——el《Literature Vivo》2026

Bonvolu doni al mi brakumon

YinJiaxin

San Min bone memoris, ke la printempo de 1990 venis aparte frue. Ĝuste kiam ekburĝonis la persikfloroj ĉe la enirejo de ŝia vilaĝo, ŝi, deksepjara, jam veturis per longdistanca aŭtobuso al la urbo Vuhano. Ŝi havas du pliaĝajn fratinojn kaj unu pli junan fraton. Ĝenerale la sortoj de knabinoj en komparo estas sama kiel paperoj elpresitaj el kopimaŝino: edziniĝi, naski infanojn, kultivi la kampon... Sed en tiu jaro hotelo de Vuhano avizis pri dungado de servistinoj. Ŝi sin anoncis kaj elektiĝis, tial ŝi forlasis la hejmlokon.

La hotelo staris en vigla ĉefstrato. La konstruaĵo estis grizblanka, kun la larĝa vestiblo kovrita per helruĝa tapiŝo, kaj la pordego rotacianta senbrue. Kiam San Min unuafoje staris malantaŭ la servotablo de la kvara etaĝo, neklarigebla fiero leviĝis en ŝia koro. En la helblua uniformo, kun la hararo kaptita en harreto kaj nomŝildo sur la brusto, ŝi sentis, ke ŝi ne multe diferencas de la urba knabino en televido. La koridoro estis longa, kovrita per dika tapiŝo. Ŝia tasko estis simpla: purigi ĉambrojn, ŝanĝi littukojn, aldoni necesaĵojn, malŝlosi la ĉambran pordon por gastoj.

Estis diversaj gastoj en la hotelo: severaspektaj oficistoj, kiuj, kun teko sub la brako, eliris matene kaj revenis vespere; rapidemaj komizoj de kompanioj portantaj ledajn valizojn; privataj komercistoj kun ora ĉeno ĉirkaŭ la kolo, kiuj parolis tiel laŭte, ke la voĉo aŭdiĝis tra la tuta etaĝo; ŝoforoj de kamionoj, kiuj estis atendantaj varojn. Dum la tago la ŝoforoj ludis kartojn en ĉambro, bruante kaj fumante. Kelkaj ŝoforoj ŝatis babili per trivialaj vortoj kun servistino ĉe la servotablo. San Min ruĝiĝis je tio kaj ignoris ilin. Tamen iuj havis bronzan frunton, tiel ke ju pli vi ilin ignoras, des pli ili alproksimiĝas al vi.

“Ĉarma knabineto, kiom vi aĝas?”
“Ĉu vi havas koramikon?”
“Tiel bela, vi indas esti stelulino?”

San Min kliniĝis super la registra kajero senvorte. Baldaŭ post kiam la demandantoj foriris, venis la plej abomena juna ŝoforo. Ĉiufoje kiam li preterpasis la servotablon, li haltis por rigardi San Min, kaj faris “z-zed” per la lango, kvazaŭ li taksus varon. Kun la vizaĝo ruĝiĝinta de ebrio, li rekte etendis la manon trans la servotablo por palpi ŝian vizaĝon, dirante: “Ho, la vizaĝeto, blanka kaj delikata kiel suda tofuo...”

San Min retiriĝis, tute ruĝiĝinte. Timigite kaj ne sciante kiel reagi, ŝi aŭdis voĉon de la neproksimo: “Kion vi faras?” La voĉo estis ne laŭta, sed firma kaj solida.

San Min levis la rigardon kaj vidis la frekventulon Don Delin de Vudana Eksterkomerca Kompanio. Ŝi memoris, en kiu ĉambro li loĝas, memoris la informojn de lia identigilo, kaj memoris, ke li preferas Longjing-teon al verda teo. Ne nur San Min, sed ankaŭ ĉiuj servistinoj de la kvara etaĝo lin memoris kaj vokis lin “fratego Don”. Don Delin estis dudekokjara, kun blanka haŭto, larĝaj brovoj, grandaj okuloj, kaj densa hararo ĉiam zorge kombita, en eŭropa kostumo pura kaj glata kravato, aspektante kiel universitata profesoro. Malsimile al la ŝoforoj kaj komercistoj, li parolis mallaŭte kaj ĝentile. Enirante, li diris “saluton”, kaj elirante, “dankon”. Li neniam estis tro postulema. Kiam la servistinoj inter si parolis pri tio, al kia viro ili volas edziniĝi, iliaj opinioj mirinde kongruis: “Ĝuste tian, kiel sinjoro Don.”

La ŝoforo ĵetis straban rigardon al Don Delin, retiris la manon kaj forŝanceliĝis, ion murmurante. Don Delin venis al la servotablo, kaj ridete diris: “Saluton, San Min. Bonvolu malfermi mian pordon.”

“Bone, fratego Don,” respondis San Min kaj rapidis malfermi la pordon. Turnante sin, ŝi diris: “Fratego Don, dankon pro la ĵusa helpo!”

“Ne gravas,” Don Delin svingis la manon senzorge. “Tiaspeca homo ĉikanas nur la malfortulon. Ne timu lin. Se li refoje faros tiel, rekte voku la sekurgardistojn.”

San Min kapjesis kun varma sento en la koro, kvazaŭ ŝi trinkus varman supon en vintro. La postan tagon posttagmeze, tiu ŝoforo revenis denove. Ĉi-foje li ne estis ebria, sed estis eĉ pli aŭdaca ol antaŭe. Li sin apogis sur la servotablo kaj diris diversajn maldecaĵojn: “Bela fratino, mi ŝatas vin”, “Vespere iru kanti kun mi, ĉu bone?“, “Tia etbelulino kia vi, estas domaĝe ne amuziĝi kun viroj.” San Min kuntiris la brovojn sen paroli, kaj tio lin instigis pli. Li etendis la manon por pinĉi ŝian vangon. Kiam liaj oleaj fingroj preskaŭ tuŝis ŝian vangon, ŝia korpo anserhaŭtiĝis. Ŝi terurite retiriĝis, kaj la seĝo frapis la muron kun mallaŭta bruo. La ŝoforo sin trudis ĉirkaŭ la servotablon al San Min kaj intencis ŝin brakumi. Ĝuste kiam ŝi ekkriis, pordo malfermiĝis. Don Delin eliris el sia ĉambro, kun valizo en la mano. Li hazarde vidis la scenon kaj riproĉis: “Ĉesu!“

Don Delin rapide paŝis antaŭen kaj fortiris la ŝoforon. Li, duonon da kapo pli alta ol la ŝoforo, staris antaŭ la servotablo kiel muro. La ŝoforo preskaŭ falpuŝiĝis. Reekvilibriĝinte, li rekonis Don Delin kaj moke ekmurmuris: “Kio rilatas al vi? Kiu vi estas?”

“Ĉu mi povas ignori tian obscenan agon?” La voĉo de Don Delin estis laŭta kaj klara.

“Ĉu mi ne rajtas ŝerceti kun ŝi?” La ŝoforo malmole tenis sian kolon, kun la vizaĝo ruĝa de kolero: “Kiu vi estas? For!”

“Vi, tuj foriru de ĉi tie,” indigne ordonis Don Delin.

“Kaj se mi ne foriras?”

Don Delin ne plu parolis, fikse rigardante la ŝoforon. Tiu ĉi sentis sin malkomforta, sed por ne perdi la vizaĝon, li plu insultis. Abrupte li forte puŝis Don Delin. Kaj tiu ĉi frapiĝis al la muro, kaj falis unu butono de lia kostumo. La ŝoforo, profitante la sukceson, saltis sur lin, kaj la du interbatiĝis. San Min haste kaptis la telefonon kaj vokis al la ĉefa servotablo, kun trema voĉo: “En la kvara etaĝo... en la kvara etaĝo oni batas! Rapidu voki la gardistojn!”

La sekurgardistoj venis rapide. La ŝoforo insultante estis forkondukita de du gardistoj. Don Delin anhelis ĉe la servotablo, kun la kostumo sulkigita, la kravato deflankigita kaj la hararo iom malordigita. San Min transdonis buŝtukon al li, dirante per tenera voĉo: “Fratego Don, vundiĝis via buŝangulo.”

Don Delin viŝis la sangon ĉe la buŝo kaj ridetis al ŝi: “Ne gravas, nur haŭta vundo.”

“Mi tre bedaŭras, ĉio estas pro mi...” La okuloj de San Min ruĝiĝis, kaj larmoj ruliĝis en la okuloj.

“Ne diru tiel?“ Don Delin milde frapetis ŝin sur la ŝultro, kvazaŭ li frapetus sian pli juna fratino: “Vi estas juna knabino malproksime de hejmo. Vivo ne estas facila. Estu singarda poste. Renkontinte tian aferon, simple voku la sekurgardistojn.”

Dirinte tion, li reiris al sia ĉambro por ŝanĝi vestojn, kaj San Min ne povis sin deteni de larmoj. Tiujare ŝi estis dekokjara.

Kion signifas enamiĝo por dekokjara knabino? Ĝi signifas, ke ŝi komencas atenti ĉiun detalon de sia ŝatato: kian koloron de ĉemizo li hodiaŭ surhavas; je kioma horo li eliras kaj revenas; kiom da fojoj li ridetis al ŝi hodiaŭ; ĉu estas polvo sur liaj ledŝuoj; kaj ŝi memoras ĉiun vorton, kiun li diris. San Min komencis atendi lian aperon ĉe la lifto, kaj ŝia koro batis ĉiam pli rapide, kiam li alproksimiĝis la servotablon.

De tiam inter San Min kaj Don Delin fariĝis ia neesprimebla proksimeco. Ne estis amo aŭ flirto, sed ĝuste tia prizorgado, kian pli aĝa frato donus al pli juna fratino. Iafoje kiam Don Delin ekloĝis en la hotelo, li alportis al San Min nevaloran donacon, kaj ŝi konservis ĝin kiel trezoron. Unufoje kiam ŝi legis libron ĉe la servotablo, Don Delin demandis ŝin: “Kion vi legas?”

Ŝi montris al li la kovrilon de《Elektitaj Poemoj de Puŝkin》, kaj Don Delin scivoleme demandis: “Ĉu vi ŝatas Puŝkin?”

“Jes, sed ĵus legis iomete.” San Min ridetis honteme, pensante, ke ŝi, kiu finis nur la mezlernejon, legas tian libron kiel elementa lernanto legus universitatan lernolibron.

“Se la viv' per trompo ĝenos,” Don Delin komencis deklami malrapide, kun voĉo trankvila kiel legante famili-leteron: “Ne malgaju pro la plag'!
Ekobeu al la tag':
Tag' de gajo, kredu, venos.,,”
Li senerare recitis la tutan poemon, kaj San Min longe gapis al li, kaj admire diris: “Fratego Don, vi estas vere mirinda!”

Tiu ĉi ridis: “Ankaŭ mi ŝatas liajn poemojn. Mi sciis parkere iom antaŭe, sed nun jam forgesis multe.” Li paŭzis, kaj daŭrigis: “Se vi ŝatas poemojn, mi alportos al vi tiajn librojn venontfoje.”

Vere en la sekva oficvojaĝo al Vuhano, li portis al ŝi du librojn 《Tridek Cent Poemoj el la Tang-Dinastio》 kaj 《Tridek Cent Ci-poemoj el la Song-Dinastio》. Kiam San Min transprenis ilin, ŝiaj fingroj tuŝis liajn. Sentante sin kvazaŭ trafita de elektro, ŝi tuj retiris la manon, kaj ŝia vizaĝo subite ruĝiĝis. Don Delin tamen ne atentis tion, li daŭre klarigis, kiuj ci-poemoj estas bone verkitaj kaj kiuj poemoj indas memori. Kiam li parolis pri tiuj temoj, lumo radiis el liaj okuloj, kaj lia aspekto tute malsimilis al tiu de komercisto.

San Min aŭskultis lian klarigon, kiun ŝi duone komprenis, kaj ŝian koron plenigis neesprimebla ĝojo. Ŝi intence serĉis okazojn por babili kun li, demandante, kien li vojaĝis kaj kiel aspektas fremdaj landoj. Unufoje, kiam li diris, ke li ĵus revenis el Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, ŝi insiste petis lin rakonti pri la araba mondo. Don Delin gestante priskribis la altajn konstruaĵojn en Dubajo, la kamelojn en la dezerto kaj tiel plu. Li rakontis vive kaj entuziasme, eĉ elpoŝigis malgrandan albumon por montri al ŝi fotojn. Unu foto estis farita ĉe sunsubiro: li staras en ora sunlumo, kun la fono de la vasta dezerto kaj la kolosa moskeo.

“Fratego Don, ĉu mi rajtas havi ĉi tiun foton?“ petis San Min mallaŭte, kun la koro batanta rapide.

Don Delin kapjesis: “Se ĝi plaĉas al vi, prenu ĝin.”

San Min zorge metis la foton inter paĝoj de 《Elektitaj Poemoj de Puŝkin》 kaj premis la libron sub sian kusenon. Ĉiun vesperon antaŭ dormo, ŝi elprenis la foton, kaj softe diris al ĝi “bonan nokton”. Ŝi sciis, ke estas ne ĝuste ami lin, ĉar li havas edzinon kaj infanon. Ŝi ankaŭ sciis, ke mem, simpla hotel-servistino, eĉ ne devus havi tian ideon. Ŝi estimis lin kiel sian propran fraton, kaj ĉiujn superfluajn pensojn ŝi kaŝis malantaŭ la foto sub la kuseno. Ŝi kredis, ke ŝi bone kaŝis ilin.

En la somero de 1995, Don Delin venis al Vuhano kun sia edzino kaj filo por distriĝo. San Min speciale petis forpermeson por unu tago, surmetis floran jupon kaj frue atendis en la vestiblo. Lia edzino, instruistino de elementa lernejo, nomiĝis Lin Danĉin. Ŝi, gracia kaj bela, parolis dolĉe kaj ridis varme. Ilia filo nomiĝis Don Lele, kvarjara, kun tigreto-simila kapo, la grandaj okuloj kaj densaj brovoj kiel tiuj de la patro.

Komence San Min estis iomete nervoza, timante ke mem ne plaĉos al Lin Danĉin. Sed tiu ĉi tuj premis ŝian manon, dirante: “Do vi estas San Min! Don Delin ofte parolis pri vi, dirante ke el la servistinoj, vi estas la plej zorgema kaj lernema.“ Ŝiaj vortoj varmigis San Min.

Tiun tagon ili pasumis en Zhongshan-parko. Don Lele estis tiel energia kiel malgranda simio: jen li petolis sur la herbejo, jen kuradis ĉirkaŭ la rokaĵo. San Min akompanadis lin, aĉetis al li bombonon, kaj marŝis kun li sur la ŝtona trotuaro. Kiam ili paŭzis sur benko, San Min viŝis ŝviton sur lia kapo per buŝtuko. Don Lele ridis gaje kaj subite ĉirkaŭprenis ŝian brakon, infanvoĉe dirante: “Eta onklino, vi estas tre afabla.”

Lin Danĉin tenis San Min per la mano, dirante: “Min, vi estas bona knabino. Mi serĉos, kiu junulo indas je vi, ĉu bone? ”

“Dankon, franjo Lin. Mi estas nur dudekjara, ankoraŭ juna,” San Min tuj mansvingis, ridante iomete nenature: “Mi ne volas serĉi koramikon tiel frue.”

Dirante tion, ŝia flanka rigardo kaptis Don Delin, kiu estis spektanta fiŝojn ĉe la lageto kun la filo. La vento blovis la baskon de lia ĉemizo. San Min retiris la rigardon, kliniĝis por renodi la ŝulaĉojn.

（daŭrigota)

——el《Literature Vivo》2026

Bonvolu doni al mi brakumon

YinJiaxin

Daŭriganta

Ŝi intence trovis mil kialojn por ne pensi pri Don Delin. Sed mil kialoj ne povis haltigi unu penson: ŝi volis trovi koramikon similan al li, iun same varman, dignan, kleran, kapablan, kiu povas deklami tutan poemon de Puŝkin. Sed kie? Ĉiufoje kiam ŝi reiris al sia hejmloko en Jiangxi por la Printempa Festo, oni venis svati ŝin. Kiam ŝi komparis la junulon kun fratego Don, la diferenco estis grandega.

En somero de 1996, San Min volis lerni naĝadon, kaj petis frategon Don instrui ŝin. Tiu ĉi konsentis. En la malprofunda parto de la naĝejo, li pacience instruis al ŝi, tenante ŝian manon, dume, kiom ŝi deziris, ke li brakumu ŝin, eĉ nur unu fojon! Sed Don Delin restis ĝentila, kaj evitis tuŝi ŝian korpon, ĉiam subtenante ŝian brakon aŭ puŝante la naĝoringon. Post la instruado li instigis ŝin: “Bone trejnita hodiaŭ.” Kaj ŝi pensis en si, ke ŝi verŝajne neniam renkontos pli noblan viron ol li.

La tempo estas senkompata sago, kaj nerimarkite San Min jam aĝis dudek kvin jarojn. En kamparo, tia aĝa knabino estas konsiderata maljuna fraŭlino, kiun svatistinoj ne volas saluti. Ŝiaj du pli aĝaj fratinoj jam edziniĝis, unu en Hunan, la alia en Zhejiang. Ŝia pli juna frato jam havis koramikinon en la urbo. En la Printempa Festo, la patrino anksie demandis al ŝi: “Kian viron vi efektive volas? Diru la normon!” Ŝi ne respondis panjon pri la normo, kiun eĉ ŝi mem ne povas esprimi klare.

La hotelo ĉiam bezonis junajn servistojn. Baldaŭ eksvalidiĝos la labor-kontrakto inter la hotelo kaj San Min. Ŝi sciis, ke ŝi ne povos resti longe en ĉi tiu urbo. La unuan fojon ŝi sentis panikon, ne pro perdo de laboro, sed pro timo, ke forlasinte ĉi tiun lokon, ŝi neniam revidos tiun viron. Post longa pripenso, ŝi kuraĝe petis Don Delin: “Fratego Don, mia kontrakto eksvalidiĝos baldaŭ. Ĉu vi povus helpe trovi laboron por mi en Vudan?”

Don Delin respondis: “Mi provos.”

Ne longe poste Don Delin trovis por ŝi laboron ĉe la vestiblo-akceptejo en Hotelo Vudan. Pli surprize, li eĉ transigis ŝian civilan staton al Vudan. Ŝi, kampara knabino, estis jam registrita loĝanto en la urbo! Tio estas grandega favoro, kiun Don Delin donis al ŝi. Kiam ŝi ricevis la loĝantoregistran kajeron, ŝi foliumis ĝin plurfoje, ne kredante al siaj okuloj. Ŝi sciis, ke por akiri la kajeron, Don Delin sendube penis trovi multajn rimedojn.

La tagon kiam ŝi transloĝiĝis al Vudan, Don Delin kaj la edzino kune renkontis ŝin en la fervoja stacio kaj regalis ŝin hejme. Ilia loĝejo estis granda kaj pura kun tri ĉambroj kaj unu salono. Kelkaj potplantoj staris sur la balkono, kaj sur la muro de la salono pendis familia foto. Don Lele ĝoje tiris la manon de lia eta onklino, petante: “Eta onklino, manĝinte, ni petolu ekstere, ĉu ne?” San Min jesis, karesante lin sur la kapo kaj ŝultro.

De tiam ŝia vivo akiris stabilan ritmon. Labortage ŝi laboris en la hotelo, en libertempo ŝi helpis al Lin Danĉin purigi la domon, aĉeti legomojn kaj kuiri manĝon. Certe, Don Lele tre ĝojis vidi lian etan onklinon. Lia staturo altiĝis rapide, kaj la aspekto fariĝis simila al tiu de lia patro, sed la karaktero similis al tiu de lia patrino, prudenta kaj simpatia. Ĉiufoje kiam li per klara kaj dolĉa voĉo vokis ŝin “eta onklino” , ŝia koro fariĝis miela. San Min komprenis, ke la familo rigardas ŝin kiel unu anon.

En 1999, bankrotis la kompanio de Don Delin. Li restis hejme dum du monatoj, malgaja kaj silentema, ĉiutage fumante sur la balkono. Vidinte tion, San Min maltrankviliĝis, sed ne sciis kiel konsoli ŝian frategon Don. Poste lia amiko rekomendis lin al eksterkomerca kompanio en Shenzhen, kun la salajro pli bona ol lia antaŭa. Ĉe lia foriro, Lin Danĉin akompanis lin ĝis la pordego de la loĝkvartalo. La vento taŭzis ŝiajn harojn. En la momento Don Delin trovis, ke ŝi malgrasiĝis multe. Li pensis, ke la edzino estas eble melankolia pri lia laborperdo; feliĉe li estas jam dungita. Don Lele tiam jam frekventis elementan lernejon. Li brakumis la kruron de sia patro kaj ne volis lasi lin foriri, plorante abunde. Don Delin karesis la kapon de sia filo, dirante: “Paĉjo iras lukri monon, mi revenos antaŭ la Printempa Festo.”

Ekster atendo, Lin Danĉin pli kaj pli malgrasiĝis, kaj ĉiam sentis sin laca kaj senforta. Ŝi vizitis la malsanulejon plurfoje, sed oni ne povis trovi klaran kaŭzon, nur diris, ke temas pri problemo de la imuna sistemo. San Min ofte helpis al Lin Danĉin lavi vestojn, kuiri manĝojn, akompanis ŝin al la malsanulejo, kaj boligis por ŝi kuracherbojn. Lin Danĉin diris dankajn esprimojn, kaj San Min tenere konsolis: “Ne dankinde, franjo Lin! Vi resaniĝu trankvile. Mi estas eta onklino de Lele, do hejmon mi prizorgos.”

Enirinte mezlernejon, Don Lele loĝis en la lernejo kaj revenis hejmen ĉiun duan semajnon. Tiam la sano de Lin Danĉin pli kaj pli malboniĝis. Ŝi komencis amase perdi harojn, fariĝis tiel malgrasa kiel nur ostoj kovritaj per haŭto, kaj eĉ por promeni ŝi bezonis helpon. Don Delin revenis el Shenzhen, sed li povis fari nenion alian ol akompani la edzinon kelkajn tagojn. Tiun tagon kiam li sin returnis al Shenzhen, San Min akompanis lin ĝis la fervoja stacidomo. Ĉe la enirejo li turniĝis kaj rigardis ŝin, dankeme dirante: “Min, vi multe suferis por mia hejmo dum jaroj.”

“Ne gravas, fratego Don, mi faras ĉion tion tute volonte.” Dirinte tion, San Min subite sentis ian emocion, kvazaŭ ŝi emis plori. Kiom ŝi deziris diri “fratego Don, bonvolu doni al mi brakumon, nur unu fojon”! Sed ŝi ne elbuŝigis la vortojn. Starante ekster la flava sekureca linio, ŝi rigardis, ke li trapasis la turnobarilon, turnis sin kaj mansvingis al ŝi. Ŝi ankaŭ mansvingis ĝis lia silueto tute malaperis en la homamaso. Ŝi ne sciis, kiam ŝi fine ricevos lian brakumon.

En la jaro, kiam Don Lele sukcese eniris universitaton, Lin Danĉin jam tute ne povis leviĝi de la lito. San Min rezignis sian funkcion en la hotelo kaj eklaboris kiel horlaboristo, por ke ŝi povu prizorgi Lin Danĉin iam ajn. Ŝi sola faris flegadon pene. Kvankam ĉiutage ŝi sentis sin tre laca, tamen ŝi ankoraŭ vartis Lin Danĉin sindoneme, sen plendo. Poste, Don Lele finis la universitaton kaj okupiĝis en Vudan, tiel ke li povis helpi iom. Tamen, estas ja ne oportune, ke filo flegas sian patrinon. Do San Min faris plejparton da la vartado.

Iun tagon en vintro de 2010, subite draste malboniĝis la stato de Lin Danĉin. Ŝi apenaŭ povis paroli klare. San Min kaj Don Lele tujtuj enhospitaligis ŝin, kaj Don Delin haste revenis. Li larmadis, tenante la manon de la edzino.
En agonio, Lin Danĉin iomete malfermis la okulojn, kaj malrapide etendis sian manon al San Min, kiu tuj antaŭenpaŝis. Ŝi kunmetis la manojn de Don Delin kaj San Min, kaj tra ŝiaj lipoj eliĝis ekstreme malforta sono: “Vi...ambaŭ... unu famili...”

La larmoj de Don Delin gutadis sur la litkovrilon. Li firme tenis la manon de sia edzino, kaj lia voĉo estis tiel raŭka, ke ĝi apenaŭ aŭdiĝis: “Ne havu tiajn pensojn, trankvile resaniĝu, vi fartos pli bone.”

Lin Danĉin ignoris lin, ŝia rigardo turniĝis al ŝia filo, kaj tiu ĉi jam ĵetis sin antaŭ la liton. Ŝi per sia lasta forto montris al San Min, kaj ŝiaj lipoj tremis: “Post... mia morto... vi... rekonu ŝin... kiel... patrino...”

Don Lele forte kapjesis kun larmoj en la okuloj.

Malrapide fermiĝis la okuloj de Lin Danĉin. Ŝiaj buŝanguloj leviĝis iomete, kvazaŭ ŝi ridetus aŭ kvazaŭ ŝi finfine deprenus de si pezan ŝarĝon. Longa silento regis en la ĉambro. San Min aŭdis Don Delin ploreti mallaŭte, kaj Don Lele krii: “Panjo, Panjo”. La sono ŝajnis veni de tre, tre malproksime, trans miloj da montoj kaj riveroj.

Estis tempo por Don Delin reiri al Shenzhen. Denove San Min akompanis lin ĝis la fervoja stacio. Neniu menciis la lastajn vortojn de Lin Danĉin, kvazaŭ ili neniam ekzistintus. Kaj ŝi ne havis humoron atendi lian brakumon.

Daŭrigonta

——el《Literature Vivo》2026

Bonvolu doni al mi brakumon

YinJiaxin

Daŭriganta

En la jaro, kiam Don Lele sukcese eniris universitaton, Lin Danĉin jam tute ne povis leviĝi de la lito. San Min rezignis sian funkcion en la hotelo kaj eklaboris kiel horlaboristo, por ke ŝi povu prizorgi Lin Danĉin iam ajn. Ŝi sola faris flegadon pene. Kvankam ĉiutage ŝi sentis sin tre laca, tamen ŝi ankoraŭ vartis Lin Danĉin sindoneme, sen plendo. Poste, Don Lele finis la universitaton kaj okupiĝis en Vudan, tiel ke li povis helpi iom. Tamen, estas ja ne oportune, ke filo flegas sian patrinon. Do San Min faris plejparton da la vartado.

Iun tagon en vintro de 2010, subite draste malboniĝis la stato de Lin Danĉin. Ŝi apenaŭ povis paroli klare. San Min kaj Don Lele tujtuj enhospitaligis ŝin, kaj Don Delin haste revenis. Li larmadis, tenante la manon de la edzino.
En agonio, Lin Danĉin iomete malfermis la okulojn, kaj malrapide etendis sian manon al San Min, kiu tuj antaŭenpaŝis. Ŝi kunmetis la manojn de Don Delin kaj San Min, kaj tra ŝiaj lipoj eliĝis ekstreme malforta sono: “Vi...ambaŭ... unu famili...”

La larmoj de Don Delin gutadis sur la litkovrilon. Li firme tenis la manon de sia edzino, kaj lia voĉo estis tiel raŭka, ke ĝi apenaŭ aŭdiĝis: “Ne havu tiajn pensojn, trankvile resaniĝu, vi fartos pli bone.”

Lin Danĉin ignoris lin, ŝia rigardo turniĝis al ŝia filo, kaj tiu ĉi jam ĵetis sin antaŭ la liton. Ŝi per sia lasta forto montris al San Min, kaj ŝiaj lipoj tremis: “Post... mia morto... vi... rekonu ŝin... kiel... patrino...”

Don Lele forte kapjesis kun larmoj en la okuloj.

Malrapide fermiĝis la okuloj de Lin Danĉin. Ŝiaj buŝanguloj leviĝis iomete, kvazaŭ ŝi ridetus aŭ kvazaŭ ŝi finfine deprenus de si pezan ŝarĝon. Longa silento regis en la ĉambro. San Min aŭdis Don Delin ploreti mallaŭte, kaj Don Lele krii: “Panjo, Panjo”. La sono ŝajnis veni de tre, tre malproksime, trans miloj da montoj kaj riveroj.

Estis tempo por Don Delin reiri al Shenzhen. Denove San Min akompanis lin ĝis la fervoja stacio. Neniu menciis la lastajn vortojn de Lin Danĉin, kvazaŭ ili neniam ekzistintus. Kaj ŝi ne havis humoron atendi lian brakumon.

San Min relaboris en Hotelo Vudan kaj loĝis en la amasloĝejo. Kiel antaŭe, ŝi ofte kontaktis kun Don Delin kaj Don Lele per QQ apo. Surprize al ŝi, Don Lele ŝanĝis la formon de alparolo kaj vokis ŝin “eta panjo” per QQ. Rigardante la du vortojn sur la ekrano, San Min longe gapis, ĝis larmoj gutis unu post unu sur la klavaron.

Iun tagon, Don Delin sendis al ŝi mesaĝon: “Min, mi komprenas la lastajn vortojn de mia edzino. Mi ne scias, ĉu ankaŭ vi ilin komprenas?”

La fingroj de San Min pendis super la klavaro momenton. Fine ŝi emocie tajpis: “Kompreneble mi povas kompreni. Mi volas!”

Sekvis longa paŭzo. San Min pensis, ke li eble okupiĝis pri io alia. Ŝia koro iom post iom peziĝis, kvazaŭ ŝtono ĵetita en profundan akvon kun “plonĝ”. Post proksimume kvin minutoj, la respondo venis: “Mia koro ankoraŭ ne povas forlasi mian edzinon. Ĉu vi povas doni al mi iom da tempo?”

San Min ekploris kaj tajpis unu vorton: “Bone.” Ne gravas kiom longe, ŝi volas atendi.

Finfine, en ŝia koro ekbrilis iom da videbla lumo. Kvankam la lumo eble estis malproksima, kiel lumturo vidata de nokta ŝipo, iom nebula, tamen oni scias, ke ĝi estas tie. Tio sufiĉis.

Vintre de 2011, Don Delin diris per QQ-video, ke post la Printempa Festo, li prenos ŝin al Shenzhen. Li diris tion per senemocia tono, kvazaŭ li parolus pri io ordinara. Sed San Min longe rigardis la ekranon, ŝia koro batis ekscitite tiel, ke ŝia korpo tremetis. Ŝi kuris al la balkono. La vento frapis ŝian vizaĝon kiel tranĉilo, sed ŝi tute ne sentis malvarmon. Ŝi ridis laŭte al la griza ĉielo, kaj la rido estis forblovita de la vento, disiĝante en la aero.

Ŝi atendis dudek unu jarojn, kaj finfine la esperŝipo albordiĝos baldaŭ. Tiun vesperon ŝi ne povis dormiĝi. Ŝi turniĝadis, pensante pri tio, kion ŝi faros en Shenzhen, pri tio, kian laboron ŝi povos trovi, kaj ke ŝi povos ĉiutage kuiri bongustaĵojn por li, iom grasigi lin, ĉar li multe malgrasiĝis dum la lastaj jaroj. Ŝi prenis el la eluzitan libron 《Elektitaj Poemoj de Puŝkin》la foton, kiu jam flaviĝis. Ŝi premis la foton al sia brusto, fermis la okulojn, kaj rideto ekludis ĉe la buŝanguloj.

La sekvan frumatenon, kiam San Min ellitiĝis, la telefono sonoris. Estis ŝia pli juna frato: “La patro ekmortis pro subita malsano. Rapide revenu!”

Kiam ŝi atingis la hejmon, la kadavro de la patro jam estis metita en la ĉerkon. La patrino sidis en la salono, kun la hararo tute blankiĝinta, kaj la okuloj ŝvelintaj de plorado. Vidinte San Min, ŝi ekploregis. San Min brakumis la patrinon firme. La patrina korpo tremis en ŝiaj brakoj, malpeza kiel aŭtuna falinta folio.

Fakte malbona statis ŝia patrino, suferante de podagro: la artikoj de la fingroj ŝvelis kiel karotoj, la maleoloj ŝvelis tiel, ke ŝi ne povis enmeti la piedojn en ŝuojn, kaj ŝi paŝis lamante. La rilato inter la bofratino kaj la patrino estis tre malbona, do ne eblis, ke la patrino vivas ĉe la frata familio. San Min staris ĉe la pordo de la malnova domo, rigardante la pampelmusujon en la korto, kiun la patro plantis. La pomelmusoj estis orflavaj sur la branĉoj, sed neniu ilin kolektis. Ŝi faris decidon kaj sendis mesaĝon al Don Delin: “Fratego Don, mi ne iros al Shenzhen, ĉar mi ne povas forlasi la kadukan kaj solan patrinon.”

La respondo venis rapide: “Komprenite. Prizorgu vian patrinon bone, kaj vi ankaŭ atentu vian sanon.” Leginte la mesaĝon San Min larmetis, poste enspiris profunde, kaj eniris la kuirejon.

La tagoj pasis malrapide kiel heliko, sed samtempe rapide kiel foliumo de libro. Paĝo post paĝo turniĝis, printempo fariĝis somero, somero fariĝis aŭtuno, aŭtuno fariĝis vintro. Efektive, Don Delin amis San Min. Antaŭe li ne kuraĝis transpaŝi la limojn de moralo, sed nuntempe bedaŭrinde, ili estis malproksime apartigitaj. Ilia babilado transiris de per QQ al per WeChat, kaj ankoraŭ uzis videovokojn por mildigi la sopiron en sia koro.

En aŭtuno de 2018, forpasis la patrino de San Min. Post la sepulto, ŝi devis observi almenaŭ unu jaron de funebro. Dum la periodo, ŝi kutime babilis kun Don Delin per WeChat. Ekde oni ne scias kiam, Don Delin ne plu akceptis ŝiajn videovokojn, nek sendis lian propran al ŝi, nek babilis voĉe. Kiam San Min demandis lin kial, li ĉiam respondis: “Bone estas babili vorte.”

Post kiam finiĝis la periodo de funebro, San Min sendis al Don Delin mesaĝon, prove demandante: “Fratego Don, ĉu mi povas iri al Shenzhen?”

Don Delin respondis: “Mi returniĝis al Vudan en la pasinta jaro.”

“Kio okazis? Retiriĝis anticipe?”

“Jes. Lele havas koramikon, mi pensis, ke li edziĝos en iu tago, do mi retiriĝis anticipe.”

“Ĉu vi ankoraŭ loĝas en la antaŭa domo?”

“Jes.”

“Mi deziras iri al Vudan. Ĉu vi volas min akcepti?” San Min malstreĉiĝis, ke ŝi mem proponis la postulon. Sed la respondo de Don Delin seniluziigis ŝin multe: “Min, mi serioze konsideris longan tempon. Ŝajnas, ke mi ne plu sentas deziron edziĝi refoje. Estus pli bone, se ni restus kiel frato kaj fratino.”

San Min legis la mesaĝon foj-refoje. Ĉiun vorton ŝi konis, sed kune ili formis problemon, kiun ŝi tute ne povis solvi. Kion ĝi signifas? Dudek ok jarojn! Ŝi atendis lin dudek ok jarojn! De knabino ĝis mezaĝulino, ŝi vetis je sia juneco, sia tuta vivo. Tio, kion ŝi deziris, de la komenco ĝis la nuno, nur estis brakumo de la viro, kiu protektis ŝin en la koridoro de la hotelo. Tiam ŝi estis dekokjara, rigardante supren al li, kiel al stelo neatingebla. Nun ŝi havas kvardek sep jarojn. La stelo estas ankoraŭ la sama stelo, kaj ŝi ankoraŭ ne povas tuŝi ĝin.

San Min demandis Don Delin, kial li tamen ne akceptas ŝin. Li respondis: “Pardonu”, “Estas mia kulpo”, “Vi meritas pli bonan homon”... Ju pli da tiaj vortoj li diris, des pli malvarmiĝis la koro de San Min. “Mi ne plu sentas deziron denove edziĝi.” Ŝi sciis, ke tio ne estas lia vera ideo. Eble estas tio, ke ŝi ne estas sufiĉe klera, eble tio, ke ŝi devenas el kampara familio. Ĉio bona, kion li donis al ŝi, estis nur el bonkoreco, el dankemo, el la edukiteco de homo deca. Eble li neniam vere amis ŝin. Ĉi tiuj pensoj kiel pingloj pikis la plej molan lokon de ŝia koro. Ŝi demandis per WeChat Don Lele pri la vera ideo de lia patro. La junulo, kiu vokis ŝin “eta panjo” kaj ekspedis al ŝi donacojn en festoj, diris ke li ne scias la patran ideon.

Aŭtune de 2022, San Min aŭdis, ke la ŝtato havas la “40-50-politikon”, por doni pensian subvencion al maldungitoj viraj super kvindek kaj inaj super kvardek jaroj. Ŝi devis iri al Vudan por plenumi la necesajn formalaĵojn, ĉar ŝia loĝantoregistro estis tie.

Estis nube, kiam San Min elvagoniĝis en Vudan. Grizaj nuboj ondadis malalte. La pordon malfermis Don Lele. Li pli malgrasis ol antaŭe, barboj aperis sur lia mentono, kaj sub la okuloj troviĝis profundajn malhelajn rondojn.

“Eta Panjo,” li vokis per iom raŭka voĉo kaj flankenpaŝis por enlasi ŝin.

San Min ŝanĝis la ŝuojn kaj eniris la salonon. La kurtenoj estis duone fermitaj, la lumo estis malforta, en la aero flareblis medikamentoj. Ŝia rigardo tuj fiksiĝis sur la rulseĝon ĉe angulo. Sur la rulseĝo sidis viro en blua lanmantelo, kun la vangostoj elstaraj kaj griza hararo senorda. Li sidis tie, kiel seka arbo, kiun la vento elradikigis kaj ĵetis flanken. Rigardante ŝin, kun la lipoj tremantaj, li eligis neklaran kaj malfortan voĉon: “Min...”

San Min rekonis la grandan paron da okuloj, kiun ŝi ĉizis en sian cerbon. Ŝi ŝtoniĝis surloke, kun la kruroj kvazaŭ alnajlitaj al la planko. Don Lele diris apude: “Eta Panjo, apopleksio trafis paĉjon en aŭtuno 2018. Li ne permesis al mi sciigi vin, ĉar li timis, ke vi vidos lin tia...”

San Min kovris sian buŝon per la mano, sed tra la fingroj tamen eliris la sono de premata, preskaŭ raŭka plorego, kvazaŭ io en ŝi disrompiĝus, kaj akraj fragmentoj elfluus unu post alia el ŝia gorĝo. Ŝi kaŭre ĉeis la rulseĝon, kaj levis la vizaĝon por rigardi lin. La vizaĝo maljuniĝis, malbeliĝis, terure malgrasiĝis, kaj ŝi vidis larmojn brilantajn en la malklaraj okuloj. Ŝi batetis lian ŝultron per la pugno, unufoje, duan fojon, trian... plorkriante: “Kiel vi estis tiel kruela! Kial vi ne sciigis min, ke vi malsanas! Mi povus vin flegi! Ĉu vi scias, kiom da jaroj mi atendis vin? Ĉu vi scias?”

Larmoj kovris ŝian vizaĝon, kaj nazmuko fluis al ŝia buŝo. Ŝi ploradis kiel infano, kiu suferis grandan maljustaĵon. La lipoj de Don Delin tremis daŭre, kaj fine li eligis iom da sono: “Pardon...”

San Min forte skuis la kapon. Ŝi ne volas aŭdi “pardonon”, ĉar ŝi jam aŭdis tro da “pardonon” de li en la pasinteco. Ŝi etendis la manojn kaj milde lin brakumis. Lia korpo estis tiom rigida kiom seka branĉo. Ŝi ekmemoris, ke antaŭ dudek ok jaroj, en la hotelo li staris antaŭ ŝi por ŝirmi ŝin kontraŭ la ŝoforo. Tiam ŝi pensis: “Kiel bone estus, se li donus al mi brakumon. Post la longega atendado, efektive estis ŝi, kiu donis al li brakumon.

Ekstere ekpluvegis. Ŝi flustris ion en lian orelon. La pluvego estis tro brua por la apudulo aŭdi kion ŝi diris.

Fino