La templ’ imponas kaj solenas
sur la malplena vasta tero.
Omaĝas fakte ĝi al Jiang Yuan,
la prapatrino en la vero.
Ŝin benis Dio per feliĉoj,
kaj ŝi gravedis en bonstato.
Post dek monatoj knabo Hou Ji
naskiĝis Grendio de l’ ŝtato.
Ĉiel’ lin benis per apogo,
li semis kaj poste rikoltis,
tritikojn, fabojn li kulturis.
la kamplaborojn li heroldis
instruis kiel planti grenon:
de sorgoplantoj al milio,
de arom-rizo al tritiko.
La mondo agis laŭ la scio,
la plebo ĝojis pri satigo.

Inter la pranepoj de Hou Ji
troviĝis Reĝ’ Dan ambicia.
Kiam li loĝis sude de Qi,
li pensis pri ekspedicio.
Reĝoj Wen kaj Wu plue agis,
sukcesis en konkero fina.
Reĝo Wu Shang-n subigis tute,
fariĝis Shang jam ter’ ruina.
“Ne agu trompe nek plaŭplaĉe,
ĉar gvatas nin ja la Ĉielo!
Kolektu l’ forton de Shang kune
por regi l’ mondon kun fiero.”
Reĝo Cheng diris al la onklo:
“Mi nun nomumas jen sen ĝeno
markizo vian aĝan filon
por vastigi teron de l’ regno
kaj bari fremdlandan aliron.”

Reĝ’ Cheng ordonis al Duko Xi,
fondi Lu-regnon en eosto.
La reĝo donis vastan teron
kaj etajn regnojn je nul-kosto.
Kiel nep’ de Duko de Zhou,
Duko Xi fari kulton venis.
Kun flagoj sub lia komando
li bridojn ses en mano tenis.
Li kultojn faris laŭ sezonoj
kaj metis oferaĵojn pie
al la Ĉiel’ potenca, granda
kaj al prapatro Hou Ji plie.
Oferis li orflavan bovon,
spiritoj ĝuis kun kontento,
lin ili benis per mil bonoj.
Prapatroj ĝojis kun kor-sento,
lin benis per favoraj donoj.

Por kulto al aŭtun-rikolto
bredatas bovoj jam somere.
Blankaj kaj flavaj estas bovoj,
je vino plenas tasoj vere,
bakita porko, sup’ vianda
metitas bolve laŭ rutino.
Kaj oni dancas jen manie
por beni idojn per sangvino,
vin feliĉigi sen sufero,
kaj vin vivigi en bonfarto.
Mi volas, ke vi staru firme,
Lu-regnon tenu sub bon-gardo,
la lando neniam disfalu,
la regna sorto iru bone,
vi vivu longe en mil jaroj
kiel staras monto impone.

Mil militĉaroj de Lu pretas,
ĉiu kun du lancoj de ferŝtalo.
pafarkoj, sagoj multas mare,
tridek mil homoj por batalo,
marŝas kun kask’ kun ruĝa kvasto.
Potencaj trupoj kun impeto
batas tribojn el nord’ kaj sudo,
tretas sud-regnojn per piedo.
Kiu nin povas venki preme?
Mi volas, ke vi pompu plene,
longlonge vivu dum mil jaroj,
Kvankam vi oldas fortosvene,
vi portas ŝarĝon sur la ŝultro.
Mi volas, ke vi ’stu en sano
vivadu ĉiam kun trankvilo,
longecon ĝuu de vivspano,
pasigu tagojn sen senilo.

Imponon altan de Monto Tai
regno Lu laŭdas kun adoro.
Ni havas du montojn Gui kaj Meng,
iras la ter’ al eosta foro
Vasalaj regnoj ĉe l’ marbordo
kaj triboj la tributojn faras.
Ne regno aŭdacas ribeli,
Duko Xi ĉiam firme staras.

Regn’ Lu okupas montojn Fu, Yi,
tribon Xu ĝi jam regas plene.
tereno ĝia tuŝas maron,
barbaroj ne plu bruas ĝene
Neniu el vasaloj sudaj
aŭdacas agi en ribelo.
respekton ili montras al Lu
kaj bonkondutas kun fidelo..

Ĉielo benas Dukon multe,
kaj per longa viv’ por la regno.
Li kaptas teron de Chang kaj Xu
por Zhou-n starigi sen ĉagreno.
Kaj li festenas kun ministroj,
edzino kaj gepatroj rave.
La palacanoj harmonias,
la regno prosperas bonhave.
Duk’ Xi rejuniĝu fortplene,
kaj vivu ĝoje ridmiene.

Surmonte kreskas dikaj pinoj,
cipresoj staras en prospero.
Dehakas ilin oni pene
mezuras ilin sur la sfero.
La pinaj traboj longaj, rektaj,
taŭgas por palaca konstruo
kaj ankaŭ por templa strukturo.
Mi per ĉi poem-kontribuo
prilaŭdon faras al Duko Xi,
aŭskultas ĉiuj kun plezuro.
elĉinigis Vejdo