Sopiro al gepatroj
Kanto pri servutuloj, kiuj sopiras al siaj mortintaj gepatroj.

Abrotanoj kreskas en prospero,
ili ne ’stas herboj de valoro.
Ve, gepatroj miaj mortis frue,
ili vartis min jen kun favoro.

Abrotanoj kreskas en abundo,
ili estas herboj kun vivpleno.
Ve, gepatroj miaj mortis triste,
ili flegis min kun granda peno.

La ĉerpilo malplenas je akvo,
ankaŭ mankas akvo al la ĵaro.
La gepatroj formortis mizere,
nia vivo dronas en amaro.
De kiu sen patro ni dependas?
al kiu sen panj’ ni vivas cele?
Sur la voj’ ni iras kun suspiro,
en la hejm’ ni restas ensufere.

Ho, gepatroj, vi min naskis, nutris
plenkreskigis jen kun granda peno.
Vi prizorgas min ĝis adoltiĝo
kaj edukis min per komprenemo.
Vi protektis min en ajna loko,
kaj min portis en via brakumo.
Volas mi vin rekompenci ame
sed vi trenis vin al vivkonsumo.

Suda Monto staras jen impone,
vento blovas sablon al ĉielo.
Ĉiuj sindonemas al gepatroj,
nur mi plene dronas en mizero.

Suda Monto staras jen majeste,
vento portas sablon al la foro.
Ĉiuj sin dediĉas al gepatroj,
sed mi sola veas en la koro.
elĉinigis Vejdo