Plendo de ekzilito
Versoj pri trista plendo de ekzilito.

Korvoj gaje svingas flugilparon
kaj revenas nesten en arbaro.
Ĉiuj homoj havas bonan ŝancon,
nur mi triste dronas en amaro.
Ĉu mi ja ofendas la ĉielon?
Ĉu mi kulpas multe sen mezuro?
Mi en koro kovas ĉagreniĝon,
ne foriĝas ĝi eĉ per plezuro.

L’ ebenaj kaj larĝaj vojoj plenas
jam de herboj sen ajna trafiko.
Mia kor’ nereteneble naskas
grandan maltrankvilon de tragiko.
Veas mi en dormo sen malvesti
pro oldiĝo tuja kun temp-paso.
La dolor’ profunde en la koro
ankaŭ l’ kapon pikas per frakaso.

Antaŭ morusarboj de gepatroj
plantitaj mi staras kun respekto.
Mi nur sekvas la patrajn konsilojn,
kun mi restas panj’ de belaspekto.
Ni ne interligas per korp-haroj
nek kroĉiĝas kune per sang-fluo.
Ho, Ĉielo, vi min elmondigis,
sed kie estas mia viv-ĝuo?

Plorsalikoj verdas ĉe la lago,
ĉirpas laŭtaj cikadoj senĉese.
En profunda akvo klara, pura
kreskas densaj fragmitoj ekscese.
Drivas mia koro ja boate,
flosas laŭ akvfluo ĝi sencele.
Mi tre afliktiĝas en la koro,
mi ja povas dormi neniele.

Cervo kuras sur la sovaĝejo
per kvar kruroj facilmovaj lerte.
Fazano krias en frumateno
por alvoki inon jen averte.
Mia kor’ velkinta arbo ŝajnas
falis ĝiaj branĉoj sen vivpleno.
Mi jam falas en ĉagrenon grandan,
kiu scias pri mi kun kompreno?

La leporo ret-kaptita eble
estus savita de hom’ favora.
La mortinto sur la vojo eble
enterigitus de hom’ bonkora.
Kia malmolkora, mia lordo,
vi eĉ min rigardas kun kruelo.
Mia koro plenas je tristsento,
miaj larmoj falas en mizero.

Mia lordo, vi aŭskultas klaĉojn,
kaj ebrias de falsaj mensogoj.
Vi ja min ignoras sen atento,
male kredas klaĉojn per apogoj.
En arbhak’ vin gardu ne en ombro,
kaj haku lignon laŭ ĝia vejno.
Vi kulpulon lasas kun libero,
sed metiĝas sur min la ĉagreno.

Ne alia mont’ pli altas ol vi,
nek ja pli profundas ajna fonto.
Vi ne plu akceptu tiujn klaĉojn,
fine vin konkeros desaponto.
Ne iru al la fiŝhoka loko,
ne fiŝkorbon mian ovru vole.
Mi jam ŝarĝas per ĉagrenoj plene,
ĉu mi pensus pri mi mem enfole?
elĉinigis Vejdo