Voĉo de eŭnuko
Plendaj versoj de suferanto de palacaj klaĉoj.

Fadenoj de koloroj jen teksitas
al broditaĵo okulplaĉa brile.
Vi faras famojn kun insida koro
kaj oni jam sin sentas maltrankvile.

Vi elvomas kaluminiojn, klaĉojn,
vi jam fariĝis malfavora stelo.
Vi faras famojn kun insida koro,
kiu vin vole helpas kun prefero?

Parolas vi miele dolĉajn vortojn
por mave trompi homojn al kaptilo.
Vin gardu en fam-fabrikado zorge,
alie vi ne trompos kun facilo.

Vi havas lertan langon por mensogi,
kaj ĉiel trompas homojn artifike.
Trompitoj venos fine al la lumo,
vi certe trafos punon elradike.

Klaĉuloj tiuj ĝojas kun fiero,
dum honestuloj dronas en tristeco.
Ho, la ĉielo, vasta la ĉielo!
Rigardu tiujn klaĉulojn fierajn
kaj tiujn honestulojn en mizero.

Ho, vi malbona fam-farant’ insida,
kiu ’stas via instiganto vera?
Mi ĵetu lin al ŝakalo por manĝo,
se ĝi ne volas vori lin kruela,
mi ĵetu lin al la nordo en frosto.
Se la malvarma loko lin rifuzas,
mi ĵetu ĝin al la ĉiela lando,
ke la ĉiela dio lin akuzas.

Al la ĝardeno unu voj’ kondukas
najbare al la enkampara duno.
Mi estas ja eŭnuko olda Mengzi,
kaj verkis ĉi poemon en maljuno.
Ho, korteganoj volu legi zorge,
kaj portu l’ faktojn al la brila lumo.
elĉinigis Vejdo