vitalaj: 生命的，与生命有关的，构成生命的

Amikeco kaj parenceco
Odo pri regalo al amikoj kaj parencoj.

Hak! hak! aŭdiĝas el lignohakado,
pepado birda jen alŝvebas klare
el la profunda kaj kvieta valo
al l’ alta pinto de la arb’ senbare.
Eligas birdoj longajn, laŭtajn pepojn
por peti al kunuloj eĥi kare.

Eĉ birdoj peti al amikoj eĥi
per sia longa pepo atent-tira.
Ni homoj tamen devas amikiĝi
unu kun l’ alia per voj’ akira.
Se dio konas l’ amikiĝan vojon,
ni vivos vere en akord’ admira.

Hak! hak! hakadas arbojn oni pene,
mi jam preparas vinon kun prefero.
Mortigis ŝafon grasan prete mi kaj
invitas onklojn manĝi ĉe vespero.
Kial ili nun ne ankoraŭ venas?
Ĉu mi ne faras tion el sincero?

Mi jam balais domon hele pura,
kaj jam frandaĵojn surtabligis prete.
Kuiris grasan ŝafon mi prepare
por manĝi kun geparencoj laŭpete.
Kial ili nun ankoraŭ ne venas?
Do, ĉu mi faras ion maldiskrete?

Hakitaj arboj falas sur deklivon,
mi kribris vinon en pokalojn orde.
Jam ĉiuj pladoj staras sur la tablo,
atendas mi vin fratojn nun enkorte.
Malpacas homoj ofte disputante
pri l’ manĝaĵoj vitalaj malakorde.

Nu, drinku se vi havas bonan vinon,
se mankas ĝi, ni faras ĝin ĉi-hore.
Tamburon frapu ni nun kun plezuro
kaj dancu laŭ tamburbatoj fervore.
Ni nun liberan tempon havas ĝuste,
ni drinku l’ bonan vinon ja elkore.

elĉinigis Vejdo