Plendo de konsilisto
Satiro al la regnestro, kiu utiligas malsaĝajn lordojn por planado en la regado de la regno.

La Ĉielo senkompate kruela
faligas plagon al nia regn-tero.
La reĝaj politikoj vere mavas,
kiam formortos ili en malhelo?
Rimedojn bonajn li ne zorge uzas,
sed la malbonajn ŝatas kun favoro.
Do, laŭ mi tiuj mavaj politikoj
ne indas aplikiĝi kun frivolo?

La malnobluloj ne toleras dirojn
kontraŭajn, kiel tristinda afero!
Ili staras kontraŭ brila planado,
sed ne observas planon kun fidelo.
Konsentas ili pri l’ malbona plano
kaj strebas ĝin plenumi kun fervoro.
Strangaĵo tia en palaco daŭras
ĝis kiam? Afliktiĝas mi en koro.

Testudo mia jam enuas vere
kaj nu profetas plu en seriozo.
Abundas saĝaj konsilistoj reĝaj,
sed ne naskiĝas plan’ kun grandiozo.
Malsamaj voĉoj bruas en palaco,
racio tamen ne ’stas en apero.
Similas tio vojaĝon survojan,
ekiri oni devas jen kun celo.

Ho ve, la regno dronas en kaoso,
neniun leĝon sekvas la regantoj,
observas nek regulojn de prauloj.
Al la reĝo tre plaĉas flataj kantoj,
disputoj ja aperas en amaso.
Kiel domkonstruo, ju pli sugestoj,
des pli oni fuŝas en embaraso.

En nia eta regn’ sen forta leĝo
saĝec’ de homoj estas ne egala.
Kvakam popolo ne sufiĉe riĉas,
kelkaj tamen estas kun penso klara,
kaj kapablas regi la regnon bone.
Simile al la fluo el la fonto,
konduti oni povas ja bontone.

Ne batu tigron per la nuda mano
nek la riveron vadu sen boato.
Oni konas la danĝeron en tio,
sed ne la urĝan krizon en la ŝtato.
Fronte al l’ adversa situacio,
mi sentas kvazaŭ stari ĉe abismo,
kvazaŭ paŝi sur maldika glacio.
elĉinigis Vejdo