы едім,
Ақыры сені түсімде көрдім.

Қайырмасы:

Жүрушем сені айнала торып,
Алды-артымды да болжамай толық.
Қашанғы бұлттай жабырқай берем,
Жарқ етейінші найзағай болып!

Қайырмасы:

Жан айқайымдай жаңғырған әнім,
Бойымда барда алғыр талабым,
Бұғаулы қолмен бұзып шығармын
Шойын қақпалы тағдыр қамалын.

Қайырмасы:

Аққуы болсаң шалқар көлімнің,
Өзіңе үлкен артар сенімім.
Жанартау-жүрек жарыла жаздап,
Дариядай тасыр дарқан көңілім.

Қайырмасы:

通过网盘分享的文件：世界语词库

链接: https://pan.baidu.com/s/1cYi9Xwt89_x9nU9zL_Xyag?pwd=amas 提取码: amas

词库对辅助学习挺有用的，能知道有没有错，不用每次找翻译对照

Ne enamiĝu pro soleco

Fininte lernadon en mezlernejo kaj forlasinte la hejmvilaĝon, mi venis al Vudan-urbo kaj akiris okupon vendi biletojn de loterio. Mi loĝis ĉe mia onklino.

Yang dungiĝis ĉe la Vudan-a Loterio-Centro post sia diplomiĝo el universitato. Pro laborrilato mi renkontiĝis kun li kelkajn fojojn ĉiumonate. Ĉiufoje vidinte lin mi sentis ĝojon kaj plezuron en la koro. Li havis altan staturon, belan aspekton, humuran parolmanieron kaj ĝentilan konduton. Xue, mia kolegino kaj intima amikino, diris ke mi ŝajne jam enamiĝis je Yang. Sed mi sciis, ke mi ne egalas al li laŭ pozicio, ĉar li estis universitata diplomito, la sola filo de siaj gepatroj, kiuj ambaŭ okupis gravajn postenojn en la urba registaro. Do mi tute ignoris la vortojn de Xue.

Jam emeritiĝis miaj geonkloj, kies infanoj laboris en aliaj urboj. Escepte de maĝango-ludo, ili interesiĝis pri nenio, nek prizorgis min. Reveninte de laboro mi enuis hejme.

Estis tre froste en la januaro de 2008.

Iutage post vespermanĝo, kelkaj homoj venis en la domon de miaj geonkloj kaj metis la maĝango-tablon. Ĝenerale la ludo daŭris ĝis noktomezo. Ne troviĝis ŝatataj de mi programeroj en televido. Tre enuige! Mia oklino trovis mian senton kaj duonŝercis, dirante: “Vi denove sentas enuiĝon, ĉu? Promenu ĉirkaŭe. Vi, dekokjara knabino, devus havi koramikon. Se vi havus koramikon, vi ja ne sentus enuon. Hahaha…”

Mi sola promenis sencele en vento kun malplena koro, kiam miajn okulojn frapis konata silueto sub nehela strato-lampo. Tiu estis Yang! Liaj paŝoj montriĝis iomete molaj. Mia koro batis kaj batadis rapide, kiam mi rigardis lin. Min vidis ankaŭ Yang, demandante kien mi iras. Mi diris ke mi nur pasumas. Yang petis min promenante akompani lin por momento. Kiel ĝoja mi estis! Fakte, tiujn tagojn lia humoro malboniĝis, ĉar problemo okazis en sia laboro kaj krome liaj gepatroj urĝis lin koramikiĝi kun knabino, kiun li ne ŝatis. Yang havis dudek ses jarojn. Tiun vesperon li sola jam trinkis multe da vino en taverno por dispeli sian ĉagrenon kaj siatempe ne volis hejmeniri.

“La etulino,” li kutime vokis min tiel: “Ĉu ankaŭ vi estas malĝoja, promenante en tiel malvarma vespero?”

“Ne,” mi respondis: “Mi tre ĝojas renkonti vin.”

Li ridetis kvazaŭ printempa suno. En mian koron venis plena ĝojo kaj varmeto.
Dum la promeno, li proponis ke mi rakontu pri mia vivo en lernejo, pri mia vilaĝo, pri miaj gepatroj kaj gefratoj. Mi kun entuziasmo rakontis tiel multe, ke mi ne rimarkis kiam li ektenis mian manon. Ni promenadis kaj interparolis mano en mano, ignorante la malvarmegon de la vintra nokto. Pro efiko de la vino kaj blovado de la frosta vento, Yang sentis kapdoloron kaj vertiĝon. Mi proponis veturigi lin hejmen, sed li ne jesis. Braktenante lin, mi eniris en proksiman hotelon. Enirinte ĉambron li falis en liton. Mi kovris lin per peplomo kaj rapidis por boligi akvon. Kiam la akvo ekbolis, li jam endormiĝis profunde, ronkante laŭtege.

Rigardante lian staton, mi sentis iom da kordoloro. Mi ne forlasis la ĉambron, konsiderante ke li eble trinkos akvon aŭ vomos aŭ… Mutiginte la sonon de la televidilo, mi televidis sidante sur la rando de la alia lito. Tra la tuta nokto li ronkadis kaj mi restis nedormanta.

Jam tagiĝis, la labortempo proksimis, kaj mi puŝvekis lin. Malferminte la okulojn, ekvidinte min kaj rekoninte hotelĉambron, li konfuziĝis. Surprizo aperis sur lia vizaĝo. Li memoris nenion pri la lasta nokto. Survoje al laboro, mi memorigis al li la okazaĵon.

Ekde tiam, ni fariĝis geamikoj kaj poste intimaj. Li laŭdis min, dirante ke mi estas sprita, diligenta, bonkora kaj helpema. Li ofte invitis min kune kun li vagadi surstrate, iri al kinejo kaj spekti futbalmatĉon… Kvankam mi ne interesiĝis pri pilkludo, tamen mi volis fari ion ajn kio plaĉas al li. Pri literaturo li estis erudicia, li ofte al mi rakontis pri en- kaj eksterlandaj literaturistoj kaj iliaj verkoj. Kune kun li, mia vidkampo vastiĝis kaj mia mondo briliĝis multe. Li prizorgis min subtile. Je tagmeza horo li neniam forgesis per mesaĝeto memorigi al mi tagmanĝon. Iufoje li malvarmumis, li mesaĝete ne menciis sian malsanon, sed dume demandis pri mia farto. Iun tagon, mia piedo tordiĝis, kaj mi ne povis piediri.

Siatempe, ĉiun frumatenon li venis al mia loĝejo kaj portis min sur sia dorso ĝis la teretaĝo, poste veturigis min al la loterio-vendejo per sia motorciklo, vespere li min revenigis hejmen sammaniere. En la malfrua aŭtuno de 2008, mi malvarmumis severe. Ricevante injekton, mi sentis la piedojn malvarmaj, li eĉ malbutonumis sian veston kaj firme premis miajn piedojn al sia brusto. Varmeco penetris en mian tutan korpon. Kiel feliĉe mi fartis, havante tian amikon kia Yang en ĉi tiu fremda urbo!

Tiel daŭris la feliĉo.

Kiel rapide la tempo flugis! Nekonscie venis mia 19-jara naskiĝtago. Por festi ĝin, Yang speciale kondukis min al la turniĝanta restoracio sur la supra etaĝo de la plej alta domego en Vudan-urbo. Admirante la noktan pejzaĝon de la urbo tra la fenestro, mi iĝis ravita. La tuta urbo malhaste turniĝadis sub kaj antaŭ miaj okuloj. Mi esperis, ke la tempo pasos malrapide kaj pli malrapide, eĉ ne plue. Mi esperis, ke la momento daŭros longe kaj pli longe, eĉ eterne. Subite lia poŝtelefono sonoris. Liaj amikoj invitis lin spekti rektan televizian elsendon de futbalmatĉo.

“Iru mi kune kun vi.” Mi urĝis lin.

La matĉo komenciĝis je malfrua horo. Yang kaj liaj amikoj tre ĝoje spektis, trinkante bieron kaj aklamante de tempo al tempo. Mi ne daŭrigis la spektadon ĝis la fino, ĉar mi ne komprenis futbalon, cetere jam estis profunda nokto kaj mi fariĝis tre dormema. Do mi sidis ĉe litrando kun la dorso apogata sur la litkapo kaj la okuloj fermitaj en duondormo. Neatendite, mi baldaŭ eniris sonĝolandon. En la sonĝo, mi babiladis sur herbejo kun Yang, poste li min brakumis kaj ekkisis. Mi kaj timis kaj ĝojis, avide akceptante lian pasian kison kaj pudore baraktante en lia sino. Mi baraktis kaj baraktadis ĝis vekiĝi el malklareco kaj trovi, ke reale Yang estas kisanta min. La matĉo jam finiĝis kaj liaj amikoj jam foriris. Ĝuste en tiu nokto mi al li oferis mian virgecon. Vidinte la sangomakulojn kiel persiko-petalojn sur la littuko, li aspektis tre ĝoja kaj kontenta. Firme brakumante min, li ĵuris ke li nepre amos min dumvive. Mia sango estis bolanta en tiu momento, ekde tiam ni du fariĝis feliĉaj geamantoj.

Sed mi, vilaĝa knabino edukita nur en mezlernejo, ne estis akceptata de liaj gepatroj. Ili insistis ke Yang devos edziĝi al la filino de iu gvidanto, opiniante ke la geedzeco povos konduki al brila perspektivo por Yang. Tamen Yang neniam ŝatis la knabinon. Tial inter Yang kaj la gepatroj aperis kontraŭdiro tiel forta, ke li forlasis la hejmon kaj transloĝiĝis en luitan apartamenton. Li petis min loĝi kune kun li. Mi jesis.

En januaro de 2009 mia pli aĝa kuzino, kiu laboris en la urbo Wuhan, preterpase vizitis min dum ŝi hejmeniris por la Printempa Festo. Vindinte ke mi loĝas kune kun Yang, ŝi surpriziĝis, dirante: “Kial vi ne informis min pri via edziniĝo? Ĉu mi ne kapablus al vi donaci ruĝan koverton?”

Mi honte diris ke ni ankoraŭ ne geedziĝis. Mi petis ke ŝi ne sciigu miajn gepatrojn pri tio. Miaj gepatroj certe riproĉus min se ili scius ke antaŭ edziniĝo mi loĝas kune kun viro.

Kvankam la kuzino laboris en Wuhan, tamen ni ofte babilis interrete per QQapp. Iufoje dum babilado ŝi bonkore avertis min kontraŭ gravediĝo, ĉar aborto tre nocas sanon. Ĉe seksagado, Yang ne volis uzi penisingon, dum mi ne volis kontraŭkoncipan pilolon, li ĉiufoje spermelĵetis ekstere de mia vagino. Do mi al la kuzino respondis, tajpante jene: “Kuzino, ne estu maltrankvila. Mi ne povas koncipi infanon.”

Post la babilado inter mi kaj la kuzino, Yang senkaŭze iĝis ne tiel intima kiel antaŭe, eĉ pli kaj pli malintima kun mi. Ĉiutage ŝajnis ke iu ĉagreno estas en lia koro. Mi plurfoje demandis kio okazis al li. Li ĉiam kun mensoga mieno respondis al mi ke nenio okazis. Virina intuicio informis al mi ke lia amfajro estas estingiĝanta. Mi klopodis diversmaniere protekti la amon inter ni. Mi ne deziris perdi lin, kiu jam okupis miajn tutan koron kaj tutan animon.

La 7-a de ĉina luna junio estas ĉina Valentena Tago, dolĉa tago. Sed vespere de tiu tago, Yang diris al mi ke li estos transpostenigita al Wuhan-urbo kaj mi devas konsideri ĉu aŭ ne daŭros la rilato inter ni ambaŭ. Eldirante tiujn vortojn, li ne kuraĝis rigardi al mi, klininte la kapon al la brusto. Tiun momenton mia koro rompiĝis.

En la tago por Yang iri al Wuhan, mi akompanis lin ĝis la fervoja stacidomo. Ĉe la adiaŭa momento mi ne povis min mem regi kaj eniris en la trajnon sekvante lin. Neatendite li ne malakceptis min kaj mi iomete konsoliĝis. Mi neniam restis en Wuhan antaŭe. Li prenis min al belaj vidindaĵoj, kiel ekzemple la Turo de Flava Gruo, la Orienta Lago, la Granda Changjiang Ponto ktp. Tiutempe mi sentis ke ni estas ankoraŭ gajaj geamantoj, kaj mi pensis ke nokte de la ĉina Valentena Tago li nur ŝercis. Do mi forgesis ĉiujn ĉagrenojn.

Tamen mi mispensis. Kiam mi proponis ke mi trovu okupon en Wuhan por ĉiam akompani lin, li kun apatio diris: “Estus bone, ke vi nun reiru kaj ni apartiĝu unu de la alia por kelka tempo, por unu jaro, ĉu bone? Dum tiu tempo, ni, serioze pripensante nian rilaton, ne kontaktos unu la alian.”

Mi ne komprenis kial li aranĝis tiel. Mi postulis scii kial li deziras disiĝi de mi, li montris malcerton, evitante mian rigardon, kaj intencis ŝanĝi la paroltemon. Mi jam kutimis obei liajn vortojn. Aflikto kaj deprimo akompanis min reveni al Vudan.
Mi intencis forgesi Yang-on, sed vane. Ĉiun matenon vekiĝinte, mi unue rigardis maldekstren, kie li antaŭe dormis. Dum laboro mi ĉiam imagis ke la ekrano de la komputilo estas lia ridetanta vizaĝo, kaj ankaŭ la klavaro estas. Vespere ferminte la okulojn, mi sentis ke li ankoraŭ kuŝus apud mi. Ĉiutage mia kapo estis plena de pensoj pri li. Vizaĝe al amikoj kaj klientoj mi afektis ĝojan mienon, sed ĉu mi vere kapablis longe kaŝi la malfeliĉon profunde ene de mi?

Pli ol unu monaton Yang ne sendis al mi eĉ unu mesaĝeton, kaj mi ne aŭdacis kontakti lin. Iun tagon, Xue sciigis al mi ke Yang estas severe malsana kaj enhospitaligita en Wuhan. Mi faris telefonvokon al Yang, sed neligeble; mi sendis mesaĝeton, sed ne troviĝis respondo. Sen hezito mi tuj veturis al Wuhan.

Septembre en Wuhan estis sufoke varme. Atinginte lian luitan apartamenton, mi trovis neniun ene. Descendinte de la ŝtuparo, mi demandis al preterpasantoj, sed neniu konis lin. Mi povis fari nenion alian ol atendi kaŭrante ĉe la enirejo de la etaĝdomo. Post kelka tempo mi ekhavis kapturnon kaj abundan ŝvitadon. Mi pensis ke tio estas kaŭzita pro la longa veturado. Ĉiu preterpasanto al mi simple ĵetis indiferentan rigardon kaj foriris senvorte. Jam estis meznokte. Yang ankoraŭ ne aperis kaj mi, preskaŭ frakasita pro varma vetero kaj laciĝo, ne povis stariĝi. En tiu momento mi, trista kaj senhelpa, sentis min senforta kun ŝvito kaj larmoj sur la vangoj. Hazarde mi ekpensis pri la kuzino kaj telefone informis ŝin pri mia loko. Ĵus fininte la telefonadon, mi falis sur la teron kaj havis ne plu konscion.

Jam mateniĝis kiam mi rekonsciiĝis kaj trovis min en malsanlito. Mi sentis la korpon senenergia kaj la gorĝon dolora. Mia kuzino tuj glutigis al mi medikamenton kaj kaĉon. Mi provis alvoki Yang-on per mia propra poŝtelefono, sed vane. La kuzino prezentis sian poŝtelefonon, kaj mi sukcesis lin kontakti. Evidente lia telefono rifuzis mian numeron. Mi kun raŭka voĉo al la poŝtelefono diris: “Yang, mi estas Yu. Mi sciiĝis ke vi malsaniĝis. Kiel vi fartas nun? En kiu hospitalo vi restas? Mi nun estas en Wuhan. Mi volas vin vidi!”

Post nelonge Yang venis al mia malsanlito. Fakte, antaŭ du semajnoj, li malsaniĝis suferante de enterito. Nun li jam resaniĝis. Hieraŭ li tranoktis ĉe sia kolego, ĉar ili kune spektis futbalmatĉon ĝis profunda nokto. Atentinte ke li estas pli maldika ol antaŭe, mi vere sentis kordoloron, sed tamen mi estis tre ĝoja vidi lin starantan antaŭ mi. Mi emis ploregi sur lia ŝultro, tamen mi min tenis.

Reveninte de Wuhan, mi fartis ne bone, havante malbonan apetiton, dormemon kaj hazardajn vomemojn. Xue rimarkis la ŝanĝojn en mia korpo kaj subtile demandis min kiam estis mia lasta menstruo. Ĉe ŝia demando mi konsterniĝis kaj ekmemoris ke mi ne menstruis jam du monatojn. Mi estas graveda, ĉu? Kion fari? Dume unu ideo venis al mi en la kapon: eble la infano povus allogi Yang-on reveni al mi. Ĉe korpa ekzameno la kuracistino asertis ke mi estas graveda. Sed mia plezura espero tuj rompiĝis, kiam ŝi diris al mi ke mi ne povos naski la infanon, ĉar mi en Wuhan ricevis injektojn kaj prenis medikamentojn, el kio jam rezultis misformo de la embrio. Mia emocio ondis kvazaŭ dum veturo per onda fervojo. Ricevante la abortigan operacion, mi inundis per solecaj larmoj la blankan litkusenon.

La vetero estis tiel malvarma kiel mia koro. Iuj konatoj miregis ke mi tiom malgrasiĝis. Kun dolora emocio, malbona apetito, sendormemo kaj forta sopiro al Yang, ĉu mi povis ne malgrasiĝi? Mi ŝanĝis miajn laboron kaj loĝejon por laŭeble forgesi la pasintaĵojn. Efektive mi neniel forgesis lin, timante perdi la memoron pri la pasinteco. Ho, ve! Mia koro balanciĝis kvazaŭ soleca boato sur vasta maro. Kie estas ĝia haveno?

Komence de 2009 estis sunbrilaj tagoj, tamen mia malĝoja koro estis ŝajne kovrita de densaj nuboj. Iutage mi hazarde vidis unu konatan figuron sur la vojo apud mia loĝejo. Tiu estis Yang! Mia koro ekserenis kiel somera ĉielo post ŝtormo. Ĉu li jam revenis al Vudan?

Xue komunikis al mi, ke Yang refoje laboras en la Vudan-a Loterio-Centro kaj ke neatendite kaj mirinde li jam promociiĝis al vicdirektoro.

Mi ofte staris sur mia balkono, fiksrigardante al la vojo kun la espero, ke iun tagon li subite aperos sube kaj laŭte vokos al mi: “Hej, la etulino, kion vi rigardas? Venu malsupren kaj akompanu min! Rapidu, alie mi batus vin!” Sed tiu tago neniam venis.

Mi ne plu restis malaŭdaca aŭ deteniĝema. Kun plena kuraĝo, mi humile prenis la publikan telefonon kaj alvokis lin. Rekoninte mian voĉon, li demandis malvarme: “Kion vi deziras?”

Mi perdis la parolkuraĝon, forgesinte ĉiujn vortojn kiujn mi jam preparis. Malrapide kaj malglate mi diris: “Mi... loĝas en...”

“Mi scias kie vi loĝas. Kio okazis?” Li parolis tiel malvarme kiel frosta vento en vintro. Li daŭrigis: “Mi estas okupita nuntempe. Se vi ne havas gravan aferon, do ĉesigu la telefonadon.”

La komuniko jam estis tranĉita, kaj en la telefona budo stulte staris mi sola kvazaŭ vundita ŝafeto lekanta sian vundon. Posttagmeze mi ricevis mesaĝeton de Yang: “Yu, ni jam interkonsentis ke ni ne kontaktu unu la alian dum unu jaro. Bonvolu observi vian promeson.” Vere mi trovis neniun vorton por repliki.

Mi observis liajn vortojn kaj ne plu kontaktis lin. Kalkulante la tagojn, mi esperis ke la tempo pasos flugrapide kaj ke post unu jaro la situacio ŝanĝiĝos tiel, ke ni ambaŭ rekuniĝos kiel antaŭe. Tamen mi estis naive malprava. Post nelonge senkompata bato trafis mian koron, kiu estis tiel fragila kiel vitrovazo. Iun posttagmezon survoje al la oficejo, mi vizaĝalvizaĝe renkontis Yang-on irantan kun bela knabino manenmane. Li senparole ĵetis flugan rigardon sur min kaj tuj preterpasis ĉirkaŭpremante la talion de la knabino per brako, kiu antaŭe ĉirkaŭpremis la mian. Ĉu ŝi estas la filino de iu gvidanto? La ĉielo griziĝis en miaj okuloj kaj mi tre emis kriegi sur la strato.

Tiunokte venis Xue, ricevinte mian telefonvokon. Sur ŝia kolo mi ploradis kaj ĝemadis laŭte. Xue estis konsternita. Ŝi provis konsoli min, dirante: “Yu, ne agu tiel. Rigardu la aferon kiel sonĝon. Forgesu ĉion pasintan kaj komencu ree.”

Tio, kio afliktis min, estis ke mi ne scias la veran kialon de lia disiĝo. Xue al mi diris: “Mi iru al li por eltrovi la veron.”

En la sekva tago Xue vere iris al Yang kaj tiu diris al ŝi: “Fakte, mi vere amis Yu-on, alie ni ne batalus kontraŭ miajn gepatrojn. Sed pro unu afero mi ne povis daŭrigi la amon. Yu ne povas koncipi infanon, ŝi ne devas kaŝi tion antaŭ mi. Vi scias ke mi estas la solfilo en mia familio, mi nepre havu mian propran idon.”

Xue sentis liajn vortojn kaj kolerigaj kaj ridindaj. Ŝi rakontis al Yang pri mia gravediiĝo kaj pri mia aborto kaŭzita de la peniga vojaĝo al Wuhan. Li estis mirigita kaj konfuzita. Xue demandis al li kiu diris ke mi ne povis koncipi infanon. Li diris ke hazarde li legis la tekston de surreta babilado inter mi kaj mia kuzino, kaj la kuzino avertis min pri prevento de gravediĝo, mi respondis: “Kuzino, ne estu maltrankvila. Mi ne povas koncipi infanon.” Li interpretis “ne povas koncipi infanon” kiel “ne havas kapablon koncipi”. Li naĝis en sia penso dum kelkaj tagoj. Detale esplorrigardinte min je la talimezuro de ĉirkaŭ 50 centimetroj kaj la maldika figuro, li konkludis ke mi nepre ne havas kapablon koncipi infanon kaj intencas kaŝi la fakton antaŭ li. Kelkfoje li deziris min demandi pri tio, sed li ne kuraĝis, timante ofendi mian memrespekton. Kvankam li amis min forte, tamen li malvolis ne havi infanon en la estonteco. Do li falis en dilemon. Fine li elektis eviti min.
Xue diris: “Nun la fakto estas klara kaj tio nur estas miskompreno. Ĉu vi povas al Yu turni vian koron? Yu ĉiam atendas vin. Iru por trankviligi ŝian rompitan koron. La abortiga operacio tiom doloras al ŝi en la korpo kaj la animo.” Yang klinigis sian kapon, aspektante ĉagrena kaj li esprimis al Xue ke li bezonas kelkajn tagojn por pripensi la aferon.

Post kelkaj tagoj, mi ricevis mesaĝeton de Yang: “Yu, mi petegas vian pardonon! Mi vere amis vin, sed la amo ruiniĝis pro la miskompreno. Nun mi ne havas kuraĝon reveni al vi ĉar mi jam enamiĝis en alian fraŭlinon. Vundinte vin, mi bedaŭras. Sed mi ne volas vundi alian knabinon kiu estas ankoraŭ tiel afabla kia vi. Mi scias ke la agrablaj pasintaĵoj inter ni ambaŭ estas malfacile forgeseblaj, tamen, mi kredas tempo povos enterigi ĉion. Denove mi petegas vian pardonon!”

Rigardante supren, mi trovis ke la vintraj sunradioj restas kvazaŭ la rideto de hipokrita viro. Laŭ veterinformoj, mezneĝo estis falonta kaj ventego estis blovonta dum la venontaj tagoj. Mi deziris, ke uragano kirladu furiozan neĝon por tute purigi la mondon.

Bonvolu atenti, novaj novaj registrintoj!

Nuntempe la forumo provizore permesas afiŝi nur al registritaj uzantoj; ne-registritaj uzantoj povas nur foliumi, sed ne afiŝi.

Bonvolu atenti:
1. Dum registriĝo, bonvolu provizi validan retpoŝtan adreson, alie via konto ne estos konfirmita kaj aktivigita.
2. Post registriĝo, atentu vian retpoŝtkeston. Kutime vi ricevos konfirman retmesaĝon ene de 24 ĝis 48 horoj post registriĝo. Bonvolu ĝustatempe kontroli kaj respondi. Se via konto restas neaktivigita post kelkaj tagoj, la sistemo aŭtomate forigos viajn registriĝajn informojn.

——泾川县老年大学成为我用世界语传播中国歌曲的新起点

尊敬的各位领导、各位老师、同学们、朋友们：

大家好！我叫黄银宝，今天，从老年大学正式毕业了。

三年前刚一退休，就赶上泾川县老年大学首次招生，本就不懂音乐的我，也被夫人“忽悠”进了老年大学学音乐。我坐在最后一排，掰着手指头数七个音符，心里直打鼓：这把年纪，能学会吗？

学到练声阶段，我惊讶地发现：老师教我们练声的音节，竟然和我喜爱的世界语的发音一模一样！世界语的每一个音节都适合拿来练声。于是我下定决心：学好音乐，用世界语把中国歌曲传播到世界各地。

三年来，在三位导师的指导下，我从零起步，学会了唱歌、电吹管和简谱制作。我把自己学唱的歌曲全部用世界语翻唱，在国内外30多个平台发布了100多首演唱视频，还制作了600多首动态简谱。

2024年8月，我去了非洲坦桑尼亚，参加第109届国际世界语大会。那场会议有68个国家、800多人出席。在国际晚会上，我吹奏了《夕阳红》，和朋友们用世界语演唱了《茉莉花》《我和你》。演出结束后，一些外国朋友追着我学唱中国歌曲，还有人随着中国旋律翩翩起舞。那一刻，民族自豪感油然而生。

那次经历让我感受到：中国的音乐深受外国人的欢迎，世界语可以成为让中国音乐走向世界的桥梁。我决定翻译出版世界语版《中国歌曲选》。

完成初稿后，2025年12月，第6届线上国际世界语大会为我开设了《中国歌曲》专场音乐会，我演唱的17首歌曲视频被循环播放，受到各国观众的欢迎。

最近，我翻译编撰的《中国歌曲选》世界语汉语版第一卷在德国出版，这本书精选400首歌曲，共850页。

这本书的出版，首先要感谢县委和县政府为我们搭建了老有所学、老有所乐的平台。感谢学校领导和全体工作人员为我们的辛勤付出。

要特别感谢我的三位音乐导师——王丽华老师、刘禧峰老师、高霞老师，以及三年前“忽悠”我进老年大学的我的夫人、也是我的声乐班同学——李改莲。没有他们的支持，就没有这本书。

现在，我把它作为我三年学习的毕业答卷，郑重地献给我的母校——泾川县老年大学和我的三位导师，并真诚地道一声：谢谢！

有人问我：你都退休了，折腾这些图什么？

我说：老年大学给了我人生的第二个春天。年龄不是学习的枷锁，退休不是终点，而是全新的起点。世界语是桥梁，音乐也是桥梁。两座桥梁合在一起，中国文化就能走向世界。

我虽已退休，但仍愿做一个修桥的人。

最后，我想对退休的朋友们说：请您走进老年大学，拥抱学习，书写人生的“第二个春天”！

祝愿

大家

身体健康，学有所成，乐享晚年！谢谢大家！

Du tagoj en la montaro

1

En 2016 mi estis volontulo de Eduka Fondaĵo Maitian de Guangdong, Ĉinio, kiu helpas malriĉegajn lernantojn. Aŭtune de tiu jaro, mi kun tri volontuloj komisie de la fondaĵo iris al la montaro de la nord-okcidento de la provinco Hubei por viziti tri malriĉegajn familiojn. Se konfirmite estas, ke la familio ja vivas en stato de malriĉego, la fondaĵo subvencios ties infanon, ĝis tiu finos sian lernejan studadon.
Frumatene de la 14a de septembro, en griza ĉapelo kaj oranĝa vesto surpresitaj per la emblemo de Eduka Fondaĵo Maitian, ni kvarope veturis per mia aŭto el la urbo Vudan al la elementa lernejo de la urbeto Daje de la gubernio Zusan. Konsiderante, ke en la sekva tago estos la Aŭtunmeza Festo, ni speciale kunportis lunkukojn kiel donacon por la lernantoj – oni frandas lunkukojn en la festo laŭ tradicia konvencio.

Tagmanĝinte antaŭ tagmezo en la gubernia urbo, ni ekveturis laŭ zigzaga ŝoseo tra montegoj. Ĉar pluvegis en la lasta tago, la aero estis tiel freŝa, ke ni sentis nin komforte. La rojo laŭ la ŝoseo ŝvelis plene kaj torentis. Amasoj da blankaj nuboj flirtis ĉirkaŭ montoj orflavigitaj de folioj de likvidambaroj. Post unu horo, ni venis al ĉedekliva longa ponto, kaj trovis, ke la pontofino estas blokita de grundo kaj ŝtonoj disfalintaj desur la monto. Veturiloj devis trapasi la larĝan riverfluejon. Kvankam la fluejo ne estis profunda, tamen mi ne volis riske stiri la aŭton tra la fluejo. Vidinte, ke kelkaj veturiloj sinsekve ĝin travadas, mi prove ekstiris la aŭton malsupren. Mi avertis la tri kunulojn: „Atentu! Lasu la pordojn malŝlositaj. Se la aŭto paneas en la akvofluejo, prenu vian pakaĵon kaj forlasu la aŭton ...”

„Sed mi ne scipovas naĝi,” fraŭlino San Lin intermetis.

„San Lin, vi sekvu min. Okaze de paneo restu aplomba! Vi du knaboj travadu la fluejon manenmane. Se subite venus monta inundo, ne prenu ion ajn kaj tujtuj kuru duope al la bordo. Ĉu vi memoras?”

„Jes, memoras!” ĉiuj respondis streĉite.

Mi, fiksrigardante la larĝan akvofluon, firmege tenis la stirilon, dum regis morta silento ene de la aŭto. Ĉiuj retenis sian spiron ĝis la aŭto surrampis la transan ŝoseon.

Post duonhoro de veturado ĉirkaŭ montoj, ni atingis pramejon de rivero Baro, trans kiu estas la urbeto Daje sur la supro de monto. Laŭ la regulo, aŭto kia la mia devis pagi kvardek juanojn por suriri la pramon. Strange, la biletvendisto, ignorante mian aŭton, ne postulis de mi pagon. Mi faris spontanean proponon de pago, sed li rifuzis, dirante, ke mia aŭto ĝuas liberan transiĝon. Mi scivolis la kialon, tamen li foriris sen respondo.

Mia aŭto deiris de la pramo, kiam mezaĝa viro renkonte nin salutis. Li estis la lernejestro. Efektive, pro timo, ke ni eble perdos la vojon, li jam atendis ĉe la pramejo longe por konduki nin al la lernejo. Eduka Fondaĵo Maitian komencis helpi ĉi-tieajn lernantojn antaŭ ok jaroj. Ĉiujare venis malsamaj volontuloj. Komence troviĝis pli ol sesdek lernantoj kaj kvar geinstruistoj en la lernejo, sed ĉi-jare restis nur dek du infanoj. La lernejestro kaj lia edzino samtempe servis kiel instruistoj, kontistoj kaj kuiristoj. Survoje mi rememoris la okazaĵon sur la pramo kaj demandis la lernejestron, kial oni rifuzis mian pagon. Tiu ridete klarigis: „Plurajn jarojn antaŭe, la filo de la pramisto, kiu estis mia lernanto, estis trafita de leŭkemio. Li ne kapablis pagi la altan koston de kuracado. Ĝuste kiam li estis senespera, Eduka Fondaĵo Maitian kolektis monon de bonkoruloj por lia filo. Sekve, kiam ajn li vidas volontulojn kun Maitian-emblemo sur sia pramo, li ne akceptas ties pagon.”
„Kiel fartas lia filo?” mi demandis scivole.

La lernejestro suspiris: „La infano tamen mortis post tri jaroj de kuracado. Ve! Eble tio ja estis lia sorto.”

2

La dek du infanoj ĵus vekiĝis el sia siesto, kiam ni eniris la lernejon. Rekoninte en ni Maitian-volontulojn, ili ege ekscitiĝis kaj tute ne sentis fremdecon al ni. Male, traktante nin kiel intimajn amikojn, ili petegis, ke ni ludu kaj kantu kun ili, ankaŭ rakontu historiojn. Ni disdonis al ili po skatoleton da lunkukoj. Tiuj ĝoje kaj hontemete gustumis la kukojn dise en la klasĉambro, en la dormoĉambro aŭ sur la ludkampo. Estis plezurige por ni interagi kun la infanoj. Tamen la feliĉa tempo estis mallonga. La infanoj loĝis respektive en radiuso de pli ol dek kilometroj. Je la kvara kaj duono, ili foriris hejmen por pasigi la Aŭtunmezan Feston. Sed postrestis unu knabineto el la unua klaso, ĉar plej malproksima estas ŝia hejmo, kiun ni vizitos en la sekva tago, kaj ŝi gvidos nin.

Tiun nokton, ni loĝis en la sola malgranda gastejo de la urbeto. La ĉambro estis vere simpla: sen mebloj krom ligna tabulo sur du benkoj kiel lito, sur kiu kuŝas kapkuseno el grenŝeloj kaj maldika lankovrilo. La aŭtuna nokto en la montaro estis iom malvarma, tiel ke mi malfacile ekdormis. Kiam mi preskaŭ ekdormis, longakruraj moskitoj gaje kantadis kvazaŭ en koncerto laŭvice ĉe miaj oreloj. Tial mi ŝaltis la lumon kaj faris geriladon kontraŭ ili ĝis la tagiĝo.

Post matenmanĝo, la lernejestro veturigis la du junulojn per sia motorciklo por viziti du proksimajn familiojn, kaj mi kun fraŭlino San Lin iris viziti la plej malproksiman familion. Gvidate de la knabineto, mia aŭto serpentumis sur monto. La ŝoseo estis tiom mallarĝa, ke mi maltrankvile pensis, kion mi faros se aŭto venos de antaŭe. Ho, kion mi timis, tio ĝuste aperis. Ĵus atinginte la supron de monto, mi renkontis kamparan kamionon venantan kontraŭen. La vojo estis tro mallarĝa, ke du aŭtoj preterpasu unu la alian. La ŝoforo elkamioniĝis kaj alproksimiĝis al mi, ŝajne volante, ke mi malantaŭeniĝu por lasi lin pasi. Sed vidinte la Maitian-emblemon sur mia vesto kaj ĉapelo, li ekdiris afable: „O, vi estas anoj de Maitian? Mi malantaŭenigos mian kamionon.”

Do, lia kamiono retroiris, kaj mia aŭto malrapide antaŭeniradis. Tiel ni veturis proksimume duonkilometron ĝis larĝa loko, kie li haltigis sian kamionon ĉe la vojrando por lasi min preterpasi. Mi salute mansvingis al li, dirante: „Dankon, sinjoro!”

Li hupis efemere kaj ridete respondis: „Ne dankinde!”

„Ŭa, ne atendite, nia Fondaĵo Maitian estas tiom fama ĉi tie!” fraŭlino San Lin diris fiere.

„Certe!” eĥis mi ankaŭ fiere.

Baldaŭ mia aŭto ekrampis sur pli altan monton kun krutaĵo dekstre kaj abismo maldekstre. Fraŭlino San Lin konsternite flustris: „Terure!”

„Ne timu. Mi ofte veturis sur monta vojo kaj havas bonan teknikon.” Por mildigi la streĉan atmosferon, mi ekbabilis kun la knabineto: „Lernanteto, kiom ofte vi hejmeniras?”

„Unu fojon semajne,” respondis la knabineto timide.

Mi informiĝis, ke ŝia patro mortis, ŝia patrino reedziniĝis foren, kaj ŝi ne havas avon, nur avino prizorgis ŝin. En la semajnofino ŝi devis sola piediri hejmen. Mi daŭre demandis ŝin: „Ĉu vi sentis vin timema, kiam vi sola piediris la vojon?”
„Ne.”

„Vi estas brava!” Rideto aperis sur ŝia vizaĝo, kaj mi daŭrigis: „Ĉu lacigis vin, piediri tian longan vojon?”

„Ne tro lace. Mi iris iom kaj ripozis iom.”

Subite ni renkontis amaseton da homoj, kiuj riparas difektitan parton de la vojo. Mezaĝulo, svingante sian brakon, ekkriis al ni: „Haltu ĉe la vojrando, ĝis la riparado finiĝos.” Li, paŝante al ni, serioze aldonis: „Rigardu, en la alia flanko atendas kelkaj veturiloj.”

Eliginte la kapon, mi laŭte demandis: „Kiel longe ni devos atendi?”

„Eble ...” Ĵetinte sian rigardon en mian aŭton, li tuj ŝanĝis sian tonon: „Ĉu ĝi estas aŭto de Maitian?”

Mi jesis.

Sin returnante, li per laŭta voĉo ordonis la laborantojn: „Haltu, haltu momenton! Lasu la aŭton de Maitian pasi unue.”

Ha, ankoraŭfoje ni ne atendis!

3

Post kiam mi parkumis la aŭton sur la ebena grundo ĉe krutaĵo, la knabineto malsupren montris al ni terkabanon en la ravino, dirante, ke ĝi estas ŝia domo. Al la domo zigzage kondukis mallarĝa kaj kruta pado laŭ defluiga fosaĵo, ĉe la alia flanko estis abismo, el kiu aŭdeblis la obtuza murmurado de rojo. Pro la pluvego de antaŭhieraŭ, la pado fariĝis kota kaj glitiga, tiel ke ni tri devis paŝi manenmane, kun la knabineto la unua, mi en la mezo kaj fraŭlino San Lin la lasta. Mi firme tenis ilin ambaŭ per po unu mano. Dum ni sobiradis, mi sentis, ke tremetadas la mano de fraŭlino San Lin. Mi kuraĝigante avertis ilin: „Restu trankvila. Atentu viajn piedojn.”

„Jes, jes.” Kvankam fraŭlino San Lin estis nervoza, tamen ŝi elbuŝigis frazon, kiu preskaŭ kortuŝis min ĝis larmoj: „Se mi glitos kaj estos falonta, vi certe lasu mian manon, por ke mi ne forportu ĉiujn kun mi.” Oni scias, kiu falos en la abismon, tiu perdos la vivon.

Finfine ni atingis la fundon de la ravino kaj la knabineto ekkuris gaje al la kabano, vokante: „Avinjo, avinjo!”

„Aj, ĉu vi jam venis? Mi atendis vin longe.” En la korto staris magra maljunulino kun kurbeta dorso. Vidinte min kaj fraŭlinon San Lin, ŝi varme salutis: „Bonvenon, honoraj gastoj!”

„La lernejestro diris, ke la geonkloj venas viziti vin,” la knabineto prezentis nin ambaŭ tiel.

„Bone, bone.” La maljunulino rapide alportis du seĝojn kaj kvadratan benkon, poste metis du glasojn da boligita akvo sur la benkon, kaj kun bedaŭro diris: „Pardonon! Mi ne havas tefoliojn.”

„Ne gravas.” Fraŭlino San Lin milde diris: „Avinjo, ni estas volontuloj de Eduka Fondaĵo Maitian Ĝi estas organizaĵo speciala por helpi malriĉajn infanojn. Ni faros enketon pri via familio. Bonvole sidiĝu.”

La maljunulino diris al mi: „Ankaŭ vi sidiĝu. Mi prenos plian seĝon.”

„Ne, ne. Mi faros fotadon, ne necesas sidi. Ĉu vi permesas, ke mi faru fotadon en kaj ekster la domo?”

„Laŭ via bontrovo.” Dirante, la maljunulino ridete eksidis ĉe fraŭlino San Lin kaj laŭdis: „Knabino, vi aspektas tre okulplaĉa. Jen via vizaĝo, blankeca kaj delikata. Certe agrablaj estas la vento kaj akvo en la urbo!”

Fraŭlino San Lin ruĝiĝante diris: „Dankon pro via laŭdo! Avinjo, respondu miajn demandojn, ĉu bone?”

Do ŝi komencis sian enketon, dum mi ekfotis la domon. Ĝi estis tiel kaduka, ke la pordoj kaj fenestroj misformiĝis kaj unu klinita muro estis apogita per ligna fosto.
Subite, la knabineto elkuretis kun nemalfermita skatoleto da lunkukoj, kriante: „Avinjo, rigardu! La geonkloj donacis al ni.”

„Kio estas tio?” demandis la maljunulino.

Malferminte la skatoleton, la knabineto elprenis unu lunkukon kaj donis ĝin ĝis la buŝo de la avino, dirante: „Manĝu.”

Mordinte pecon, la maljunulino ekmaĉis malrapide kaj diris: „Aĥ, ĝi estas bongusta. Kio estas ĝi?”

La knabino respondis: „Ĝi estas lunkuko.”

„Ho, ĉu ĝi estas lunkuko? Mi neniam vidis lunkukon.”

Aŭdinte tion, mi preskaŭ ekploris.

La maljunulino estis tre babilema. Finrespondinte la demandojn de fraŭlino San Lin, ŝi ekbabilis pri siaj edzo, filo, eksbofilino kaj nepino, poste pri sia kultivado kaj okazaĵoj en la vilaĝo. Ŝajnis, ke ŝi ne povas ĉesigi sian babiladon.

Kiam fraŭlino San Lin proponis adiaŭon, la maljunulino, tenante ŝian manon, decideme diris: „Ne, Ne. Vi ne foriru. Restu por tagmanĝo. Mi tuj kuiros. Bonvole atendu momenton.”

Mi mensogis: „La lernejestro jam preparis nian tagmanĝon. Li estas atendanta nin.”
„Ho, estas tiel. Certe la lernejestra manĝaĵo estas pli bongusta ol la mia,” ŝi diris honeste.

Ĉe la adiaŭo, mi elpoŝigis kelkcent juanojn kaj donis al ŝi, iom mensogante: „Jen estas subvencio el la fondaĵo por la knabineto.”

Puŝante mian manon, ŝi rifuzis: „Ne, ne. Mi ne akceptas vian monon. Hodiaŭ mi tre ĝojas kaj kontentas, ke vi multe babilis kun mi. Mi ne bezonas monon.”
„Aĉetu iujn necesaĵojn por via nepino.”

Post puŝado tien kaj reen plurfoje, fine ŝi akceptis mian monon kaj sincere petis: „Venu por babili kun mi, se al vi estos oportune. Tio estas pli bona ol io ajn.”

Post kiam mi kaj fraŭlino San Lin forlasis la kabanon, la maljunulino kun la knabineto staris ĉe la enirejo de la korto kaj senĉese mansignis al ni, montrante malfacilan disiĝon. Grimpinte sur la deklivon kaj reveninte al la pado, mi retrorigardis kaj vidis, ke la maljunulino ankoraŭ staras ĉe la enirejo, suprenrigardante al ni. En tiu momento, mi ekkomprenis: por ŝi, akompanado estas pli valora ol mono, kaj soleco pli turmenta ol malriĉeco.

Iam, en la okdekaj jaroj, mi konis homon, kiu nomiĝas Esperanto. Mi estis parkumanta mian aŭtomobilon, kaj tiam mi perceptis, ke iu taksio haltis proksimume de mia veturilo. El ĝi eliris ŝoforo, kiu sin direktis al mi. Estis vintre kaj la loko estis iom mallume. Mi timis, sed la homo tuj trankviligis min, dirante, ke li ne estas rabisto kaj li tuj demandis al mi:

- Ĉu vi nomiĝas Esperanto?

Kaj mi kompreneble respondis:

- Tute ne!!! Mi estas instruisto de Esperanto! Kial vi demandas tion al mi?

Kaj li respondis:

- Ĉar mi mem nomiĝas Esperanto!

- Ĉu vere???? - mi demandis.

Kaj li prenis sian identigilon kaj montris al mi. Kaj tie estis skribite: Esperanto Noblat Jr., filo de Esperanto Noblat.

Mi demandis:

- Ĉu vi estas esperantisto?

- Ne! (Fakte li estis simpla homo kaj tutcerte ne interesiĝas pri lernado de lingvoj).

- Sed, kial vi nomiĝas Esperanto?, mi demandis kaj li aldonis:

- Mia avo elektis tiun nomon por mia patro kaj li ŝatis ĝin kaj ankaŭ nomis min Esperanto. Mi decidis paroli al vi, ĉar mi vidis sur la malantaŭa glaco de via aŭtomobilo tiun gluafiŝon ESPERANTO, LINGVO INTERNACIA, kaj pro tio mi pensis, ke vi ankaŭ nomiĝas Esperanto.

Do, jen tiu estas la tago, kiam mi konis homon, kiu fakte nomiĝas Esperanto.

(El la libro "Saluton Samideano", verkita de Aloísio Sartorato)

https://esperantomovado.blogspot.com/2014/12/mi-nomigas-esperanto.html

Filino kaj ŝia patro

Yin Jiaxin

En la tago de emeritiĝo de Lin Pinpin, oni faris por ŝi simplan adiaŭan feston. La kolegoj diris multajn ĝentilaĵojn, kaj ŝi esprimis sian dankon ridetante, dum en la koro ŝi pensis pri la hejmaj aferoj.

Emeritiĝinte, ŝi, kvindekkvinjara, devus sin distri, tamen ŝi fariĝis eĉ pli okupata, ne pro siaj privataj aferoj, sed pro ofta vizitado al la gepatroj. Ŝia loĝejo ne estis malproksime de tiu de la gepatroj, je dudek minutoj per biciklo. Ŝia patro, okdekkvarjara, estis paralizita preskaŭ tri jarojn. Pro la malfortaj kruroj, li devis sin apogi sur muro por paŝi, kaj bezoni rulseĝon por pli longa distanco. Ŝia patrino, du jarojn pli juna ol la patro, suferis de alta sangopremo kaj diabeto. Lin Pinpin havis pli aĝan fraton, kies familio loĝis en Shenzhen, kiu estis tre malproksima. Ŝia frato kun la
familianoj vizitis la gepatrojn nur unufoje en pluraj jaroj, iafoje salutante ilin per telefono. Lin Pinpin neniam donis atenton al tio, ke la frato ne povas prizorgi la gepatrojn. Kaj ŝi opiniis, ke ŝi devas prizorgi la gepatrojn kiel filino loĝanta proksime, .

Iun tagon ŝia patrino telefone diris, ke ŝi sentas sin senforta, eble malvarmumante. Lin Pinpin demetis la telefonon kaj tuj biciklis al la gepatroj. Enirinte la pordon, ŝi vidis,ke la patrino kuŝas flanke sur la sofo, kaj la patro en la rulseĝo frapadas la plankon per sia apogbastono, “dun-dun-dun”, murmurante ke li malsatas.
Lin Pinpin rapide lavis rizon por kuiri. Ĉar la patrino suferis altan sangopremon kaj diabeton, kaj la patro havis malsanan renon, do ŝi metis malmulte da oleo kaj salo en la manĝaĵo. Kiam la manĝo pretiĝis, ŝi alpuŝis la patron al la tablo kaj verŝis al li bovlon da supo. Tiu ĉi, post unu gustumo, eksulkigis la brovojn kiel tuberon, demetis la kuleron, kaj voĉegis kvazaŭ tondro: “Ĉi tiu supo estas kiel boligita akvo! Vi certe forgesis meti salon, ĉu?”

Lin Pinpin pacience klarigis: “Paĉjo, la kuracisto diris, ke vi kaj panjo ne manĝu
trosalaĵon, kiu malutilas al via sano. Mi metis nur iomete da salo.”

“Diable!” La maljunulo frapegis la tablon, tiel ke eksaltis la bovloj kaj manĝobastonetoj, kaj la supo disverŝiĝis. “Kia kuracistaĉo! Mi nur scias, ke la manĝo ne estas manĝebla! Vi kuiris jardekojn kaj ankoraŭ ne scias salecon aŭ malsalecon? Ĉu vi vivis samkiel hundo?”

La maljunulino flanke admonis: “Olda Lin, parolu malpli, Pinpin ja intencis por nia bono.”

“Ne intervenu!” La maljunulo silentigis la maljunulinon per krio, kaj daŭre insultis: “Ĉar mi estas paralizita, vi intence faras la manĝaĵon neglutebla por turmenti min, ĉu ne? Vi nun havas fortajn flugilojn, do ne plu konsideras min via patro!”

Mordante sian lipon, Lin Pinpin silentis kun la kapo klinita. De la infanaĝo ŝi konis la patran temperamenton: li ofte koleriĝis pro bagatelo, eĉ pro nenio, kaj neniu povis lin persvadi. Silente ŝi forviŝis la disverŝitan supon, kaj rekuiris la supon kaj la pladojn. La maljunulo restis malkontenta en la tuta manĝo, dum la maljunulino ĝemadis

La sekvan tagon Lin Pinpin denove iris kuiri por la gepatroj. Ĉi-foje ŝi speciale atentis la salecon. Sed tuj kiam la patro ekmanĝis, li, ĵetinte la manĝobastonetojn kaj kraĉinte surplanken, eksplodis eĉ pli forte ol la antaŭa tago: “Lin Pinpin, ĉu vi intencas insidi kontraŭ mi? Hieraŭ neglutebla, hodiaŭ denove, vi deziras, ke mi ne manĝu, ke mi mortu pro malsato, ĉu?”

Per la voĉo mallaŭta sed la tono iom pli malmola ol kutime, Lin Pinpin ekrezonis: “Paĉjo, mi jam diris al vi, tro da salo malbonas por via sano. Via sangopremo estas alta, kaj lastan fojon en la hospitalo ankaŭ la kuracisto...”

Antaŭ ol ŝi finis, la maljunulo ekprenis la apogbastonon kontraŭ la rulseĝo kaj svingis ĝin al ŝi. Lin Pinpin ne sukcesis eviti, la ligna bastono peze trafis ŝian maldekstran suron. La doloro estis tiel ega, ke ŝi tuj klinis sin, kaj larmoj ekfluis. Ŝi levis la pantalonon kaj vidis, ke en la suro estas granda kontuzo blu-nigra.

“Olda Lin—” Elkurinte el la kuirejo kaj vidinte la kontuzon, la maljunulino ektremis, sed ŝiaj vortoj ne povis eliri. Kun ruĝiĝintaj okuloj, ŝi tenere karesis al sia filino la dorson, konsolante: “Pinpin, via patro ne intencis, tia estas lia temperamento, ne koleru pri li.”

Forviŝinte siajn larmojn kaj mallevinte la pantalonon, Lin Pinpin prenis la franĝobalailon el la manoj de la patrino, kaj ekpurigis la plankon. La patro restis senvoĉa. Oni ne scias, ĉu li konsciis, ke li trois?

Eltenante la doloron, Lin Pinpin lavis la manĝilaron kaj pretigis la kuracilojn por la patrino. Poste ŝi eliris el la pordo, ignorante la patron. Dum ŝi biciklis hejmen, larmoj simple ne ĉesis. Ŝi rememoris pri sia juneco, pri la suferoj, kiujn ŝia patrino eltenis dum tiuj jaroj, pri tio, ke okaze de festoj ŝi portis grandajn kaj malgrandajn donacojn al la gepatroj, kaj pri la okazaĵoj de hieraŭ kaj hodiaŭ. Ju pli multe ŝi pensis, des pli maldolĉe ŝi sentis.

Mallumiĝis, kiam ŝi atingis la hejmon. Ŝia edzo, Can Hanhe, estis pretiganta manĝon en la kuirejo. Aŭdinte la pordoknaron, li ekrigardis kaj vidis ŝiajn ruĝajn okulojn kaj strangan mienon. Li alproksimiĝis kaj zorge demandis: “Kio okazis? Ĉu io malbona ĉe panjo?”

Lin Pinpin sidiĝis sur la sofo, kaj la aflikto, kiun ŝi retenis la tutan vojon, finfine elverŝiĝis. Ŝi kovris la vizaĝon kaj ekploregis, interrompe rakontis la okazaĵojn de la du tagoj, kaj kiam ŝi parolis pri la kontuzo sur la suro, ŝi kuspis la krurumon. Sub la luma lampo la kontuzo aspektis terure: sur blu-nigra fundo troviĝis malhele ruĝa strio. Can Hanhe ekzamenis ĝin, profunde sulkigis la brovojn senvorte. “Mi neniam plu iros al ili,” diris plorsingulte Lin Pinpin. “Mi jam havas kvindek kvin jarojn, mi ne estas infano. Kiam ajn insulti min kaj kie ajn bati min. Kial mi devus toleri tion? Eĉ se li estas mia patro, mi ne plu suferos lian tian humiligon.”

Ŝi parolis rapide kaj kolere, larmoj kovris ŝian vizaĝon, kaj la tuko en ŝia mano tute malsekiĝis. Ŝi atendis, ke la edzo konsolu ŝin, dirante “jes, ne plu iru al ili” aŭ “paĉjo ja agis troe”. Sed Can Hanhe ne voĉis sed sidiĝis apud ŝi larmante.

Lin Pinpin konsolite pensis, ke la edzo kompatas ŝin, kaj ŝia koro varmiĝis. Ŝi volis diri: “Kial vi ploras? Ne estis vi batita,” sed antaŭ ol ŝi povis diri tion, Can Hanhe ekparolis per tre mallaŭta voĉo, preskaŭ kiel monologo: “Pinpin, vi estas feliĉa.”

“Kio?” Ŝi pensis, ke mem misaŭdis.

“Mi diris, ke vi estas feliĉa.” Can Hanhe levis la kapon kaj rigardis ŝiajn okulojn. En liaj iomete nebulaj okuloj estis plena seriozeco: “Vi en tia aĝo ankoraŭ havas patron, kiu povas bati vin, kaj patrinon, kiu atendas vian kuiradon.”

Parolante, lia voĉo raŭkiĝis: “Sed mi ne havas. Multfoje mi tiel sopiris miajn gepatrojn, ke en sonĝo mi aŭdis, ke mia panjo vokas mian karesnomon, kaj mi ĝojis neesprimeble, sed vekiĝinte mi trovis nur la malsekan kusenon. Mi volus, ke mia patro denove batu min, ke mia patrino denove insultu min, sed tia ŝanco ne povas sin trovi por eterne. Vi havas ĝin. Kiel feliĉa vi estas!”

Lin Pinpin ekmiris, ĉar ŝi neniam aŭdis la edzon paroli tiele dum la pasintaj tridek jaroj. Ŝia bopatro ne ĝisvivis la edziĝon de la filo, kaj kiam ilia filo trijariĝis ŝia bopatrino estis trafita de hepata kancero, kaj mortis post unu jaro. Tiatempe Can Hanhe perdis dek kilogramojn, kaj multaj blankaj haroj ekaperis ĉe liaj tempioj. Sed li neniam parolis pri la aflikto pro la forpaso de la patrino, male vivis kun optimismo kiel kutime: deĵori, aĉeti legomojn, kuiri, trinki iomete da vino kaj spekti televidserion. Ŝi pensis, ke li jam superis la aflikton kun paso de la tempo. Sed nun ŝi komprenis, ke iuj aferoj estis neniel forlasitaj.

Tiun nokton Lin Pinpin turniĝadis sur la lito kaj ne povis endormi, dum ŝia edzo baldaŭ ekdormis, kun spiro regula kaj ronkado mallaŭta. Ŝi turnis sin al lia flanko kaj rigardis lian vizaĝon. Sub la malforta lumo de la nokta lampo ŝi vidis la profundajn sulkojn ĉe liaj okulanguloj, rememorante, ke kiam ili geedziĝis, li havis densajn brovojn, peĉ-nigrajn harojn kaj blankegajn dentojn.

Je la sesa de la sekva mateno ŝi ekaŭdis bruon en la kuirejo. Post kiam ŝi tualetis, Can Hanhe jam stufis poton da ripaĵo-supo, kies agrabla odoro tiklas la nazon. Li enverŝis la supon en termogamelon kaj solide turnis la kovrilon.
“Jen, iru rapide al panjo,” dirante, Can Hanhe transdonis al sia edzino la termogamelon kaj sakon da ĵus vaporumitaj mantooj. “La manĝo sufiĉas. Vi manĝu kune kun ili.”

Tenante la termogamelon, Lin Pinpin ekridetis, kaj samtempe emis larmi. Ŝi volis diri al li “dankon”, sed sentis, ke estus tro fremde diri dankon inter geedzoj. Ŝi nur diris milde: “Do vi sola manĝu vian tagmanĝon.”

“Jes, bone. Rapidu.”

Ŝi eliris el la pordo, surbicikliĝis kaj sin direktis al la loĝejo de la gepatroj. Ankoraŭ ne plene vekiĝis la strato antaŭ la sepa horo, ankoraŭ brilis la stratlanternoj, kaj la vento estis pli malforta ol la antaŭa tago. La termogamelo en la korbo ete ŝanceliĝis kun la rulado de la bicikloradoj.

Kiam Lin Pinpin malfermis la pordon per sia ŝlosilo, ŝia patrino ĵus leviĝis, kaj vidinte ŝin, ŝi miris momente. En ŝiaj okuloj ekbrilis lumo kompleksa: kortuŝeco kaj kulposento. Ŝi ridete transprenis la termogamelon kaj iris en la kuirejon. Kiam Lin Pinpin metis bovlon da la ripaĵo-supo sur la tablon, ŝi diris al la patro: “Paĉjo, la supo estis ĵus stufita de via bofilo. Vi gustumu.”

La maljunulo senvoĉe ĵetis rigardon al la filino kaj komencis manĝi la supon. La ripaĵo estis kuirita tre konvene por li: la viando apartiĝis de la osto per unu tuŝo de la manĝobastonetoj. Maĉante la viandon malrapide, li faris neniun kritikon pri ĝia saporo. La manĝo okazis silente. Neniu parolis, kaj aŭdiĝis nur la sonoj de bovloj kaj kuleroj.

La tagoj daŭris kiel kutime: Lin Pinpin konstante vizitis la gepatrojn, la patrino ĉiam estis parolŝparema kaj la patro kolerema aŭ pro nekonvena manĝaĵo, aŭ pro akvo tro varma, aŭ sen ia kialo — li simple trovis ĉion ĝena. Lia voĉo estis laŭta, lia spiro forta, kaj kiam li koleregis, li eĉ ĵetis aĵojn: apogbastonon, teleron, tason kaj kion ajn ĉe lia mano. Iufoje Lin Pinpin estis batita per la apogbastono je la brako, sur kiu montriĝis granda blua makulo. Alian fojon, dum ŝi viŝis korpon por la patro, tiu ĉi senkiale ekkoleris kaj frapis ŝin sur la nukon, tiel ke ŝiaj oreloj zumis longe. Ĉiufoje la
maljunulino penis malhelpi sian edzon, sed neniam sukcesis. Tiu ĉi insultis ankaŭ la edzinon, dirante, ke ŝi tro dorlotas la filinon, tiel ke la filino fariĝis pli sentaŭga. La maljunulino, lacigita de tiom da insultoj, devis larmante resti silenta.

Ĉiufoje kiam Lin Pinpin estis insultita aŭ batita, ŝi koleris enkore kaj sentis, ke ŝi estis traktita maljuste. Sed tamen ŝi ankoraŭ vizitadis la gepatrojn. Iom post iom ŝi ĉesis sin ĉagreni pro la insultoj kaj batoj. Ŝi komprenis, ke maljunulo similas al infano, kiu ne obeas racion, sed sekvas sian kapricon, kaj ke se infano estas kulpa, oni povas iomete frapi lian postaĵon; sed tiu ĉi estas ŝia patro, ŝi ja povas lin nek insulti nek bati reen.

Jam pasis tri jaroj post la emeritiĝo de Lin Pinpin. La sano de ŝia patro pli kaj pli malboniĝis: de apenaŭ pasi apogante sin al muro, ĝis ne plu forlasi la rulseĝon, kaj fine nur kuŝi en la lito. Li fariĝis pli malgrasa. Kiam li faris insultadon, la voĉo iĝis senforta kaj raŭka kiel trivita radioaparato kun preskaŭ elĉerpita pilo.

En iu aŭtuna posttagmezo, Lin Pinpin ricevis telefonvokon de sia patrino, kies voĉo tremis maltrankvile: “Pinpin, venu rapide. Via patro… li estas en malbona stato.”
Kiam Lin Pinpin atingis la loĝejon de la gepatroj, ŝi vidis plurajn homojn ĉe la patra lito, sur kies rando sidis la patrino kun larmoj ruliĝantaj sur la vangoj. La kuracisto kaŝe al Lin Pinpin sugestis, ke oni devu pretigi la funebraĵon por la maljunulo. Vespere venis ŝia frato kun la edzino per aviadilo el Shenzhen.

La maljunulo elspiris pli ol enspiris. Lia vizaĝo estis tiel terure magra, ke restis nur haŭto, la vangostoj elstaris alte, la lipoj estis fenditaj, la okuloj duone fermitaj, kaj la nebulaj pupiloj malrapide turniĝis. Ŝajnis, ke li volas ion diri, sed el lia gorĝo eliĝis nur neklaraj sonoj “he— he—”, kiel aero elblovanta el difektita balgo de akordiono.

La frato de Lin Pinpin sin klinis kaj alproksimiĝis, vokante “Paĉjo”, sed la maljunulo ne reagis. Ankaŭ la bofrato alproksimiĝis kaj vokis, sed la maljunulo restis same. Liaj okuloj rigardadis la plafonon. La maljunulino plorsingulte diris: “Olda Lin, rigardu. Jen via filo kaj bofilino, vi rigardu ilin.”

La okuloj de la maljunulo malrapide ĉirkaŭiris la ĉambron, tanĝante unu post alia. Li penige levis sian sekan manon kaj svingetis ĝin al ĉiuj. Tiu gesto estis komprenebla por ĉiuj: li volis, ke oni foriru.

La filo demandis: “Paĉjo, ĉu vi volas, ke ni foriru?”

La maljunulo palpebrumis por jesi, poste fikse rigardis Lin Pinpin. En liaj nebulaj okuloj eke eliĝis iometa brilo, kiel flamo de kandelo tuj estingonta subite saltis supren en la lasta momento. La frato denove demandis: “Ĉu vi volas, ke Pinpin restu?” La maljunulo palpebrumis refoje.

Kun la koro dolora, Lin Pinpin alpaŝis kaj kaŭriĝis apud la lito, mallaŭte vokante: “Paĉjo.”

La buŝanguloj de la maljunulo ektremetis, kvazaŭ li penus fari ian esprimon: ĉu por rideti, ĉu por diri ion, oni ne povis distingi. Li mole trenis la manon de Lin Pinpin sub la litkovrilon. Lia mano, tremante, metis aĵon en ŝian manplaton.

Larmoj ektorentis el la okuloj de Lin Pinpin. Ŝi volis ion diri, sed la gorĝo ŝajnis ŝtopita. Ŝi firme tenis la malgrasan manon kiel falintan folion, memorante, ke tiom forta ĝi estis, kiam ĝi svingis la apogbastonon por bati ŝin. Se ĝi ankoraŭ povus levi la
apogbastonon por ŝin bati!

La maljunulo rigardis sian filinon, kiun li insultis kaj batis multfoje. Liaj lipoj moviĝis kelkajn fojojn, bedaŭrinde sen sono. Tamen Lin Pinin komprenis, ke li volis diri “prenu ĝin” Ŝi jam ploris tiel malĝoje, ke ŝi ne plu povis klare vidi la vizaĝon de sia patro. Ekster la fenestro en la nokta ĉielo brilis stelaro kvazaŭ sennombraj paroj da tristaj okuloj.

Poste oni trovis, ke tio, kion la patro donis al la filino, estas deponkajero de lia dumviva ŝparaĵo. Sur la dorso de ĝia kovrilo estis skribite: “La pasvorto estas via naskiĝdato.”

Ĝena floropresita robzono
Yin Jiaxin

 Mia amiko sinjoro Lin servis kiel asistanto de ĝenerala direktoro en ŝtata kompanio por eksterlanda komerco. Antaŭ dekado, li subite prezentis rezignon kaj funkciigis vestaĵbutikon. Mi demandis al li, kial li rezignis la prestiĝan postenon por fariĝi privata komercisto. Li amare ridetis kaj rakontis al mi sian historion:

Antaŭe mi estis direktoro de filio de nia kompanio. Mia laboro sufiĉe bone progresis. Post kelkaj jaroj da peniga laboro, mi akiris plurajn konstantajn klientojn, kaj la negocokvanto de la filio rapide kreskis kun bona profito. Tiutempe mi sentis min tre kontenta. En somero antaŭ tri jaroj, meksika kliento sendis al mi faksmesaĝon, petante kune starigi vestaĵfabrikejon por certigi la liveradon. Kiel filia direktoro, mi ne rajtis decidi pri tia afero. Do mi telefonis al la ĝenerala direktoro por difini redevuon diskuti pri la kunlaboro. Ĉiufoje la ĝenerala direktoro diris, ke li estas okupita kaj ke ni parolu pri tio post kelka tempo. Mi respondis al la kliento, ke lia propono estas grava kaj la estraro de nia trunka kompanio estas pripensanta ĝin. 

Post nelonge, la kliento denove sendis faksmesaĝon demandi pri la kunventura projekto. Je la krepusko de tiu tago kiam mi rehejmiĝis de laboro per buso kaj preterpasis la trunkan kompanion, mi rimarkis la aŭton de la ĝenerala direktoro parkita ĉe la enirejo. Mi pensis, ke en tiu momento estas bona ŝanco raporti al li, sekve mi descendis de la buso kaj iris al lia oficejo.

Mi frapis je la pordo de lia oficejo kaj aŭdis bruon interne. Daŭre frapante, mi aŭdis ke knaras la pordo de la klozeto. La pordo malfermiĝis, kaj la ĝenerala direktoro ŝajnis konfuziĝi iomete kun ruĵmakulo sur vango. Mi senintence ĵetis rigardon al la fermita klozeto kaj surprize ekvidis pecon de florpresita robzono sub la pordo. Tuj mi komprenis, kion la direktoro ĵus faris en la oficejo. Verŝajne mi alvenis en malĝusta momento!

Baldaŭ la direktoro jam sereniĝis kvazaŭ nenio okazus, tamen li tute ne povis kaŝi la maltrankvilon kaj kolereton en liaj okuloj.

Post la Printempa Festo de la sekvanta jaro, la estraro nomumis min kiel asistanton de la ĝenerala direktoro, respondeca pri la oficejaj aferoj kaj la dokumenta sekcio. Tio estis promocio por mi, sed fakte sur tiu posteno mi havas nenion fari. Ĉar mi ne plu okupiĝis pri komercaj aferoj, mi devis transdoni la klientan reton, kiun mi pene konstruis dum jaroj.

Kiam mi eklaboris en la trunka kompanio, fraŭlino Feifei el la dokumenta sekcio komencis intimigi kun mi. Ŝi ĉiutage flataĉis min, laŭdante mian altnivelon de la angla kaj lertecon pri eksterlanda komerco. Ŝi diris, ke ŝi ĉiam deziris lerni de mi por plibonigi sian anglan, sed antaŭe ne havis oportunecon ĉar ni ne laboris kune. Nun, mi fariĝis ŝia rekta superulo, kaj ŝi povas facile konsulti min, ktp.

Vere, fraŭlino Feifei tre fervore lernis la anglan. Preskaŭ ĉiutage ŝi venis al mia oficejo por konsulto. Komence ŝi demandis nur pri la angla kaj foriris tuj post mia klarigo. Sed iom post iom ŝiaj demandoj fariĝis pli kaj pli diversaj, foje preskaŭ ŝanĝiĝante al bagatela babilado. Ŝi ĉiam venis ĝuste antaŭ la laborfino por babili pri anglalingva lernado, pri komercaj scioj, poste pri ŝiaj amikoj, hobioj, libertempa vivo, kaj eĉ pri ŝiaj vivfilosofio, sociaj opinioj kaj amkonceptoj. Kiam ŝi ekparolis, ŝi preskaŭ neniam volis ĉesi, ofte daŭrigante post la oficaj horoj.
Kelkfoje mi atentigis ŝin ne tro deturniĝi de la temo, sed ŝi ŝajnis tute ignori miajn rimarkojn kaj daŭrigis kiel antaŭe. El la koro mi enuigis de ŝi.

Iun vesperon kiam mi iris viziti amikon, mi renkontis fraŭlinon Feifei surstrate. Ŝi portis belan robon, kiun mi neniam antaŭe vidis ŝin surhavi. Strange, tuj kiam mi ekvidis tiun robon, ĝi ŝajnis al mi tre familiara. Subite mi memoris - la zono de tiu robo estis absolute identa kun tiu, kiun mi vidis en la oficejo de la ĝenerala direktoro! Tiam mi komprenis ĉion kaj tuje ekkomprenis la veran kialon, kial fraŭlino Feifei tiel persisteme algluiĝis al mi - ŝi havis kaŝitan intencon, kiu estas malica kaj insida!

Ekde tiam, mia antaŭa ĝeno pri fraŭlino Feifei ŝanĝiĝis al timo. Mi laŭeble evitis ŝin, malproksimiĝi de ŝi kaj esti singarda ĉie. Tamen, ĉia singardo montriĝis vana. Iun tagon, la kompartia sekretario vokis min al sia oficejo kaj tre severe informis min, ke iuj en la kompanio denuncis, ke mia rilato kun fraŭlino Feifei estas “nekutima”. Li konsilis al mi atenti rilaton kun koleginoj por ne difekti mian karieron. Sed kiel mi povus esti pli singarda? Mi evitadis fraŭlinon Feifei kvazaŭ peston, dum ŝi persekutis min kiel muŝo!

Poste, eĉ mia edzino eksuspektis mian rilaton kun fraŭlino Feifei. La kalumnioj vere efikis. Mi devis peti revenon al mia antaŭa filio, sed la sekretario kaj ĝenerala direktoro diris, ke ne estas vaka gvida posteno en la filioj. Mi eĉ proponis fariĝi ordinara komercisto en filio, sed ili respondis, ke estas tro strange malaltigi estraranon al simpla komercisto sen kialo. Ĝuste tiam la urba registaro postulis, ke ĉiu unuo sendu homojn por helpi kamparanojn elmalriĉiĝi, emfazante ke la teamestro devas esti estrano. Do la estraro decidis min kun du aliuloj plenumi tiun taskon.

La estraro promesis, ke post unu jaro mi povos reveni al mia origina posteno. Tamen, apenaŭ kelkajn tagojn post mia foriro, ili jam nomumis novan asistanton por anstataŭi min. Kiam la jaro finiĝis, la du kunuloj revenis al siaj antaŭaj postenoj, sed mi restis senpostena. La estraro metis min en oficejon por legadi ĵurnalojn kaj trinkadi teon - tiel nomate “en atendo de postenigo”. Kiam mi petis al la estraro asigni taskon al mi, ili ĉiam prokrastis al la sekvanta, sekvanta kaj senfina sekvanta tago.
Post pripensado mi konkludis, ke en tiu kompanio mi havos mornajn perspektivojn. Por plenkreska viro, tia sensenca vivado ne estas akceptebla. Transiri al alia kompanio? Dum la pasintaj du jaroj sen komercaj taskoj, mi jam perdis mian klientan reton, kiu estas mia kapitalo. Mi devos komenci absolute de nul. Ĉu vivanta homo povus morte sufokiĝi pro manko de elirejo? Estas pli bone eliri kaj klopodi memstare. Tiel mi forlasis la ŝtatan kompanion.

只是世界语者优先，但并不要求必须会世界语。

电话：13899979238

惊悉我尊敬的老师、曾接过李森老先生世界语大旗的前辈——韩祖武先生仙逝，痛彻心扉，始料未及！

到今年，我进入世界语这支队伍刚好二十年，也是认识韩祖武老师的第二十个年头。2006年，第58届国际铁路员工世界语大会（IFEF）在上海举办，在我的启蒙老师姜祖岳老人的鼓励下，我抱着“感受氛围”的心情去参加。正是因为李森老的名望，正是因为韩祖武等老师高水平的世语展示，以其说姜老的德高望重与精湛教学让我已有留意，而当时中国铁路世界语协会（ĈFEA）也为我注入了坚持的动力。

从此，我与 ĈFEA 结下了不解之缘。过去的岁月里，我按时交纳会费，常常通过电话与前辈们联系，话题总离不开健康保重和世界语活动。每每电话那头传来年已界老却依然清脆的声音，我心悦之，觉得一切都好！

历史长河逝者如斯。

“物是人非事事休，欲语泪先流。”

“此情可待成追忆，只是当时已惘然。”

笔罢手抖，以表达学生的深切哀思。

韩祖武老师，您安息吧！

张曼娟于法国

韩祖武老师接待来访的外国世界语者