Riproĉado al Reĝo Li
Kortegano riproĉis al Reĝo Li, ke li engaĝas aĉulojn, praktikas tiranadon, kaŭzas invadon de fremdlando kaj suferigas la popolon.

Morusfolioj kreskas freŝaj,
vastas la ombr’ kun malvarmeto.
Se oni foliojn forigas,
sunlumo bakas sen kvieto.
La plebo tristas sen ombr-kovro
sufero ilin batas forte.
Tre senkompatas la Ĉielo,
ĉagreno min turmentas morde.

Ĉevaloj kvar galopas urĝe,
la flagoj flirtas kun leĝero.
Tumult’okazas en malordo,
la regn’ sin trovas en pelmelo.
Formortis multaj en milito,
disfalas domoj al ruino.
Ni plenas je melankolio,
la regno iras jam al fino.

Nenio povas savi nin nun,
nin ne helpemas la Ĉielo.
Ni vagas por nia loĝejo,
senhejmaj iras ni sen celo.
Bonuloj povas ja mediti:
ne strebas ili al perfekto.
Kiu la plagon kaŭzas vere,
kaj vundas nin ja sen protekto?

Kun trista spleno en la koro,
sopiras mi al la hejmtero.
Mi vivas dum malbona tempo,
Ĉielo bolas de kolero.
De oriento al uesto
mi povas loĝi jen nenie.
Mi afliktiĝas kun amaro,
kaj zorgas pri la regn’ anksie.

Se sekvus vi admonojn vere,
vi moderigus plagon certe.
Kompatu l’ plebon en sufero,
disponu la saĝulojn lerte.
Kiu ne estingas fajrvarmon
per disverŝo de akvo frida?
Sen rimedoj bonaj la ŝtato
suferigus plebon perfide.

Se kuri kontraŭ la ventego,
ni ne povus spiri libere.
La plebo havas sindonemon,
sed ne povas montri ĝin vere.
Atentu kultivadon kampan,
oni vivas de kamplaboro.
Kampuloj penas jar’ post jaro,
rikolto riĉa ’stas trezoro.

Ĉielo sendas plagon teren
por ruinigi l’ regnon tute,
kaj fiinsektojn semas kampen
por detrui grenplantojn krude.
Ve! nia plebo en la regno,
al ili mankas kampoj riĉaj.
Ne havas forton ili peti,
ke falu benoj la feliĉaj.

Se l’ reĝo saĝas kaj bonkoras,
la pleb’ lin amas kun adoro.
Kun granda saĝo kaj prudento
li uzas homojn de valoro.
Se li tirano mava estas,
li prenas sin por la sanktulo.
Kun mavaj kaj malicaj pensoj
li kirlas plebon per torturo.

Jen vidu, inter arboj densaj
la cervoj kapriolas fole.
Sen la fidinda amikaro
vi povus treni vin dolore.
Kiel asertas antikvulo,
iun fermas dilem’ izole.

Sanktulo kun saĝeco granda
kapablas rigardi al foro,
dum malsaĝulo proksimvida
blufadas ĉie per rumoro.
Eldiri veron ni ne povas,
nin trafos krimo de teroro.

Nur bonkoruloj ne avidas
je promocio kaj profito,
dum tiuj maliculoj serĉas
rangaltigon kun hipokrito.
La kialo de malord’ socia
jen kuŝas en erara gvido.

Ventego blovas furioze
el la malplena monta valo.
Nur tiu saĝa bonkorulo
kondutas vere kun lojalo,
dum tiuj homoj sen racio
agaĉas hide en skandalo.

Ventego blovas furioze,
aĉuloj restas en palaco.
Aŭskultas ili al laŭdvortoj,
sed surdas al admon-agaco.
Bonuloj ignoratas blinde,
nenion diras kun aŭdaco.

Ho ve, ve, mia amikaro,
ĉu mi ne vin konas tre klare?
Insekto flugas en aero,
ĝi eble enretiĝas fale.
Admonas mi per bonaj vortoj,
vi min insultas tre amare.

La pleb’ vin ĝenas per protesto,
ĉar vi mensogas sen sincero.
Vi malbonfaras ĝis ekstremo,
la plebo krias kun kolero.
Vi tro tiranas la plebanojn,
leviĝas ili kun ribelo.

La plebo vivas maltrankvile,
ĉar la rabistoj agas peste.
Kvankam mi admonas sincere,
vi ne ĝin akceptas modeste.
Mi estas ne kaŭzant’ de kulpo,
sed por vi kantas mi konteste.
elĉinigis Vejdo