Blanka poneo
Satiro al la regnestro, kiu ne povas reteni talentulojn.

Poneo blanka en ĝardeno mia
mordmanĝas fabplantaĵojn kun satĝuo.
Mi ligas ĝin al la fosto per ŝnuro
por lasi resti tie ĝin sen bruo,
ke l’ gasto kun mi senĝene babilas,
trankvile kvazaŭ sur aera fluo.

Poneo blanka en ĝardeno mia
foliojn fabajn manĝas en libero.
Mi ligas ĝin al la fosto per ŝnuro
por lasi resti ĝin ja sen sufero.
La rajdant-gast’ honoras mian hejmon,
li sentas sin plezura en korĉelo.

Poneo blanka en ĝardeno mia
alportas al ni ĝojon sen komparo.
Nobelaj gastoj miaj en la domo
tostas reciproke per vinpokalo.
Pli longe restu, ludu en festeno,
ne retiriĝu frue el la halo.

Poneo blanka bela kaj sagaca
promenas lante en profunda valo.
Poneon li manĝigas per freŝherboj,
kiel li agas kun sentimentalo!
Min lasu koni vian informaron,
ne fremdiĝu de mi kun mava galo.
elĉinigis Vejdo