Admonoj de Duko Wu
Kortegano Duko Wu en la aĝo de naŭdek jaroj admoni sin kaj la junan Reĝon Ping de Zhou-dinastio.

Aspekto bona kun ĝentilo
rivelas bonvirtecon vere.
Kiel asertas oni bone,
“Saĝeco ŝajnas stult’ apere.”
Se oni aspektas malsaĝa,
naskiĝis li kun korp-difekto.
Se stule impresas saĝulo,
li trompas onin per aspekto.

La regn’ prosperas kun saĝuloj,
feŭdestroj sin submetas vole.
La reĝ’ kondutas kun bonvirtoj,
plebanoj obeas enkore.
Se l’ ŝtata plano estas preta,
plebanoj devas koni bone.
Diskrete ni kondutas zorge,
plebanoj sekvas nin bontone.

La nuna stato de la regno
jam dronas vere en pelmelo.
Bonvirtoj venenitas mave,
volupto regas sen modero.
Vi scipovas diboĉan vivon,
sed ne tenas regnon en koro.
Sen sekvi l’rolon de prareĝoj,
kiel vi regus kun honoro?

Nun la Ĉielo ne vin benas,
kvazaŭ fontakvo fluas vane,
ĝis pere’ de vi kaj l’ palaco.
leviĝu frue, dormu sane,
balau kaj purigu l’ korton,
estu por la plebo modelo.
Pretigu ĉaron kaj ĉevalon,
armilojn por batala celo.
Por invadantojn ja ekstermi,
vi brave sturmu por konkero.

Por la popolon sekurigi
gravas sekvi leĝojn plenkrede.
Por eviti ĝenaĵojn bone
gravas paroli ja diskrete.
Kondutu laŭ la decreguloj,
Estu afabla kun tenero.
Se blanka jad’ makulon havas,
ĝin oni igas al brilhelo.
Se la parolo havas mison,
ne eblas viŝi ĝin per belo.

Ne parolu ion laŭvole,
ne diru “mia lang’ liberas,
neniu povas bridi ĝin, do.”
Diskuri viaj vortoj celas,
reagon ĉiu vorto havas,
rikoltas bona vort’ espere.
Prizorgu amikaron kare,
karesu l’ plebon konsidere,
zorgeme traktu idojn bone,
la plebo obeas fidele.

Amikojn vi regalas varme
jen kun afabla ridmieno,
vin gardu kontraŭ erar-faro.
Kiam vi solas sen ĉagreno,
vi ne emas penti al Dio.
Ne pensu “ mi ’stas en obskuro,
neniu povas vidi nun min.”
La Di’ inspektas per veturo,
ĉe ĉiu ajn moment’ Li falas
por puni vin per fajrobrulo.

Por plibonigi vian menson
riparu viajn mankojn bone.
Diskretu viaj diroj, agoj,
kondutu laŭdece bontone.
Ne malutilu al aliaj,
estu kiel bona modelo.
Se oni donas al vi piron,
vi lin repagas per prunelo;
se pentras ŝafon vi kun kornoj,
vi trompas ja kun malsincero.

Per ligno supla kaj elasta
elfaras ni liuton belan.
Ĝentila kaj afabla homo
malhavas konduton ribelan.
Se vi tre saĝas kaj prudentas,
akceptu bonajn vortojn vere,
apliku ilin en praktiko.
Se vi malsaĝas, sed fiere
asertu mian penson aĉa,
oni ne obeas prefere.

Ho ve! vi estas tro juna por
bonon de mav’ distingi klare.
Mi ne vin helpas per la mano,
kaj vin irigas senerare.
Mi vin konsilas bonintence,
vi aŭskultu al mi modeste.
Vi ne ’stas juna kaj senscia,
jam via bebo ludas geste.
Vi jam malŝparis la junecon,
sed agu onte laŭsugeste.

Tre klare vidas la Ĉielo,
mi vivas plene sen plezuro.
Vidante vin tre konfuzmensa,
mi emas plori kun murmuro.
Mi vin instruas kun zorgemo,
vi min ignoras tute spite.
Instruojn miajn vi forĵetas,
vi surdas al mi senhezite.
Ĉu vi asertas, ke vi konas
nenion decan eĉ memfide?

Ho ve! vi juna suvereno,
imitu la prareĝojn bone.
Admonon mian sekvu strikte,
vi ne trafos ĝenojn persone.
El la Ĉiel’ nun falas plagoj,
la regn’ sin trovas en danĝero.
Mi citu kazojn de pereo,
tre justa estas la Ĉielo.
Se vi insistas je eraroj,
la pleb’ sin banos en sufero.
elĉinigis Vejdo