1. kiel serpento kaj skorpi’ letale.
*skorpi’：蝎

2. faradas multajn krimojn jen refrene.
*refrene：叠句/歌，老调

3. La ĉaro plena je meblar’ paneas,
*paneas：暂停前进；停车，抛锚

Lamentoj
Lamentado pri la fiagoj de la regnestro You (795-771 a. K.), kiu endanĝerigis la regnon pro sia diboĉa vivo kun la kromedzino Bao Shi.

Eĉ prujnas en varmega la vetero,
mi vere ĉagreniĝas kun anksio.
Cirkulas onidiroj nekredeblaj
al diversaj lokoj kun laŭta krio.
Mi sola dronas en zorgemo tia,
des pli doloras mia trista koro.
Pro mia delikata sent’ tuŝita
mi kvazaŭ morbas en malbonhumoro.

Kiam min naskis mia kara panjo,
min trafas tia morb’ sentimentala.
De tiam mi tuj falis en suferon
de mokoj, kalumnio malmorala.
Ĉu bonaj vortoj ĉu malbonaj vortoj
venas el via buŝo kiel fluo.
timego kaj zorgemo miaj pezas
kaj mia memfidemo ’stas en skuo.

Min firme kaptas tristo kaj ĉagreno
ja pro rezignacia mia sorto.
La homoj origine ’stas senkulpaj,
sed ili trovas sin en sufermordo.
La kompatindaj homoj malfeliĉe
ricevi bonon povas el nenie.
Kornikoj flugas suben, volas fali
sur kiun arbobranĉon ja nescie.

Rigardas mi al la arbaro densa,
interplektiĝas branĉoj en prospero.
Sed nun regnanoj flosas en mizero,
kaj la ĉielo nubas en malhelo.
Kiam nigriĝas la ĉielo alta,
neniu povus igi ĝin pli klara.
Kiu ĝin povus humuligi pene
per la rimedo hommonda vulgara?

Oni diras, ke l’ mont’ fariĝas basa
kaj altiĝas la first’ de la montaro.
Leviĝas onidiroj el nenio
kaj senbride cirkulas ar’ post aro.
La lordoj invititas por konsulto,
ĉar ili estas majstroj en aŭguro.
Sed ili eĉ ne povas fari juĝon
en distingado de muŝo kaj kulo.

Do, kial la ĉielo tiom altas?
Sed oni devas klini sin por kulto.
Kial la tero tiom dikas vere?
Sed oni faras paŝojn sen tumulto.
Mi volas diri tiujn verojn voĉe
al la publiko klare kaj kristale.
Sed nunaj homoj min atakas mave
kiel serpento kaj skorpi’ letale.

Sur verdaj kampoj de la montdeklivo
la herboj freŝas, densas en prospero.
Sub la ĉielo tondr’ kaj vent’ min skuas,
por min subigi preme per kruelo.
Kiam mi ne obeas lian volon,
li petas al mi sekvi servoprete.
Sed kiam mi lin sekvas obeeme,
li min ignoras tute flankenmete.

Mi ĉagreniĝas en la kor’ nuntempe,
kvazaŭ ŝtopitas mi per ĝenoj plene.
Nun la regantoj en kortego luksa
faradas multajn krimojn jen refrene.
Fajrego jam nun flamas en brulardo,
kiu povus ĝin estingi facile?
La forta, granda regno nia tamen
do ruiniĝas de ŝi senkonsile.

Kun longatempa tristo en la koro,
mi trafas fortan pluvon dum vojiro.
La ĉaro plena je meblar’ paneas,
difektaj radoj haltas sen utilo.
La varoj falos tuj en la momento,
min helpu, fratoj, venu sen suspiro.

Tenu ĉarajn radojn en bona stato,
ke iru via ĉaro kun facilo.
Kaj ofte zorgu pri l’ ĉaristo bone,
ke l’ varoj restu pace en trankvilo.
Post kiam vi transpasis la danĝeron,
vi eĉ ne konas krizon en jubilo.

La fiŝoj naĝas en akvaro vasta,
sed ili ne ludadas kun libero.
Kaŝante sin en angulo malhela,
ne vidatas ili de sur la tero.
Plenŝaĝita per ĉagreno pri l’ regno,
mi ĉiam pensas pri ĝi en sufero.

En lia hejmo pretas bona vino
nutraĵoj kaj frandaĵoj por festeno.
Mi tenas bonan ligon kun najbaroj
kaj la parencoj en interkompreno.
Mi tamen sola vivas senkonsole,
mi en la koro brulas de ĉagreno.

En sian domon oficistoj loĝas,
enspezas eĉ aĉuloj kun fiero.
Povruloj tamen trafas mavan plagon
kaj vivas hunde sen ajna espero.
Ho, ve! la riĉaj ĝuas la plezuron,
dum la malriĉaj naĝas en sufero.
elĉinigis Vejdo