En bela festo duoblas la nostalgio.
每逢佳节倍思亲。

Nostalgio
Oficialulo, kiu longe militiras en la foro, naskas sopiremon.

La ĉielo klara ĵetas lumon
suben al la vasta regna tero.
Mi uesten militiras longe
sur la sovaĝejo jen en gelo.
Tiam estis ĉirkaŭ la jarfino,
nun forpasis frosta la vetero.

Mia koro tristas kun ĉagreno,
kvazaŭ mi mergiĝus en amaro.
Mi pripensas tiujn samsortulojn,
larm’ verŝiĝas kiel pluvofalo.
Ĉu mi ne reiri hejmen volas?
Min retenas la ordondeklaro.

Kiam mi forlasis hejmon mian,
fridaj tagoj venis al la fino.
Kiam mi reiros hejmon karan?
Nova jar’ videblas en proksimo.
Mi solece vivas en la foro,
reĝaj taskoj venas kun obstino.

Mi laboras pene en ĉagreno,
taskoj min subpremas sen ripozo.
Mi pripensas tiujn en laboro,
mi kompaton naskas kun nervozo.
Ĉu mi ne reiri hejmen volas?
Min timigas reĝa furiozo.

Kiam mi forlasis hejmon mian,
varme ’stis kun serena ĉielo.
Kiam mi reiros hejmon karan?
Taskoj des pli urĝas sen modero.
Tuj finiĝos jara la tempdaŭro,
ĉiuj grenoj jam ’stas en grenĉelo

Mia koro tristas kun ĉagreno,
eble mi min ĝenas nenecese.
Mi pripensas tiujn bonkorulojn,
nokte dormas mi ja malsukcese.
Ĉu mi ne reiri hejmen volas?
Reĝ’ koleros kontraŭ mi agrese.

Ho, kolegoj miaj en deĵoro,
ĉasu ne profiton nek komforton.
Sur posteno via estu justa,
kun atento streĉu vian forton.
Se Ĉiel’ vin vidas agi tiel,
certe li faligos laŭdan vorton.

Ho, kolegoj miaj en deĵoro,
ĉasu ne profiton, sed fidele
faru vian devon laŭ ordono
kaj vin donu al labor’ sincere.
Se Ĉielo scias pri l’ bonfaro,
certe li vin benos ja prefere.
elĉinigis Vejdo