Blankaj floroj
Lamentado de forlasita virino.

Junkoj blanke floras en prospero
inter blankaj herboj sur val-tero.
Li forlasis min kaj iris foren,
mi solece vivas en sufero.

Blankaj nuboj flosas sur ĉielo,
herboj humidiĝas en prujn-pelo.
Mia sorto batas min minace,
li forlasis min kun malfidelo.

Lante fluas l’ akvo de l’ rivero,
al grenplantoj verdaj sur kamp-tero.
Mi plorante kantas kun ĉagreno,
sed mi lin sopiras en mizero.

Mi kolektas branĉojn sur mont-sfero,
mi bruligas ilin por fajr-ŝvelo.
Mi ekpensas pri li en la menso,
mia kor’ pikiĝas per despero.

Sonoj de l’tambur’ el palac-halo
flugas ŝvebe ĉien en spiralo.
Mi sopiras al li en la koro,
sed forgesas li min en amaro.

Falko glutas fiŝon ĉe kanalo,
gruo jen malsatas en arbaro.
Sopiremo al li en la koro
vere pikas min en buduaro.

Staras sur la dig’ ambirda paro
kun beko ŝovita en plumaro.
Kun malbona kor’ li min forgesas,
mi ja dronas en la sufer-maro.

Piedtena-ŝtono por ĉevalo
kuŝe platas en stabila staro.
Li forlasis min mem al la foro,
mi min sentas trista en separo.
elĉinigis Vejdo