Sekego
La regno suferis sekegon dum la regperiodo de Reĝo Xuan (821 a.K.). La reĝo preĝis al Spiritoj por savi la regnon kaj la plebon.

L’ Arĝent-rivero* supre kuŝas,
senĉese rotacias steloj.
La reĝ’ lamentas kun kaplevo:
“Ho, ĉu ni kulpas sen modero?
Pro la tumulto far ĉielo,
ni ja malsatas jar’ post jaro.
Ni kultis jam ĉiujn spiritojn,
je ĉiuj kostoj sen komparo,
eĉ per jadpecoj kaj trezoroj,
sed nin ne trafas grac-deklaro.

“Sufokas morte la sekego,
vaporo varmas ĝis ekstremo.
Ni kulte preĝas pri pluvfalo,
klopodas peti ni kun peno.
Ni kultas teron kaj ĉielon,
spiritoj oferojn kunĝuas.
Grendio ne nin savi povas,
spiritoj jen nek kontribuas.
La kampoj dronas en sinistro,
ĉu l’ Ĉiel’ nin vole detruas?

“Sekeg’ jam regas en la regno,
ne eblas ĝin forigi plene.
Tuttage timas mi en stulto
kvazaŭ minacus tondr’ venene.
Plebanoj jam forlasas regnon,
jen por rifuĝi en pelmelo.
La homoj mortas sur la kampoj,
Kiel kruelas la Ĉielo!
La regno tuj falontas tute,
plebanoj timas en sufero.

“Sekeg’ jam regas en la regno,
ne estas bona la rimedo.
La suno bakas kun fajrbrulo,
varmond’ nin frapas per obsedo.
Jam alproksimas morto al ni,
ni ja baraktas sen konsolo.
Prapatroj kaj spiritoj surdas
kaj nin forlasas en izolo.
Ho, la Ĉielo kaj spiritoj
nin savi venu kun favoro.

“Sekeg’ jam regas en la regno,
rivero sekas, nudas monto.
Demono de sekeg’ malbena
etendas fajron tra l’ hommondo.
Varmeg’ min volvas per doloro,
mi afliktiĝas kun anksio.
Kial dioj ne venas helpi
kaj savi per via magio?
Ho, la Ĉiel’ ne nin kompatas,
ni dronas ja en agonio.

“Sekeg’ jam regas en la regno,
ni penas preĝi kun plenforto.
Kial nin punas Di’ per plago?
Ni ne scias pri l’ viv-distordo.
Ni frue okazigas kulton,
oferojn portas al altaro.
Ĉiel’ kompata kaj bonkora
jen pensu pri ni en amaro.
Ni kovadas respekton al vi,
vi scias pri nia lojalo.

“Sekeg’ jam regas en la regno,
kondutas ĉiuj senracie.
La altranguloj senrimedas,
Ministro fuŝ-agas simie.
La korteganoj helpas kulti,
asistas oficistoj pie,
neniu volas ripozeti,
neniu haltas senpasie.
Mi levas kapon al ĉielo,
mi maltrankvilas ja anksie.

“Serenas vasta la ĉielo,
stelaro brilas tra nebulo.
Sincere preĝas pri pluvfalo,
mi, korteganoj, altranguloj.
Ĉe l’ rando de l’ regna pereo,
ne haltas preĝi ni obstine.
Preĝad’ pri pluvo ne ’stas por mi,
sed por plebanoj ja kapkline.
Ho, la Ĉielo alte supre,
nin benu vere korinkline.
*L’ Arĝent-rivero estas la ĉina nomo de Lakta Vojo
elĉinigis Vejdo